سفره هفت سین که از زمانه جمشید شاه متداول شد نهادن هفت سمبل بر سفره که هریک از این سه : یعنی - عدد هفت - نوع سمبل و - خود سفره , فلسفه ای داشته است.

 نخست اینکه عدد هفت از هنگامه میترا دارای ارج و احترام و جایگاه ویژه ای در نزد آریائیان بوده است که در کتاب میترا پایه گذار شهریگری جهان آنرا شرح داده ایم.

 هفت روز هفته و هفت اختری که پیرامون زمین میچرخند، هر چند تا به امروز عدد آنها به نه رسیده و در آن روزگاران هنوز هفت سیاره کشف شده بود و نیز بر اساس سروده های فردوسی، جمشید شاه که نوروز را آغاز سال میگذارد و مجموعه چهارده گانه ای از ارگانهای حکومتی و مردمی و آئینی و لشکری می آفریند که هفت نصف آن میباشد

 و هفت آسمان و هزار و  یک  بهره وری دیگر از عدد هفت بیانگر فلسفه قداست این عدد بوده است.

 سفره نیز که نمایانگر برکت و  خوردن و نوشیدان و پذیرائی کردن از میهمان و خویشان بوده است نیز برای ایران و آریائیان از قداست ویژه ای برخوردار بوده است و سمبل هفتگانه نیز برگرفته از نمونه ها و نشانه هائی از:

 ۱ـ هستی،

 ۲ـ قدرت و توانمندی،

 ۳ـ سرمایه و ثروت،

 ۴ـ آئین و اندیشه و دانش،

 ۵ـ طبیعت،

 ۶ـ شیرینی،

 ۷ـ شادی، بوده است.

 بخاطر پاسداشت شاه و یا شاهنشاه حرف نخست این نام را که شین میباشد گرفته و بر سفره هفت شین مینهاده اند: شمشیر، شمش، شاهنامه، شیرینی، شاهتوت، شکر، شربت، شیده (شمع) و. 

اما پس از هجوم تازیان و اسلام به ایران و ممنوعیت آئین و مراسم آریائی در هنگامه خلافت بنی امیه اندیشمندان آریائی با نفوذ به دربار یزید و جایگزین نمودن سین بجای شین توانستند یکی دیگر از نشانه های فرهنگ کهنسال ایران را پاس بدارند.

 سین نخستین حرف سید و سیادت و سیدی تازی است که به معنای آقا و آقائی است و تازیان هر مردی را با واژه سید و زن را با واژه سیده صدا میکنند.