ليست آثار سياوش اوستا که برای فروش در دسترس می باشد  برای توضيحات در باره هر تيتر اينجا کليک بفرماييد برای نشان دادن سربلندی و افتخار و ميراث فرهنگی ايرانی به دوستان و همکاران و همکلاسيهای ايرانی و غيرايراني در سراسر جهان بهترين هديه در هر هنگامه آثار سياوش اوستا ست به زبانهای پارسی فرانسوی و انگليسی مهربان ياران توجه بفرمائيد  مبلغ را ميتوانيد بحساب بانکی بريزيد و يا اينکه چکی اروپائی به يورو و يا به دلار امريکائی در وجه عباسی به آدرس ما روان کنيد   و نيز ميتوانيد مبلغ مورد نظر را لای يک کارت پستال نهاده و برای ما پست بفرما ئيد   و يا از طريق پی پال با کارت ويزای خود پرداخت کنيد

توجه بفرمائيد که اگر مطالب و آثار سياوش اوستا را از طريق اينترنت ميخوانيد حتما نصف بهای اثر را به نوعی که خود ميدانيد پرداخت بفرمائيد

سياوش اوستا

از ميترا تا محمد

پژوهشی نوين از سير دين در ايران
آنجا که بگفته حافظ رند شيراز گدای شهر مير مجلس ميشود و صحراگردان برجای پادشاهان مينشينند

آخرين مقاله سرگذشت او
تماس با ما آخرين مقاله
حساب بانکی آريا هفت هزار
عکس با ياران جهانی جوايز و نشانها
عکسهای  جوانی نيايشهای اوستائی
ليست آثار برای سفارش سالنامه ۷۰۲۷ آريايی
گالری فتو تلويزيون مهر
اسلام سياسی کيهان جهانِی
کتابهای جنجالی نامهاي تازي
شهرفرنگ نفوذ انديشه ها
جوايز و نشانها شريعتی دروغ بزرگ
  منم آن فرح زيبا
سرگذشت فردوسی توسی خيام و اين جهان فرسوده
  آئين اوستا
  حافظ رندشيراز
حسن عباسی قلابی کتابهای جنجالی
  ديدار در پاريس
 

ترور در پاريس

 

 

سياوش اوستا  حسن عباسي

 

زگفتار و کردار و پندار نيک

فريدون فرخ فرهمند شد

خرد پيشگان نيز از راه او، برفتند

تا ديو در بند شد

از اين سه بجو راه جنات عدن

رهي کز عدن تا خداوند شد

( سياوش اوستا )

 

 

پاريس انتشارات هما ( همبستگي ملي ايرانيان )

از ميترا تا محمد

نوشته سياوش اوستا( حسن عباسي )

چاپ اول : بهار 1364

چاپ دوم : تابستان 1365

چاپ سوم : بهار 1366

چاپ چهارم: زمستان 7016 آريائي- ميترايي

چاپ پنجم : پائيز 7027

فهرست مطالب

 

سخن آغازين .........................................................................صفحه 5

فيثاغورث شاگرد زردشت ................................................. صفحه 6

امام علي هوادار سه خليفه؟  ........................................... صفحه   7

درخشش ايران در هزاره هاوتاريخ

هفت هزار ساله ايران ............................................................صفحه 9

آدم و فرزندانش..................................................................... صفحه 10

خداي ايراني، دانا و توانا خداي تازي، نادان و ناتوان....... صفحه13

تمدن ايران در هنگامه آدم عريان و وحشي...................... صفحه 15

نه هزار سال تمدن دهداري و کشاورزي در ايران........... صفحه 16

هفت هزار سال تمدن خانه سازي در ايران........................ صفحه17

بشنو از افسانه نوين آدم................................................ صفحه   18

سال آريائي ميترائي 7027 برابر با سال 1384 تازي.....صفحه 19

آئين ميترا اولين باور و آئين جهانگير ايراني............... صفحه 23

چرا ميترا گاو نر را قرباني ميکند؟................................... صفحه26

ظهورميترا از غار و فرود او از کوه.................................. صفحه 26

آئين ميترا در سراسر اروپا........................................ ..... صفحه 27

محراب اسلامي = مهرابه پارسي.................................. ..... صفحه 28

مهدويت در ميتراگرائي........................................................ صفحه 29

آئين گيومرث......................................................................... صفحه 30

آئين زروان............................................................................ صفحه 31

آئين زردشت.......................................................................... صفحه 33

بهشت و جهنم......................................................................... صفحه 35

مهدويت پل صراط و جبرائيل در آئين زردشت........... صفحه 35

پل صراط ............................................................................... صفحه 36

زردشت ضد طبقه ديندار..................................................... صفحه 36

زردشت حامي زحمتکشان.................................................... صفحه 37

آئين ماني................................................................................ صفحه 39

مزدک پيامبر برابري.............................................................. صفحه 43

مردم هميشه چشم براه ناجي............................................... صفحه 47

گداي شهر نگاه کن که مير مجلس شد! ............................... صفحه 51

جمع بندي اديان پارسي........................................................ صفحه 53

پيدايش اسلام.......................................................................... صفحه 55

باري دگر جهان در انتظار يک ناجي.................................... صفحه 57

جنها به پيامبر اسلام مي پيوندند........................................ صفحه 57

همکاري پيامبر اسلام با جن ها و نبرد با شعرا................ صفحه 59

خداپرستان عرب پيش از پيامبر اسلام............................... صفحه 60

پيامبر اسلام سنتهاي جاهليت را مي پذيرد....................... صفحه 62

بريدن دست دزد...................................................................... صفحه63

پيامبر اسلام : بگوئيد خدائي نيست جز

خداي من و رستگار شويد..................................................... صفحه63

مدعيان پيامبري در هنگامه محمد...................................... صفحه64

خرد در انديشه پيامبر اسلام............................................ صفحه 65

تشکل تسليح تحرير ............................................. صفحه 66

تشکل : مرحله سازماندهي و آگاهي بخشي ................ صفحه 67

هجرت................................................................................... صفحه 69

نيايشهاي قرآن..................................................................... صفحه 73

2 تسليح مرحله دفاع و مبارزه مسلحانه..................... صفحه 74

ريشه ترور در اسلام............................................................ صفحه 75

پيمانهاي پيامبر اسلام با راهزنان عرب............................ صفحه 77

اولين غزوه ( هجوم نظامي ) ............................................. صفحه 79

امت واحد = حزب واحد......................................................... صفحه 79

پيامبر اسلام و آئيننامه اسرا............................................. صفحه 80

مشاوران ايراني ، رمي و حبشي پيامبر اسلام............... صفحه 81

3- تحرير پيامبر اسلام مدينه فاضله را ميسازد............ صفحه83

شاه عبدالله بن ابي و رسالت پيامبر اسلام...................... صفحه83

قانون اساسي پيامبر اسلام.............................................. صفحه 84

معراج پيامبر اسلام............................................................ صفحه 85

پيمان حديبيه...................................................................... صفحه 86

نرمش پيامبر اسلام  در برابر قريش............................... صفحه87

اردوئي خارج از مدينه براي راهزني............................... صفحه88

فتح مکه................................................................................ صفحه88

فتح مکه پايان روزه گيري................................................ صفحه 90

فتح مکه پايان کينه هاي قبائلي! .................................... صفحه 91

کعبه و مشکي شراب.......................................................... صفحه 92

مسلمانان شرطي................................................................ صفحه 93

فرق ميان امام و خليفه....................................................... صفحه 94

پيامبر اسلام پيش از مرگش تنهاي تنها بود................... صفحه 95

دو نکته قابل تامل

پيامبر اسلام و عشقهايش.................................................. صفحه 98

خاتميت نبوت آغاز خردگرائي........................................ صفحه 100

اعتبار قانونگذاري قرآن براي امروز؟........................... صفحه 102

آيه واژه اي پارسي........................................................ صفحه 103

پانويسها .......................................................................... صفحه 105

 

 

سخن آغازين

بنام خداوند آگاهي، آزادي و خرد گرائي

 

با نگاهي عميق به تمامي فرهنگها و تمدنهائي که به دست بشر بر روي کره زمين آفريده شده است، آنچه بيش از همه چيز پژوهشگر را به خويش ميکشاند، يکسوئي و يکنواختي بنيادي اسطوره هاي تاريخي است که اين يکسوئي و يکنواختي، تمامي فرهنگها و تمدنها را بطور مرموزي به هم پيوند ميدهد و گويي همه شاخسارها و گلهاي روئيده از يک درخت و برخاسته از يک ريشه اند.

ايران مصر و يونان از کهنترين کشورهائي هستند که نقش مهمي در تمدن سازيها، فرهنگها و انديشه هاي جهان داشته اند و تاريخ جهاني نخست با امپراطوري پارسيان تحقق پيدا ميکند.( 1)

حتي رياضيات فيثاغورث و فلسفه يوناني بي نشات از پارسيان نيست. اردمن در زمينه نفوذ مفاهيم پارسي  در فلسفه يونان باستان ميگويد: هراک ليتوس اين نيرو را تخم همه رويدادها و ميزان نظام عالم ميخواند ، اين امر که آن نيرو شعله شمرده شده است زاده نفوذ مغان ايران است.

از سوي ديگر هراک ليتوس ، آپولون و ديونوسوس را در جنب زيوس قرار ميدهد و آن دو را جنبه هاي دو گانه زيوس که همان آتش اولي است ميشمارد البته اين کار او مستلزم تصرفي در اساطير بوده است . ( 2 )

و. لاسالLASSALE  زردشت را پيشاهنگ هگل ميخواند و از سوئي انديشه پارسي بي تاثير در فيثاغورث نبوده است. فيثاغورث عددهاي فرد را برتر از عددهاي زوج محسوب داشته و گلاديشGLADICSH  در مقايسه مذهب فيثاغورثي با معتقدات چيني اين نکته را مورد تاکيد قرار داده است.

از اين گذشته فيثاغورث در بيان تضادها، از تضاد نور و ظلمت و تضاد خير و شر نيز نام برده است و اين امر بسياري از محققان پيشين و کنوني را برانگيخته است که آن مفاهيم را مرهون آئين زردشت دانند.( 3 )

 

فيثاغورث شاگرد زردشت

 

سهروردي نيز فيثاغورث را شاگرد زردشت دانسته است و اگر چه اين مساله که فيثاغورث حکيم يوناني به ايران مسافرت کرده باشد و با افکار و فلسفه ايراني آشنائي حاصل نموده باشد مورد شک و ترديد است لاکن دلايلي هم وجود ندارد که بکلي عاري از حقيقت باشد و شايد از همين جهت باشد که اخوان الصفاء به فلسفه فيثاغورثيان توجه کامل کرده اند و آنرا بناي کار خود قرار داده اند! در سفرنامه فيثاغورث ظاهراً راجع به مذاکراتش با زردشت مطالبي آمده و وي اهميتي بسزا براي آراء و افکار زردشت قائل بوده است نظر وي در باب آتش و اهميتي که براي آتش مرکزي قائل است بعيد نيست از همين راه گرفته شده باشد...

گويند افلاطون زردشت را ستايش کرده و از فلسفه او آگاهي داشته است ارباب انواع افلاطون با خدايان و ارباب انواع ايران قديم سخت شباهت دارد . ( 4 )

در پي اسلام نيز، پارسيان در پاسداري از انديشه اسلامي ( که آميزشي از تفکرات کهن ايراني با پوششي اسلامي بود ) نقش ويژه و قابل توجهي داشته اند و تمامي حرکتهاي انقلابي پارسيان که بر عليه استعمار و استبداد گران عرب بوده است نشات يافته از فرهنگ و تمدن کهن ايران در قالب انديشه انقلابي جديد ( اسلام ) بوده است که با اجتهاد (نوپردازي در انديشه) هر زمان توانسته اند نبرد حماسي تاريخي خويش را سازمان بخشيده و دنبال کنند  و بي شک امام علي و فرزندانش بهترين پناهگاه براي پايداري و مقاومت پارسيان بوده اند که در اين ستيز انقلابي علماي اجتهاد گر که پيشتازان نبردهاي آزادي آگاهيبخش بوده اند، توانسته اند در هر زمان در فراخور حال مردم آتش انقلاب را شعله ور کنند بدين رو نام امام علي همواره اصلي ترين پشتوانه و بهانه آنها بوده است و حتي شايد بسياري از مواقع پارسيان اسلامي علوي تر از امام علي نيز بوده اند.

 

امام علي هوادار سه خليفه؟

 

مثلاً امام علي در پي به قدرت رسيدن ابوبکر و پس از او عمر و عثمان هر چند خود را شايان حاکميت از ديگران ميشناسد اما هرگز بر خلاف راي مردم عملي انجام نميدهد و حتي بهترين مشاور سياسي عقيدتي خلفا است و دوبار جان عمر را نجات ميدهد و هنگام شورش مردم بر عليه عثمان نيز صميمانه از او حمايت ميکند.( 5 )

امام علي حتي سه تن از فرزندانش را به اسامي خلفا مينآمد: وي پس از فاطمه، ام البنين دختر حزام را به زني گرفت. عباس و جعفر عبدالله و عثمان را براي وي آورد که با امام حسين در کربلا کشته شدند...

و ليلي دختر مسعود بن خالد را به زني گرفت. عبيدالله و ابوبکر را براي وي آورد که به گفته هشام بن محمد در طف با حسين کشته شدند.

و هم امام علي از صهبا ام حبيب دختر بجير بن عبد که از جمله اسيران خالد بن وليد در اثناي حمله به عين التمر بود، عمر و رقيه را آورد. عمر چندان بزيست که به سن هشتاد و پنج سالگي رسيد و يک نيمه ميراث امام علي از آن وي شد و به ينبع در گذشت.( 6 )

همانطور که دريافتيم امام علي حتي فرزنداني بنام خلفا دارد ! اما در ميان شيعيان پارسي نه اينکه نام فرزند را از سه خليفه انتخاب نميکنند! بلکه همواره خلفا مورد شتم و ناسزا نيز قرار ميگيرند خصوصاً عمر کسيکه دوبار توسط امام علي از مرگ جسته است و امام علي درباره اش ميگويد که : او ( عمر ) مردي امين و نيرومند است. ( 7 )

اما در ايران آنگونه با او برخورد ميشود و پارسيان در شب قتلش عمر سوزان و جشن و سرور برپا ميکنند.

عمر به دست ايراني و با برنامه ريزي پارسيان اسير تازيان کشته ميشود. ابومنصور گويد : شنيدم که قماذيان ( فرزند هرمزان ايراني زاده ) در باره کشته شدن پدرش ميگفت: عجمان (پارسيان) مدينه با همديگر انس داشته اند فيروز ( قاتل عمر ) بر پدرم گذشت و خنجري همراه داشت که دو سر داشت و پدرم آن را بدست گرفت و گفت: در اين ديار با اين چه ميکني؟ گفت : کسان را ميرانم ويکي او را بديد و چون عمر ضربت خورد گفت : اين را بدست هرمزان ديدم که بدست فيروز داد.( 8 )

در تاريخ با نگرشي اصولي و محققانه و جستجوئي واقعگرايانه در مييابيم که کينه پارسيان به خلفا خصوصاً عمر از حب امام علي نيست بلکه تنها بدين خاطر است که ايران در زمان عمر مورد هجوم مسلمين واقع گرديده است و در آن زمان بود که بسياري از پارسيان به اسارت اعراب در آمدند و بدينسان روشنفکران مسلمان ايراني که چاره اي ميجسته اند تا ستيز ناسيوناليستي خويش را بر عليه بيگانه و براي آزادي و استقلال ايران اسلامي هر چه ميتوانند مردمي تر کنند فرهنگساز و محرک مردم بوده اند و همه اينها در پناه تشيع علوي بوده است .

باري ما در اين نوشته مروري بر انديشه و فرهنگ پارسيان از آغاز ورود آريائيان به فلات ايران خواهيم داشت تا انقلاب پيامبر اسلام و پژوهشي نوين ارائه خواهيم نمود، از پيدايش اسلام و شخصيت پيامبر آن و در پي آن ( در کتابي ديگر ) تمامي نهضتهاي آزاديبخش ايراني ( علوي ) را که ستيز بي امان پارسيان براي آزادي و استقلال بوده است را شرح خواهيم داد.

اين سلسله از مطالب پشتوانه فکري ما را به عنوان پيامبرسانان انديشه اجتهادي خرد گراي ملي ايران در تاريخ نيز خواهد شناساند و به ما کمک خواهد نمود تا شيوه هاي دستيابي به جامعه خردگراي اسلامي را نيز بهتر بررسي کنيم زيرا که اسلام ايراني نه اسلام امويان و عبآسيان است و نه اسلام ابومسلمها و خواجه نظام الملکها است و نه اسلام سنت گراي سلطنتي فقاهتي بلکه اسلام ايراني انديشه خرد گراي اجتهادي است که کهکشاني رها شده در تاريخ است که خطوط سرخ و سپيدش از ايران و انديشه انسان و خرد گرائي انقلابي و نوار سياه و چرکين او از اسلام ملوک و روحانيون سخن ميگويد!

و در نوشته هاي بعدي خواهيم يافت که چگونه تشيع علوي ايراني پايگاه پايداري پارسيان بوده است در برابر هجوم فکري سياسي تازيان.

پيش از اينکه به اصل سخن بپردازيم در اين هنگامه که چاپ پنجم اين نوشته به بازار ميايد شايان توجه است که از تاريخ و تمدن هفت هزار ساله ايران کوتاه سخني به ميان آوريم بويژه اينکه از مهرگان امسال اکثر ايرانيان بر آن شده اند تا تاريخ 7027 آريائي ميترايي را جايگزين تاريخ خورشيدي 1384 هجري خورشيدي نمايند.

 

درخشش ايران در هزاره ها

و

تاريخ هفت هزار ساله ايران

 

سالنامه هاي جهان

بزرگترين و قويترين ادياني که امروز مردم جهان را بخود مشغول نموده است، اديان ابراهيمي و بگفته اي پيامبران از نسل آدم ميباشند. اسلام و مسيحيت و يهوديت ادياني هستند که از يک جايگاه، يک منشاء و يک مرکز برخواسته اند و هر کدام از اينها تاريخي براي خود دارند.

- تاريخ اسلام که به تقليد از تاريخگذاري پارسيان در زمان خلافت عمر به ثبت رسيده است اکنون سال 1426 ميباشد. اين تاريخ از هنگامه هجرت پيامبر اسلام از مکه بسوي مدينه در نظر گرفته شده است که بر اساس ماه تنظيم گرديده و به عنوان هجري قمري مشهور است .

- سالنامه هجري قمري بعلت متغير بودن ماهها فقط يک تاريخ سمبليک براي مسلمانان است و هيچ کشور اسلامي تاريخ سياسي، اداري خود را بر مبناي آن تنظيم نکرده و نميکند. بجز ايران که سالنامه خويش را با هجرت پيامبر اسلام تطبيق داده است و بجاي ماه بر اساس خورشيد آنرا تنظيم نموده است و با نوروز و بهار آغاز ميشود.

- بخش وسيع و گسترده ديگري از ساکنان کره زمين تاريخ ميلادي را استفاده ميکنند که ازهنگامه ميلاد عيسي مسيح تا به امروز سال 2005 مي شود.

- سالنامه يهوديان از هنگامه زندگي و يا ميلاد آدم تعيين شده است اين سالنامه ازسپتامبر امسال وارد 5766 شده است.

- تاريخ فراماسونري نيز که نشات يافته از سالنامه يهوديان است با سه هزار سال اختلاف پيش از تولد مسيح سال 5005 ميباشد.

 

آدم و فرزندانش

 

از سوئي بايد در نظر داشت که اديان ياد شده پيدايش حيات خود را از آغاز زندگي آدم ميدانند آنهم نه اينکه زندگي متمدن، بلکه زندگي کلي بشر که در حالت توحش ميزيسته است.

اما چرا زندگي وحشي؟ بدليل اينکه نشانه هائي که در قرآن تورات و انجيل در باره زندگي آدم و حوا به چشم ميخورد بيانگر توحش اين بشر اوليه است. اين بشر که آدم نام دارد:

-         عريان زندگي ميکند.

-         از گياهان و ميوه هاي درختي استفاده ميکند.

-         هنوز آتش را نميشناسد.

-         همخوابگي زن و مرد و توليد مثل را نميشناسد.

-         پس از شناخت همخوابگي زن و مرد و داراي فرزند شدن، فرزندانشان با هم همخوابه ميشوند و ...

نشانه توحش آدم حتي قرنها پس از او نيز در صحراي سينا و دشت بين النهرين ادامه دارد.

فرزندان آدم براي هر نسلي رئيس قبيله اي داشتند که او را پيامبر برگزيده از سوي خدا ميخوانده اند اين روساي قبيله هر اشتباه و خلافي که مرتکب ميشده اند را به حساب خداوند ميگذاشته اند.

بدون هيچگونه استثنائي هر يک از اين روساي قبيله خلافکاريهاي بزرگي مرتکب شده اند که اين خلافها در قرآن انجيل و تورات آمده است.

چنانچه در کتب ديني آمده است بزرگترين خلافکاري آدم عدم اطاعت او از خدا بوده است و استفاده از ميوه درخت ممنوعه؟ يا بر اساس برخي نظريات ديگر همخوابگي با حوا؟!

پس از همخوابگي آدم و حوا اين دو داراي فرزنداني ميشوند که پسرانشان در رقابت گزينش همخوابه از ميان خواهرانشان بجان هم افتاده و قابيل براي تصاحب خواهر زيباتر برادرش هابيل را ميکشد.

 

-          نوح

رئيس قبيله ديگري است که بخاطر مسائل جنسي با فرزندش مجبور به ترک او شده بود.(تورات تکوين- اصحاح 16 و قرآن سوره هاي 25 و 26 )

-          لوط

با دو دختر خود همخوابه شده بود و ملت او همجنس گرا بودند که حتي مايل به دست اندازي به دو ميهمان زيبا و جوان او بودند. ( تورات تکوين- اصحاح 19 و قرآن )

مترجمان و مفسران کتب ديني مدعي شده اند که دو جوان زيبائي که مهمان لوط بوده اند فرشتگاني از آسمان آمده بودند! ما نادرستي اين سخن را در نوشته ها و مقالات پيشين ثابت نموده و توضيح داده ايم که خداوند براي سخن گفتن با انسان نيازي به فرستادن ملائکه در جسم انسانهاي ديگر ندارد و از سوئي اگر بخواهد دو جوان زيبا براي لوط و يا شخص ديگري بفرستد ميتواند اينکار را محرمانه انجام بدهد تا بهانه اي به دست ملت همجنسگراي لوط ندهد؟

اما در اصطلاح عاميانه ميدانيم که مردم به هر دختر و پسرزيبائي ، صفت فرشته ميدهند و کلاً خوشرويان و زيبايان را ملائکه و فرشته مينامند.

-         ابراهيم

همسرش سارا را براي گاو، گوسفند، شتر و برده به فرعون مصر فروخت. ( تورات تکوين اصحاب 12 )

ابراهيم نيز هر چه کرده بحساب فرامين الهي گذاشته و آنرا دستور خدا ناميده است.

ابراهيم در پي بروز قحطي و وجود تنگدستي در ميان خانواده اش بسوي مصر حرکت ميکند زيرا شنيده است که فرمانرواي مصر زنان زيبا را از پدران و برادران در برابر پرداختهاي خوبي خريداري ميکند... ابراهيم اين معامله را بحساب فرمان خدا ميگذارد.

ابراهيم با هاجر که هديه فرمانرواي مصر به سارا بوده است همخوابه گشته و اسماعيل (نياي بزرگ قريش و پيامبر اسلام ) را آورده است. ( گفته است فرمان خدا )

سارا که بچه دار نميشده است در پي سفارشش چند جوان زيبا بخانه ابراهيم ميايند و باردار شدن سارا را به او خبر ميدهند... ابراهيم مدعي ميشود که اين جوانان زيبا نه ملائکه بلکه خود خدا بوده اند که در چهره جوان به خانه و حريم او وارد شده و مژده بارداري همسرش را داده اند؟!

پس از اينکه سارا هم داراي فرزند ميشود رقابتي سخت بين سارا و هاجر و فرزندان اين دو پديد ميآيد. ابراهيم براي پايان بخشيدن به درگيري همسرانش تصميم به نابودي يکي از فرزندان خود ميگيرد با عنوان قرباني به امر خدا!؟

ابراهيم پس از اينکه خود را براي سر بريدن فرزند رشيدش ناتوان مييابد از کشتن او اجتناب ورزيده و مدعي ميشود که خداوند خواسته است او را امتحان کند؟!

درگيري زنان ابراهيم پايان نميپذيرد بدين رو بر آن ميشود تا هاجر و فرزند اواسماعيل را در صحراي خشک و سوزان عربي رها سازد. ( گفته است فرمان خدا )

-         داود

به همسر يکي از فرماندهان سپاهش تجاوز نمود و پس از آنکه آن زن از داود حامله شد. شوهر او را به جنگ فرستاد و دستور داد تا او را از پشت بکشند و پس از مرگ شوهر، داود زن را به حريم خود آورد. ( تورات - ساموئل اول- اصحاح 11 )

-          سليمان

با اينکه زن و فرزند بسيار داشت به عشق بلقيس ملکه صبا به آن کشور لشکر کشي نمود و بلقيس را ربود. ( تورات- پادشاهان اول اصحاح 11 )

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

خداي ايراني، دانا و توانا

خداي تازي، نادان و ناتوان

 

اما در برابر همه اين مسائل و مشکلات و در تمامي اين هنگامه ها تمدن و مردم ايران بمراتب انساني تر و آگاهانه تر ميزيسته اند و همجنسگرائي و ازدواج ميان خواهر و برادر و پدر و دختر هرگز در ايران وجود نداشته است و از سوئي چنانچه در کتاب دينداري و خرد گرائي نوشتيم حتي خداي آريائي خدائي است دانا و توانا در برابر خداوند فرزندان آدم که خدايشان خدائي نادان و جاهل است!!

زيرا خداي آدميان تمدن را نميشناسد و وجود انسانها در آنسوي آبها را نميداند و هر چه هست در آدم و از آدم ميداند و کلاً قصه هائي که از آدم تا خاتم روايت ميشود افسانه هائي است که سخن از جهل و ناداني خداي آنها ميگويد.

مثلاً خداي آنها نميداند که چهار قدم بالاتر از دشتي که آدم و حوا در آن سرگردانند تمدنهاي بزرگ مصر و سياهان افريقا و ايران وجود داردکه فرزندانشان ميتوانند با آنها پيوند زناشوئي ببندند بجاي اينکه با خواهران خود همخوابه شوند و براي گزينش خواهر زيباتر خون و خونريزي راه بيندازند!!

و اساساً در قصه درخت ممنوعه و توطئه ابليس و غيره نيز خداي آدميان خداي ناداني است که توانا و دانا به آينده نيست تا بداند آدم گول ميخورد و ابليس توطئه ميکند!!

حتي در توجيهات فلسفي نيز که پس از قرنها فلاسفه ديني مايل به سر هم کردن قضيه بوده اند مسئله قياس ابليس را حمل بر ناداني او از جوهر و اصل و ذات نموده اند غافل از آنکه ابليس خود فرشته و ملائکه ايست بدون اختيار که تماماً در فرمان خداوند است و اين آدم است که قدرت اختيار و عصيان دارد نه هيچ فرشته و ملائکه ديگري!!

و عليرغم اينکه خداي آدميان نادان به آينده و آنچه خواهد گذشت بلکه نوکر و خدمتکاران و آفريده هاي او ( ابليس و آدم ) تبديل به رقبا و حريفان و همرزمان او ميشوند!!

در برخي توجيهات فلسفي ديني مسئله ابليس و آدم و کشتي نوح و قرباني کردن ابراهيم و غيره را، آزمودن اين شخصيتها توسط خدا خوانده و دانسته اند و فلاسفه مدعي شده اند که مثلاً خدا خواسته آدم را امتحان کند ببيند بحرفش عمل ميکند يا خير ؟ و يا ابراهيم را ميخواسته امتحان بکند که آيا فرزندش را در راه خدا ( چه راهي و چه خدائي؟) قرباني خواهد نمود و يا نه؟

اين سخن و توجيه هم حمل بر جهل و ناداني اين خدا ميشود!! زيرا خداوند که خود آفريننده آدم و ابليس و ابراهيم است و از سوئي دانا و تواناي کل نيز ميباشد پس ديگر چه نيازي دارد که با جان و زندگي مردم چون عروسکاني بازي کند و از آنها امتحان بگيرد؟!

يک معلم آنگاه از شاگردش امتحان ميگيرد که به توانائي و دانش او آگاه و دانا نباشد!! اگر بداند که شاگرد قبول يا رفوزه خواهد شد ديگر جاي امتحان ندارد! از طرفي خدا که يک معلم ساده نيست خدا آفريننده زمين و زمان و بشر و هستي است! خدا قادر و توانا و دانا به همه چيز و همه کس ميباشد پس نيازي ندارد که کسي مثل گوسپندي فرزند دلبند خود را سر ببرد و يا در لباس دو جوان زيبا و ورزشکار به کسي مژده پدر شدن بدهد و يا با ديگري چنان و چنين کند!؟

زردشت براي همين منظور است که اولاً  قرباني را ممنوع ميکند و ثانياً خدايش را اهورا مزدا يعني داناي توانا مينآمد. و قرباني گاو نر که از هنگامه ميترا متداول بوده است را نيز نفي ميکند زيرا در هنگامه ميترا چون زمين منطقه پامير ( واقع در تاجيکستان کنوني ) نيازمند کود بوده است، ميترا براي حاصلخيزتر و پربارتر شدن زمين از مردم پامير ميخواهد که گاوان را سر بريده و خون آنها را بر روي زمين پخش کنند، مردم چنان ميکنند و زمين در پي اين کود دهي حاصلخيز و پربار ميشود و مردم از آن پس چون از بنيان و ريشه و فلسفه اصلي دستور ميترائي آگاه بوده اند گمان ميکنند که نفس سر بريدن حيوان نيکو و بارده ميباشد.

اما فراموش نکنيم که خداي ايران از همان هنگامه ميترا و يا کيومرث، خدائي آگاه ،  دانا و توانا بوده است که مردم را به راستي درستي و نيکوکاري ميخوانده است و بر خلاف اين خداي درستکار ايران، خداي آدميان خدائي بوده است حلال مشکلات رهبران قبائل! که البته نام پيامبر هم بر خود مي نهاده اند! اين خداي حلال مشکلات هر گاه که رئيس قبيله (پيامبر) مشکلي داشته براي کمکش فرشته اي ميفرستاده و تمامي جهل و ناداني اين روساي قبائل(پيامبران) نيز به حساب خدا گذاشته ميشده و رهبران قبيله بنام پيامبر خدا از قول و اراده او سخن ميگفته اند.

موسي که فرد تحصيل کرده و دنيا ديده و نجات دهنده بني اسرائيل از سرزمين مصر ميباشد پيامبر تصحيح و متمدن ساز اين قوم است زيرا که وي با ده فرماني که مياورد بسياري از نشانه هاي بي تمدني ديروز مردمش را منحل ميکند.

اما از رب و پيامبرانش چون آدم، نوح، لوط، ابراهيم، سليمان، داود و غيره بايد پرسيد که اگر در هنگامه آدم، همخوابگي برادر و خواهر بعلت نبود بشري ديگر جبري بوده است پس چرا در هنگامه هاي پس از او همجنسگرائي و پيوند پدر با دختر و خواهر و برادر ملغي نشده است؟!

از سوئي ديگر اگر تمامي آنها پيامبر بوده اند و با خدا در تماس مستقيم بوده اند چگونه خداوند در قرنها و هزاره هائي که ميگذشت به پيامبران خود نميگفت که همجنسگرائي و همخوابگي با دختر و خواهر نادرست است؟

هر چند موسي با ده فرمان ميتوانست تحولي در فکر قوم خود پديد آورده و آنانرا به سوي تمدن جهاني نزديک کند اما فرزندان ديگر ابراهيم که در صحراي عربستان و مکه ميزيسته اند همچنان صدها سال پس از موسي و عيسي بر سنن توحش قبل از موسي ميزيسته اند که سر بريدن فرزندانشان، همجنسگرائي و همخوابگيهاي بي رويه ادامه داشته است، بگونه ايکه کمتر بزرگمردي را از قريشيان ميتوان سراغ گرفت که در دامان پدر و مادر خود بزرگ شده باشد و اساس زندگي قبيله اي بر زندگي خانوادگي برتري داشته و حتي عبدالله ( پدر پيامبر اسلام ) نجات يافته از قرباني شدن در پاي بتهاست. زيرا پدرش نذر کرده بود اگر ده فرزند بياورد يکي از آنان را در برابر بتها سر خواهد بريد.

ديگر نشانه توحش تازيان، زنده بگور کردن دختران است که آن نيز بخوبي در قرآن نقل شده است.

 

تمدن ايران در هنگامه آدم عريان و وحشي

 

باري اينها مروري شتابزده بر بي تمدني تاريخ آدميان ( مردم و ادياني که پيدايش بشر را از هنگامه آدم ميدانند ) بود.

حال ببينيم در شش، هفت، هشت و نه هزار سال پيش که هنوز نه آدم وجود داشته است و نه آدميان، بر مردماني که آنسوي خليج فارس، کرخه و کارون و بگفته اي در آنسوي بين النهرين زندگي ميکرده اند چه ميگذشته است ؟ و آئين و تمدنشان چگونه بوده است؟

شنيدني است که در ايران از نه هزار سال پيش نشانه هاي زندگي متمدن همزيستي و دهداري به چشم ميخورد!

يعني هزاران سال پيش از آدم و آدميان در ايران مردماني با تمدن با شعور و دانشمند ميزيسته اند.

 

نه هزار سال تمدن دهداري و کشاورزي در ايران

 

اين سخنان حقايق و واقعيات کشف شده تاريخ ايران است که آنهم متاسفانه و شايد خوشبختانه بدست غير ايرانيان کشف شده است.

کاوشهائي که چند سال پيش در استان کرمانشاه بعمل آمده نشان ميدهد که قدمت زراعت اسکان يافته و دهزيستي در ايران به هزاره هاي هشتم و نهم پيش از ميلاد ميرسد . کاوشهاي انجام شده در دهکده هاي آسياب، تپه سرا ( در نزديکي کرمانشاه ) يکي از کهنترين آثار زندگي زراعتي ايران و جهان را مکشوف ساخته است و قديميترين خانه هائي را که انسان ايراني براي سکونت خود ساخته است را آشکار ميکند.

دانه هاي گندمي که در اين خانه هاي کهن يافته شده همراه با ابزارهاي تيزي از سنگ است که بر روي تيغه هاي آن آثار برش از ساقه هاي نباتات نمودار است و همچنين آسيابهاي ابتدائي که بوسيله آن گندم، آرد ميشده کشف گرديده است...

انسان ايراني نه هزار سال قبل از ميلاد با ابزار و ادواتي که براي بريدن و نرم کردن گندم اختراع کرده زندگي جديد زراعتي را نيز آغاز نموده و بنوشته گيرشمن باستانشناس بزرگ فرانسوي هفت هزار سال پيش از ميلاد مسيح و چهار هزار سال پيش از زندگي آدم اديان تازي، در نواحي کوهستاني زاگرس و کردستان و آسياي صغير تمدنهائي مبتني بر کشاورزي- دآمداري و دهزيستي ايجاد شده بود و اين تحول در شيوه زيست از هزاره هفتم پيش از ميلاد در کردستان پديد آمده بود.

بر اساس کاوشهائي که در مرودشت انجام شده، دهکده اي از هزاره هشتم پيش از ميلاد کشف شده است. اين دهکده از رونق کشاورزي در مناطق جنوبي ايران در اين دوران حکايت ميکند که مردم دشت حاصلخيزي را در نزديک شيب کوه و در کنار رودخانه کوچکي مورد سکونت قرار داده بودند و در خانه هائي که در همين دهکده از گل کشف شده پي ميبريم که در نه هزار سال پيش ساکنان ايران با پخت و پز و کوره هاي نان پزي کوزه گري ظروف منقوش متنوع و بسيار ظريف آشنا بوده و حتي دوکها و آثاري از پارچه بافي پيشرفته، وسائلي براي انجام مراسم مذهبي و همچنين مجسمه هائي از حيوانات پرندگان و انسان را ميتوان يافت.

 

هفت هزار سال تمدن خانه سازي در ايران

 

بر اساس پژوهشهاي زنده ياد ايرج اسکندري در آخرين اثر جاودانه اش در تاريکي هزاره ها در شش يا هفت هزار سال پيش ايرانيان خانه سازي را با خشت شروع کرده بودند و بر اساس کشفياتي که در سيلک کاشان بدست آمده در آن هنگامه خانه هائي از خشت خام جانشين آلونکهاي قبلي شده است و در همين هنگامه انسان ايراني همزمان با خشت سازي درب و پنجره سازي را بوجود مياورد.

حتي در هزاره ششم خانه ها را بگونه اي ميساختند که از نور خورشيد بتواند بهره ببرد. در همين هنگامه است که زندگي دهنشيني انسان ايراني به زندگي شهرنشيني تبديل ميشود و چون کم کم دهکده ها بهم نزديکتر ميشده اند اولين زندگي شهري که برخاسته از پيوستن چند ده بوده در شوش پديد آمده است.

اين منطقه بوسيله رودهاي: کارون کرخه و شعبات آن سرزمين سرسبز و حاصلخيزي را تشکيل ميداده است که به باغ فردوس يا جنات عدن مشهور بوده است و شايد جنات تجري من تحتها الانهار که در قرآن به مسلمين وعده داده شده بود از همينجا بوده باشد.

جنات يعني محلهاي پوشيده از سبزه و درخت و رودخانه هاي جاري هم که رودخانه هاي کارون، کرخه و جيحون را شامل ميشده است که تازيان قطره اي و شاخه اي از آنرا در صحراي خشک و سوزان خود نداشته اند.

برخي نيز باغ فردوس و جنات عدن را سرزمين فلسطين و اسرائيل کنوني دانسته اند و بر اساس کاوشهاي اخير و آخرين آثار بدست آمده که در شهريور و مهر ماه سال 7016 از تمدن کهن ايراني در اسرائيل کشف شده است بيانگر گستردگي تمدن کهن ايراني است.

 

بشنو از افسانه نوين آدم

 

از طرفي هبوط را درباره آدم ميتوان تبعيد معني کرد و با شناخت تاريخ مفهوم تر ميشود که آدم يک عنصر خطاکاري بوده است که از شهرهاي متمدن اطراف در صحرا رها شده است زيرا چنانچه ميتوان از تاريخ استخراج کرد بيشک آدم بشري بوده است که در نجد ايران زندگي ميکرده است و بخاطر خطاهاي جنسي بسياري که مرتکب ميشود رب که همان فرمانده و رهبر بزرگ شهر شوش بوده است حکم به تبعيد آدم در صحراي برهوت سينا و يا ... ميدهد و چون فرمانده شوش ( رب ) نميخواسته که آدم بتواند توليد مثل کند تا فرزندان نابابي از خود پديد آورد وي را بگونه اي مقطوع النسل نموده و بهمراه همسرش حوا در صحراي آنسوي بين النهرين رها ميکند.

اما گويا آدم و حوا تنها ساکن صحراي سينا نبوده اند و چنانچه ملت اوليه استراليا چهل هزار سال سابقه تمدن دارد سرخ پوستان امريکا پنجاه هزار سال سابقه زندگي دارند و بوميان سياهپوست افريقا و صحراي سينا نيز که از دهها هزار سال پيش وجود داشته اند در هنگامه تبعيد آدم فرد و يا افرادي از سياهان افريقا با او آشنا شده و به طبابت و توصيه يکي از همين سياهان غول پيکر توسط داروئي که از درختي تهيه شده بود شفا مييابد که بعدها آن غول سياه پيکر ابليس نام گرفته است.

آدم از آن پس ديگر بار ميتواند چون انسانهاي عادي توليد مثل کند. اقدام به مداواي آدم بر خلاف دستور فرمانده شوش ( رب ) بوده که مايل به توليد مثل اين عنصر نبوده است!

البته پيش بيني فرمانده شوش ( رب ) درست از آب در ميايد و چنانچه در تاريخ شاهديم فرزندان آدم نه تنها هر گونه خلاف اخلاق و غيره اي را مرتکب ميشوند بلکه همه آن کارها را بحساب خدا گذاشته و خودشان را هم پيامبران خدا معرفي نموده و تاريخ تمدن بشر را هم از ميان برده و تاريخ توحش صحرانشيان را بجاي تاريخ کهن و متمدن مصر ايران و افريقا به جهانيان معرفي مينمايند و پيدايش بشر را که ميليونها سال  سابقه حيات دارد را به آدم و حوائي که کمتر از شش هزار سال عمر دارند نسبت ميدهند...

باري بدينسان است که در يک سوي جهان تمدني با هفت هزار و يا نه هزار سال سابقه شهرنشيني ، خانه سازي، ابزار سازي، تشکيل خانواده و غيره پا ميگيرد و در آنسوي آبها نسلي از يک انسان تبعيدي پديد ميايد که قرنها در بي تمدني و ناداني بسر ميبرد و تاريخ خود را تاريخ کل بشر ميسازد!!

جالب است بدانيم که تمامي نامهاي استفاده شده در هنگامه آدم نامهاي ايراني است چون :

-         آدم بشر انسان

-         رب سرور آقا

-         ابليس نيرنگ باز، خشن، بد بو

پادشاه و فرمانده بزرگ شوش که در ميان مردم از احترام و قدرت اهورائي خاص برخوردار بوده است، مظهر توانائي دانائي و سمبل انسان نمونه دوران خود بوده است که با نام رب از او ياد ميشده است.

آدم که به جز پادشاه شوش که فرماندهي مقتدر و توانا بوده است نيروي برتر ديگري را نميشناخته است و نيروي برتر شاه شوش جايگاه خداوند را داشته است بر خلاف دستور پادشاه شوش ( رب ) به طبابت ابليس گوش داده و پس از مداوا شدن با حوا همخوابه ميشود و افسانه درخت ممنوعه ابليس و ... از همان دوران در ميان فرزندان آدم بر جاي ميماند و حالت افسانه هاي مذهبي ميگيرد.

درست در همان مرحله تبعيد و توحش آدم در بخش غربي ايران کنوني تمدن خطي پديد ميايد.

اسناد بدست آمده از پنج تا ششهزار سال پيش ( هنگامه تبعيد آدم ) نشان ميدهند که در سلسله جبال کوهپايه غربي زاگرس قبائل : هوريان- لولوبيان- گوتيان- کآسيان و نيز برخي قبائل ديگر که ظاهراً با قبائل ايلامي خويشاوند بوده اند زندگي ميکرده اند.

ظاهراً قبائل هوريان در پنجهزارسال پيش در حدود دره رودخانه دياله و گوتيان در محل شرقي تر از لولوبيان زندگي ميکرده اند.

در چهار هزار سال پيش قبائل کاشي در بخش مرکزي  کوهستان زاگرس در سرزميني که امروز لرستان خوانده ميشود ميزيسته اند اين تمدن تا مرز کردستان و رود دياله امتداد داشته است.

از سوئي شباهت و همساني تمدنهاي مکشوفه در سرزمين ايران و تمدنهائي که در خاک بين النهرين آسياي صغير- افغانستان- ترکمنستان و غيره در زمانهائي بيش و کم نزديک بوجود آمده، مسئله خويشاوندي و منشاء يگانه اين تحولات را نزد باستانشناسان و خاورشناسان مطرح ساخته است.

در ايران که بيش از همه جا مورد کاوش قرار گرفته است تمدن شهر نشيني و زراعتي را ميتوان از هفت هزار سال پيش يا پنجهزارسال قبل از ميلاد ثبت نمود که در هنگامه تمدنهاي حسونه واقع در جنوب موصل تمدن تل حلف واقع در دشت دجله عليا و تمدن اريدو در جنوب خاک بين النهرين در کنار هم بطور مسالمت آميز ميزيسته اند.

بدين رو امروز با کشفيات تاريخي، ما بعنوان عناصر ايراني ميتوانيم تاريخ متمدن ميهنمان را به هزاره هفتم پيوند بدهيم زيرا که اولين نشانه هاي کشف شده از تمدن در نجد ايران حداقل به هفت هزار سال پيش ميرسد. ما بعنوان عناصري ايراني چرا بايد در اسارت انديشه هاي آدم تبعيدي و فرزندان بي تمدن او قرار بگيريم و تاريخ اصلي و قديمي خويش را زنده نکنيم؟!

امروز بر کسي پوشيده نيست که تاريخ پيدايش بشر اوليه به ميليونها سال پيش ميرسد و سرخ پوستان امريکا و سياهان افريقا و بوميان استراليا دهها هزار سال سابقه تمدن دارند و ايران ما بر اساس يافته هاي باستانشناسان حداقل هفت هزار سال تمدن دارد.

از سوئي يادآوري اين نکته ضروري است که ما همه جا از ساکنين نجد (فلات) ايران به عنوان ايراني ياد کرديم. هرچند در روزگاران قديم در سرزمين شوش و حکومت ايلاميان و مادها و پارتها و پارسيان و غيره نام ايران کنوني هنوز متداول نبوده است.

بدين رو با اين توضيح و پژوهش نوين و کوتاه از هزاره هاي ايران است که ميتوانيم سالنامه و گاهشمار ايران را با درخشش پرشکوه هفت هزار ساله سرزمين خود پيوند داده و از تاريخ هفت هزار ساله آريائي ميترائي در همه جا نام برده و از اين تاريخ بجاي 1384 تازي استفاده کنيم.

 

سال آريائي ميترائي 7027 برابر با سال 1384 تازي

 

اگر ديروز را بياد آوريم و خوبيهاي گذشته را شعار کنيم تا به شعوري نوين دست يابيم و بتوانيم فلک را سقف بشکافيم و طرحي نو در اندازيم کاري نيکوست.

اگر ملتي از سابقه و دستآوردهاي کهن خويش سخن بگويد تا تجربيات گذشته چراغ راه امروز و فردا باشد آنهم کاري نيکوست.

يک ملت چون خانواده اي ميماند که ميبايست به اصل و اصول خويش افتخار نموده و حتي بديها را در جهت خوبي و نيکوئي ترميم کند.

مليت در طول تاريخ برترين جايگاه پيوستن و همبستگي مردم بوده است هر چند در هنگامه هائي انديشه ها و اديان و مذاهبي بر اين اصل پيشي گرفته اند، اما ره آوردهاي جديد در هر سرزميني بي تاثير از داشته هاي کهن هر ملتي نبوده است.

بهمين خاطر است که سوسياليست چين با روسيه و روسيه با کوبا و همه اينها با سوسياليست غربي بکلي فرق ميکند و يا اسلام عربستان با اسلام لبنان سوريه، مصر، شمال افريقا و همه اينها با اسلام ترکيه و ايران فرق ميکند...

بدين رو در گاهواره امروز جهان که غرب حاکميت کليساي مسيحي و ما حاکميت فقاهت اسلامي را ( چقدر گران ) تجربه کرده ايم هر با خردي را بر آن ميدارد تا با جهل و خرافه نيرنگ و ريا با هر نام و به هر شکلي که بوده و هست مبارزه کند هر چند اين نبرد بر توده هاي مومن که مقدساتشان هر چند پوشالي اما پيوسته با عصبيتهائي ژرف ميباشد گران آيد و سخت پذير باشد اما وظيفه هر عنصر خرد گرائي که در جهت روشنگري جامعه گام بر ميدارد آنست که افشاگر و آگاهيبخش باشد.

بدين روست که ما از اين پس از تاريخ هفت هزار ساله آريائي - ميترائي سخن ميگوئيم و چنانچه گفتيم با سنجشي که از اولين نشانه هاي زندگي و تمدن آريائي در نجد ( فلات ) ايران ( و آن هنگامي است که تاريخ آنرا ميتوان در حدود هزاره پنجم پيش از ميلاد قرار داد و ميتوانيم پيشرفتي را که در تمدن مادي ساکنان نجد ايران رخ داده تقريباً بدون انقطاع تعقيب کنيم) و پيدايش ميترا اولين آئين و خداوند ايراني بدست آورده ايم تا سقوط شاهنشاهي در ايران و حاکميت ملايان که ميشود 7000 سال ( پنج هزار سال پيش از ميلاد+ دو هزار سال پس از آن ) و از آن تاريخ 22 بهمن تا به امروز را که 27 سال ميگذرد بر آن فزوده ايم که ميشود سال 7027 آريائي ميترائي.

از اين پس وظيفه هر ايراني با شرف و ميهن دوستي که از هر قبيله و قوم و آئين ايراني آريائي است ميباشد تا اين تاريخ را استفاده،

 تبليغ و معرفي نمايد و هر جا که سخن از تقويم و تاريخ ميايد ميبايست که ايراني از تاريخ هفت هزار ساله سر بلند خويش سخن گويد و بس!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آئين ميترا اولين باور و آئين جهانگير ايراني

 

ازميان ملل قديم ايرانيان بيش از ملل ديگر در تمدن جهاني و بخصوص در تمدن عربي اسلامي تاثير داشته اند. ايرانيان سراسر آسياي غربي تا درياي مديترانه را تصرف کردند حتي دامنه تصرفات خود را تا مصر نيز گسترش دادند.

امپراطوري مقدوني که در مقابل ايران قد علم کرد پس از تصرف اسکندر نتوانست تمدن و فرهنگ يوناني را چنانکه ميخواست بر ايرانيان تحميل کند. در ايران باستان مذاهب متعددي پديد آمده که قديمي ترين آنها پرستش بعضي از قواي طبيعت بوده است. اديان قديم که هر يک را منشاء ديگري بود در آئين مزدائي که در سرتاسر ايران انتشار يافت حل شدند. مزدا به معني دانا است. مزدا خداي حکيم و عاقل از ديگر خدايان ممتاز شد و بر آنان غلبه يافت. همچنين خداي ديگر موسوم به اهورا قدرت يافت. اهورا مظهر نيرو بود و اين نيرو به دانائي درپيوست و هر دو خداي توانائي براي عالم تشکيل دادند موسوم به اهورا مزدا يا اورمزد. وقتي پارسيان به سرزمين ايران در آمدند اورمزد را برگزيدند و او را خداي بزرگ عالم خود قرار دادند ولي در مقابل او خداي ديگري ساختند که مظهر شر درعالم بود زيرا اورمزد خداي عاقل و حکيم تنها مبداء خير بود و بدين طريق از روزگار کهن ثنويت پديد آمد.( 9 )

به گفته دکتر شريعتي در ميان مذاهب هند و ايران باستان همسانيهائي موجود است:

آريائيهاي ايران با سرزميني روبرو ميشوند سواي سرزميني که آريائيان هند مييابند اما کم آبي و خشکسالي و سختي پوسته خاک همچنان نيست که در برابر کار و تفکر و تکنيک نيز فرو نشکند و به بار ننشيند. اينست که آريائيان چون وارد سرزمين ايران ميشوند بسرعت از صورت قبايل دآمدار و چادرنشين وارد مرحله کشاورزي ميشوند و اسکان مييابند و روستانشيني و شهر نشيني را در تاريخ ايران بوجود مياورند.

اگر ميان آريائيان اوليه هند و ايران در ابتداي ورودشان به اين دو سرزمين شباهتهائي بيابيم عجيب نيست که هر دو از يک ريشه اند و آمده از يکجا! و رسيده به سرزمينهائي متفاوت، امکانات ديگرگون زمين بعدهاست که ديگرگونشان ميکند و هنر و فلسسفه شان را اشکالي متفاوت ميبخشد. تاريخ نشان ميدهد که مجموعه دستگاه الهه هند در مذاهب ودا با مجموعه الهه ميترائيسم مشابه است. در هند ميترا ( شيوا ) خداست و در ايران مهر ، در آنجا ديو خداست و در اينجا ديو ، و در آنجا و اينجا ( هر دو ) وارونا خداست. تمام خدايان دو مذهب ودائي در هند و مهرپرستي در ايران پيش از زردشت يکي هستند.

اما مهرپرستي يا ميترائيسم بر اين اعتقاد است که مهر خداي بزرگ است و خدايان ديگر کوچکتر از او.

ميترائيسم بر اساس پرستش آتش و پرستش قواي طبيعت مثل باد و طوفان خرمي وبهار- آسمان و کوه- جنگل و شب و ... است. ( 10 )

ميترا در لغت بمعني پيمان و ميثاق است از اينرو بمفهوم کلمه به جنبه قضائي و ارزش قدرت او در جامعه انساني ميتوان پي برد.

وي نزد هندوان خداي نظام اجتماعي، گوهر دادگستري و عدالت پروري و مظهر عدالت الهي است.

ميترا خداي نگهبان زمين و آسمان يا موکل آب ميباشد و با ميترا، خداي ايرانيان قديم ريشه نزديک دارد. ميترا بسياري از صفاتي را که قبلاً به وايو و اندرا نسبت داده ميشد رفته رفته حايز شد و بدين ترتيب خداي جنگ و پيروزي و سرنوشت و همچنين خداي روزي دهنده شناخته شد. او بر ارابه اي که بوسيله دو اسب سفيد کشيده ميشود سوار است- قرباني گاو نر در نظر پيروانش از فرايض ديني است و همراه نوشيدن شربت سکرآور و قرص هوم در سنسکريت سوم مراسم ستايش او بر پا ميگشت.( 11 )

قرباني گاو توسط ميترا که براي حاصلخيز نمودن زمين براي اولين بار در تاريخ بشر متداول شد بعدها به اديان ديگر و بويژه قبائل حجاز کشيده شد.

چنانچه گفته شد ابراهيم پدر اديان يهوديت مسيحيت و اسلام، قرباني را از حيوان به آدم منتقل نموده و در پي اختلافاتي که ميان دو همسرش سارا و هاجر ( و فرزندان آن دو که يکي اسحاق پدر يهوديان و مسيحيان و ديگري اسماعيل پدر اجداد پيامبر اسلام که از سوي مادرش هاجر، برده زاده بود ) پيش آمده بود بر آن شد تا فرزند خود را با بريدن سر قرباني کند.

ابراهيم در صدد بر آمد تا بگفته يهوديان اسحاق را و بگفته مسلمين اسماعيل را قرباني کند تا نزاع و درگيري وي با دو همسرش پايان پذيرد اما ابراهيم در برابر پايداري فرزندش نتوانست وي را سر ببرد وي گوسپندي را بجاي فرزندش سر بريده و اسماعيل و هاجر را به حجاز تبعيد نموده و در آنجا کعبه را ساخت تا مرکزي براي تجارت فرزند و فرزندانش باشد.

تفکر قرباني هر چند از هنگامه زردشت در ايران از ميان رفت اما در ميان تازيان هم چنان تا به امروز بر جاي مانده و حتي تا قبل از اسلام تازيان فرزندانشان را بجاي حيوانات قرباني خدايان ميکردند.

من همواره بر اين انديشه بودم که علت عقلي و اصلي قرباني نمودن گاو توسط ميترا چه بوده است؟

فهم اين مسئله برايم دشوار بود زيرا که تفکر قرباني هر چند توسط زردشت به کناري نهاده شده بود اما توسط اديان ابراهيمي اين مسئله پذيرفته شده بود بويژه اينکه مسئله قرباني فرزند ابراهيم هرگز براي من قابل هضم نبوده است و نيست که چگونه مردي چنين از احساس و عاطفه به دور باشد که حاضر شود فرزند خود را براي خوشايند همسرش چون گوسپندي ذبح کند؟

مسئله کشتار و قتل فرزندان خانها، پادشاهان و روساي قبايل در تاريخ بسيار متداول بوده است که براي در نگرفتن جنگ قدرت ميان فرزندان حاکم بارها پدران، فرزندان و خويشاوندان خود را کشته اند يا بالعکس!

ابراهيم نيز چون به تحريک همسرانش که هر يک فرزندي پسر دارند و پس از ابراهيم حکومت و سروري به پسر ارشد خواهد رسيد بر آن ميشود تا يکي را براي بقاء و حکومت ديگري بکشد و اين قتل را بهانه فرمان خدا کرده و مدعي ميشود که خداوند از او خواسته است و هدف امتحان نمودن وي بوده است.!

غافل از اينکه هيچ انديشه و تفکري هر چند جاهل و نادان نميتواند بپپذيرد که خداوند ( دانا و توانا ) نسبت به اراده و عمل و تفکر انسانها جاهل و نادان باشد تا محتاج امتحان گرفتن از مردم باشد؟

 اگر خدا دانا و عالم است پس بخوبي ميداند که ابراهيم نمره اش در بندگي بيست است و يا صفر! ديگر چه ضرورتي دارد که او را امتحان کند؟ امتحان نمودن برخاسته از جهل معلم است نسبت به دانش و تفکر شاگرد.

اما خداوند که بهمه چيز دانا و آگاه است ضرورتي ندارد که بنده خود را امتحان کند و متاسفانه اين تفکر باطل قرباني قرنها همچنان باقي مانده است!

 

چرا ميترا گاو نر را قرباني ميکند؟

 

قرباني گاو نر توسط ميترا براي حاصلخيز نمودن زمين بوده است يعني ميترا از خون گاوان به جاي کود بهره ميبرد تا به زمين توان حاصلخيزي بدهد.

در آن هنگاميکه ميترا از خون گاوان بعنوان کود براي حاصلخيزي زمين استفاده ميکند هنوز کسي از برکت و سود کود آگاهي نداشته است و ميترا هم چون مردم را در حد رشد کافي براي درک مطلب نمييابد به آنها رمز و دليل کار را نميگويد و بعدها اين مسئله قرباني يک روش هميشگي ديني ميشود و جايگاه اصلي خود را از دست داده و تبديل به يک سنت بي خاصيت ديني ميشود تا اينکه توسط زردشت از ميان ميرود اما قرباني به تفکر جاهلي تازيان منتقل شده و باقي ميماند.

 

ظهورميترا از غار و فرود او از کوه

 

در اوستا ميترا ايزدي با اقتدار و جنگاور شناخته شده و به اهورامزدا براي پيروزي بر اهريمن کمک مينمايد.

بنابرعقيده پيروان ميترا، ايزدمهر ( خورشيد ) روزي بصورت آدمي در غار کوهي ظهور کرد و شباناني که در آن ناحيه به چرانيدن گله هاي خود ميپرداختند وي را ديدند و به او گرويدند. او منشاء معجزات و کراماتي شد. از آن ميان گاو نري را کشت و خونش را بر روي زمين پاشيد و به هر جائي که قطره اي از آن خون فشانده شد زمين سرسبز و بار آور گشت. پس از ساليان دراز که ميترا در زمين منشا آثار بزرگي شد به آسمان بالا رفت و در اعداد موجودات جاويدان در آسمانها مستقر شد ولي روانش پيوسته آماده ياري و دستگيري پرستش کنندگان خود در زمين است.

نظر به اينکه ابتدا ( بنابر اساطير مهر پرستان ) ميترا در غار کوهي ظهور کرد از اينرو پيروانش معابد خود را در مغاره هاي کوه ساختند و درون دخمه ها به پرستش او پرداختند. در معابد مهر پرستان که هنوز در بعضي از نقاط غرب ايران ( مانند کنگاور ) و همچنين در بسياري از نواحي اروپا آثاري باقي مانده است؛ همه جا تنديسها و هياکل مختلف از ميترا ساخته شده است و هر يک از صور او رمزي است از اساطير آئين مهر پرستي.

ميترا غالباً در پيکر جواني با کلاه مخروطي شکل و موهاي پريشان در حاليکه خنجري در پهلوي گاوي نر فرو ميبرد عقربي به تخم او آويخته او را ميگزد ماري به بدنش چسبيده و خونش را ميمکد نشان داده شده است.

در ايران ظاهراً در زمان هخامنشيان ميترا بعنوان همراه و ياور اهورمزدا مورد پرستش واقع ميشده است اما بعدها بصورت خدائي مستقل بنام مهر (الهه آفتاب ) در آمد. در اوستا سرود و ابياتي در مدح و ستايش ميترا آمده است. درريگ ودا ميترا همراه وارونا زياد آمده ولي فقط يک سرود به ستايش او اختصاص داده شده است.

 

آئين ميترا در سراسر اروپا

 

پس از هخامنشيان در زمان سلوکيه و سپس در عصر اشکانيان آئين مهر پرستي از طريق آسياي صغير و ارمنستان به کشور روم قديم بسط و توسعه يافت و در سراسر اروپا گسترده و همه گير شد.

آئين ميترا توسط سربازاني که از ارمنستان بسوي غرب سرازير شده بودند بتمامي اروپا سرايت نمود.

آئين ميترا در سال 4842 ميترائي به دانوب و در سال 4872 به استراسبورگ و در سال 4892 به اتريش رسيده و پس از آن در سراسر اروپا فراگير شد.

پرستش ميترا نه تنها در شهر روم که هنوز معبدي از او موجود است رواج يافت بلکه آئين مهر پرستي در ممالک اروپا از مشرق به مغرب گسترش يافت. يعني از سواحل درياي سياه تا جزاير بريتانيا پيروان کثيري پيدا کرد.

چنانچه در سال 4842 ميلادي ليسينيوس در کنار رود دانوب معبدي بنام ميترا بنا کرد.

در سال 1954 يک مجسمه نيم تنه از ميترا در مرکز شهر لندن از زير خاک بيرون آمد که فعلا در موزه شهرداري لندن نگاهداري ميشود. در روي ديوار روميها در شمال انگلند نيز نقشهاي ميترا ديده ميشود. ( 12 )

و نيز در اکثر شهرهاي آلمان نشانه ها و محرابهائي از ميترا کشف شده است. کلاً تا قرن سوم ميلادي در اکثر کشورهاي اروپائي چون آلمان، ايتاليا، فرانسه، سوئيس، انگليس و کشورهاي اروپاي شرقي آئين ميترا از اديان با ارزش و فراگير مردم اين سرزمينها بوده است.

جورج الکساندر از پايه گذاران کاتوليک مسيحي، بزرگترين دشمن ميترا گرائي بوده و ضربات سنگيني با جنگهايش به اين آئين وارد نمود.

 

محراب اسلامي = مهرابه پارسي

 

ياد آوري اين نکته ضروريست که پرستشگاههاي کوچک و خانوادگي ميترا را مهرابه ميگويند و محراب مساجد اسلامي نيز اقتباسي از مهرابه هاي ميترا بوده است. برخلاف آنچه به غلط در تاريخ آمده است که : محراب اسلامي از حرب ميايد و به معني محل جنگ ميباشد زيرا انسان در هنگامه پرستش خدا و يا خدايان که به جنگ نميرود ؟ بلکه به راز و نياز و خلسه و عبادت ميرود.

ميترا امروز همچنان در فرهنگ و سنن غرب با نام بابا نوئل باقي مانده است.

پس از آنکه مسيحيت جايگزين آئين ميترا شد اکثر آداب و رسوم و سنن ميترائي گرائي زير پوشش مسيحيت در جوامع اروپائي باقي ماند از آنجمله:

-         جشن کريسمس = جشن يلدا تولد ميترا

-         حضور ميرتا با نام بابا نوئل

-         جشن سيزدهمين روز از بهار ( سيزده بدر ) با عنوان عيد پاک

کريسمس که بيست و پنج دسامبر است با چند روز اختلاف همان جشن يلداي کهن ميترائي گرائي است که بعنوان زاد روز ميترا در اکثر نقاط جهان جشن گرفته ميشده است.

هر چند يلدا به معني شب بلند آمده است اما در اصل و زبان آشوري بمعناي تولد است که ولد و ميلاد در زبان تازي نيز از همين يلد که بمعني ميلاد ميترا است خارج شده است.

چهره بابا نوئل با کلاه مخروطي همان کلاه ميترا است و ريش سپيد نشانه پيري ميترا و قباي سرخ نيز لباس کهن ايراني است که سرخي آن بيانگر مژده و شادي و شور ميباشد و گفتني است که تا قبل از زردشت ميترا ( يا مهر ) هدايائي در شب بلند يلدا براي کودکان مياورده است.

شب قدر که در قرآن آمده است و در اسلام از ارج و احترام خاصي برخوردار است نيز اقتباسي از شب يلداي ايران کهن بوده است.

 

مهدويت در ميتراگرائي

 

عقيده به نجات دهنده و ناجي ( مهدي ) از روزگاران قديم در ايران باستان رايج بود. ميترا پرستان بر اين باور بودند که ميترا به آسمان بالا رفته است و همواره در انتظار بازگشت دوباره اش به زمين براي اصلاح بشر و نابودي شرارتها و ناپاکيها بودند. به عقيده ايرانيان باستان ميترا نظام دهنده کون و نجات دهنده آن که تحت فرمان زمان است، چيزي جز خداي اوستاي ايران باستان نيست که رنگ زرواني به خود گرفته است.

ميترا روزي خواهد آمد و آتشي را که همه جهان را ميبلعد خواهد افروخت همچنانکه شيوا خداي هند چنان خواهد کرد. ميترا نيز جهان را از لوث کثافات پاک کند و تاريکي و اهريمن را از ميان براندازد. ( 13 )

انديشه مهدويت که از ميترائيسم آغاز شده بود بعدها بنام سوشيانت همچنان نجات دهنده بشر در اديان ديگر پارسي باقي ماند.

برخي چون دکتر علي شريعتي ، ميترائيسم را آئين سحر و آئين جادو دانسته اند که بر اساس عدم آگاهي و شناخت کافي برداشتي اشتباه از بنيان اين آئين داشته اند.

ولي آنچه مسلم است ميترا پرستي همچون تمامي اديان، بعدها توسط روحانيون مخصوصش به انحطاط و انحراف و حيله گري کشيده شده است که اين انحراف بعدي هيچ ربطي به انديشه اوليه ميترا نداشته است. همانند تمامي اديان اصلاح طلب و نجات بخش ديگر که در پي مرگ پيام آورش از سوي روحانيون به ابتذال و انحراف کشيده شده است. ميترائيسم نيز جدا از اين قاعده کلي نبوده ولي اينکه گمان کنيم اين آئين از ابتدا بر سحر و جادو بنيان يافته است فکري خطاست. بويژه چنين سخني از دکتر شريعتي که عليرغم اعتقادش به لائيسيته و اگزيستانسياليزم و اومانيسم و غيره مسئول مذهبي نمودن جامعه ايران بود جاي تفکر و تعجب است.

 

آئين گيومرث

 

شهرستاني در الملل و النحل قبل از ورود به تشريح زروانيه از گيومرثيه ياد کرده است که بي شک همه انديشه هاي قديم پارسي ( ميترائيسم- گيومرثيه- زروانيه) بعدها در آئين زردشت بنحوي جاي گرفت و بگفته اي زردشت توانست با استفاده از تمامي گذشتگان با اجتهادي نوين انديشه اي فراخور عصر خويش پديد آورد.

گي مارتن Gaya Maretan( فناناپذير ) که به پارسي امروز گيومرث و به عربي کيومرث يا جيومرث تلفظ ميشود نخستين انسان ( آدم انديشه پارسيان ) بوده است. او نخستين کسي است که منش و آموزش اهورامزدا را دريافت و اهورا مزدا نژاد آريا را پديد آورد و در روز رستاخيز استخوانهاي او از همه زودتر بپا خواهد خواست.

شهرستاني در مورد آئين گيومرثيه مينويسد:

يزدان در نفس خويش فکر کرد که اگر مرا منازعي بودي چگونه توانستي بود؟ و اين فکر ردي بود... مناسب طبيعت نور نبود از اين فکر تاريکي حاصل گشت و آنرا اهرمن نام کردند و او مطبوع بود: بر شر فتنه، فساد، ضرر، اضرار و اهريمن که عبارت از ظلمت است، بر نور خروج کرد و عاصي شد و تمرد ورزيد و ميان لشکر نور و ظلمت کارزار قائم شد و فرشتگان در ميان آمدند و صلح کردند بر آنکه عالم سفلي ( دنيا) را اهرمن باشد هفت هزار سال و بعد هفت هزار سال عالم به نور تعلق داشته باشد و طايفه اي که در دنيا بودند پيشتر از زمان صلح ايشان را هلاک ساختند. بعد از مردي آغاز کردند که او را کيومرث گفتند و حيواني که آنرا ثور گفتند پس کشت آنها را و از جائيکه سر آن مرد افتاد ريباسي بر آمد و از اصل ريباس مردي متولد شد که او را ميشه و زني که آنرا ميشانه گفتندي و اصل پيدايش و تناسل آدميان او بود و از جاي آن گاو چهارپايان و ديگر حيوانات پديد آمد و زعم ايشان آن است که نور آدمي را اختيار داد.

در اينجا هم شباهت به افسانه قرآني مييابيم : شيطان که از آتش است آدم را تشويق ميکند که از درخت ممنوعه که جاودان ساز است تناول کند! که در اينجا اختيار است از نور براي گيومرثيه و گيومرثيان اختيار کردند پوشيدن جسد و جنگ با اهريمن به اين شرط که مرايشان را نصرت باشد از طرف نور و پيروزي بر اهريمن و هلاک لشکريانش قيامت بر پا ميشود. پس آن سبب امتزاج است و اين سيب خلاص.

 

آئين زروان

زروان گرائي از آئينهاي بس کهن است ... زروانيان ميگويند زمان مطلق ( يا غير محدود) دو فرزند توامان آورد: يکي اورمزد و ديگري اهريمن به عبارت ديگر مبداء خير و مبداء شر.

اورمزد و اهريمن يک وحدت متساوي در قدرت هستند همواره در جدال و نزاع و دو قوه متعادل هستند که يکي بدون ديگري بر پاي نميباشد و اين خود نمونه کوششي است که زروانيان براي وحدت بخشيدن آن دو مبداء در يک مبداء واحد بکار بردند . اين وحدت بخشيدن امري نسبي است يعني در عين جوهريت بصورت مزدوج نيست. در عقايد زرواني اساس نظريه زمان کرونوس را که بعدها در انديشه يونانيان مقام ارجمندي يافت ميبينيم.

از اينکه بگذريم پاره اي از متفکران يونان از زروانيان اقتباس کردند همچنانکه از پاره اي از فرق اسلامي نيز عقيده عوالم متعاقبه يعني عقيده به رجعت را از آنها فرا گرفتند.( 14 )

افسانه آفرينش و هنگامه پديد آمدن آفريده و آفريدگار در آئين زروانيان بي شباهت به آفرينش انسان و عصيان ابليس و هابيل و قابيل نيست.

زروانيان گويند :

آنگاه که هيچ چيز وجود نداشت نه آسمانها و نه زمين و نه هيچيک از مخلوقاتي که در آسمانها و روي زميننند، تنها موجودي بنام زروان وجود داشت . هزار سال زروان فديه ها داد تا از او پسري بوجود آيد و او را اورمزد بنآمد تا او آسمانها و زمين و آنچه را که در آنها است خلق کند. بعد از هزار سال نسبت به کوششهاي خود به شک افتاد و چنين انديشيد که آيا پس از اين همه فديه ها پسري بنام اورمزد خواهم داشت يا آنکه رنجهاي من بي ثمر خواهد ماند؟ در آن حال که سرگرم اين پندار بود اورمزد و اهريمن در شکم او پيدا شدند.

اورمزد به جهت فديه هائي که کرده بود و اهريمن به سبب ترديدي که او را حاصل شده بود بوجود آمد.

چون زروان از اين حال آگهي يافت گفت: از دو پسر که در شکم من است هر کدام زودتر خود را به من نماياند پادشاه جهان خواهد بود.

چون اورمزد از انديشه پدر آگهي يافت برادر خود اهريمن را از اين حال باخبر ساخت و بدو گفت : پدر ما ( زروان ) چنين انديشيده است که هر يک از ما دو تن زودتر خود را به او بنماياند پادشاه خواهد بود. اهريمن چون اين شنيد شکم زروان را شکافت و براي معرفي نزد پدر رفت. زروان او را بديد لکن ندانست که کيست و از او پرسيد : کيستي؟

اهريمن در پاسخ گفت: من پسر توام!

زروان به او گفت: پسر من بوئي دلپذير دارد و درخشنده است اما تو بد بو و تاريکي!

در آن حال که آن دو با يکديگر سخن ميگفتند اورمزد که در وقت مقرر با بوئي خوش و دخشندگي به دنيا آمده بود نزد زروان آمد و همچنانکه زروان را چشم بر او افتاد دانست که او پسر وي است، زيرا براي وي فديه ها داده بود. پس دسته چوبي را که در دست داشت و در ستايشها بکار ميبرد به اورمزد داد و گفت :

تاکنون فديه هائي به تو داده ام و از اين هنگام تو بايد براي من فديه دهي و آنگاه که دسته چوب را بدو ميداد وي را تقديس کرد در اين هنگام اهريمن نزد زروان رفت و بدو گفت:

مگر تو عهد نکرده بودي که هر يک از دو فرزندم که نخستين بار نزد من آيد او را به پادشاهي برميگزينم؟

زروان براي آنکه از عهد خود بازنگردد به اهريمن گفت:

اي موجود خبيث و بدکار! نه هزار سال پادشاهي تو را خواهد بود و بعد از آن اورمزد و اهريمن هر يک شروع به خلق مخلوقات خود کردند هر چه اورمزد پديد آورد خوب و راست بود و هر چه اهريمن ميافريد شوم و سرکش.( 15)

چنانچه ملاحظه شد در آئين زرواني که مبداء واحد است ( زروان زمان مطلق يا بينهايت ) افسانه افرينش ابليس ( آفريده شده قبل از آدم ) و انسان، حتي هابيل و قابيل ! در يک سناريو آمده است!

و در اسلام نيز در پي درخواست ابليس از خداوند براي قدرت داشتن بر زمين در پي عدم پذيرش سجده بر آدم اين مهلت از سوي خداوند به ابليس داده ميشود که الي يوم الوقت المعلوم ( 16 )

اولين بار نام زروان در سنگ نوشته هائي که در بين النهرين ( کشور عراق ) در بخش نودي شمالي بدست آمده است به چشم ميخورد.

ايزد زروان به عقيده ه .د.رينگرن و استرم نزد ايرانيان باختري مورد تکريم بوده است. در مآخذ يوناني نيز از زروان مکرر نام به ميان آمده است، قدرت زروان با گردش آسماني پيوستگي دارد... زروان گردش آسمان را تنظيم و اندازه گيري ميکند او مقدم بر همه چيز، ايزد سرنوشت است. بنابر يکي از اساطير قديمي زروان داراي مظهريت چهارگونه است. بعضي از دانشمندان به اين اعتبار او را مظهر و مفهوم بارداري، ولادت، پيري، و کهولت جهان و برگشت آن به عالم جاويدان ميدانند. برخي ديگر اين مظهريت را چهار مرحله از کودکي نوجواني شباب و پيري شناخته اند. گروهي ديگر زروان را ايزد، زمان، مکان، عقل و نيرو ميدانند.( 17 )

بعدها انديشه زرواني بر اثر آميزش با زردشتيسم تحولاتي را در پي داشت زيرا بنابر نوشته شهرستاني زروانيه گفتند:

نور ابداع کرد اشخاصي را از نور که همه آنها روحاني و رباني بودند و ليکن شخص اعظم که نام زروان است شک کرد در چيزي از چيزها و بدين ترتيب زروان نخستين منشاء وجود عالم نيست.

 

آئين زردشت

 

زردشت بن پور وشسب در زمان گشتاسب بن لهراسب پادشاه عجم ( ايران) ظهور کرد. پدرش از آذربايجان ( آتورپات ) و مادرش از ري و نام مادرش دغدو بود.

زردشت بر آن است که مرايشان را پيامبران بود و پادشاهان و اول ايشان گيومرث (گيومرتن ) بود وبعد از گيومرث ، اوشهنگ بن فراوک بود که در هند بود و آنجا به دعوت مشغول بود و بعد از وي تهمورث ( تخمواروپ) بود که در زمان او صابيه ظاهر شدند. در سال اول پادشاهي او و بعد از برادرش جم و بعد از جم پيامبران بودند و پادشاهان و از جمله پادشاهان : منوچهر ( منوش چيتهره ) بود که در بابل فرود آمد و علم پادشاهي برافراشت . اينان بر آن باورند که موسي در زمان او ظاهر شد. زردشت حکيم بر اين باور بود که خداي عزوجل هنگام صحف اولي و کتاب اعلي از ملکوت خويش خلقي روحاني آفريد.

سه هزار سال از اين آفرينش گذشت اراده الهي بر آن رفت که در صورت نور درخشنده ترکيب صورت انسان را پديد آورد، و ماه و ستاره ها و زمين را بيافريد و بنيه آدم سه هزار سال بيحرکت بود.

بعد از آن روح زردشت را در درختي که در اعلي عليين آفريده بود قرار داد و نشو ونمو يافت تا آنکه به سي سال رسيد. پس حق تعالي او را به پيامبري بسوي مردم فرستاد و او را دعوت نمود گشتاسب را به دين خود و او اجابت نمود و دين او عبادت خدا بود و نافرماني شيطان و امر به معروف و نهي از منکر و دور بودن از پليديه او گفت:

نور و ظلمت دو اصل ضد يکديگرند و همچنين يزدان و اهريمن و اين هر دو مبداء موجودات عالمند... و حق تعالي خالق نور و ظلمت است و مبداء آنها و او يکي است لا شريک له ( او را شريک نيست ) بي ضد و مثل است و روا نميدارد که ظلمت را بسوي او نسبت کنند چنانچه زروانيه گفتند...

و زردشت را کتابي است که آنرا زند اوستا گويند و بعضي گويند آن کتاب بر وي فرود آمده است و بعد از آن در موارد تکليف که حرکات انسان است سخن گزار شد و به سه قسم تقسيم نمود:

-         گويش ( گفتار نيک )

-         منش (کردارنيک)

-         کنش (پندار نيک)

زردشت که در پي هزاره اميد بخش ناجي رس، در انديشه پارسي پديد آمده بود ميبايست با در نظر گرفتن نيازهاي جامعه و زمان در آئينهاي کهن ، اجتهاد ( نوپردازي ) کند، يعني با باور به بنيادها و پايه هاي راستين آنها در شيوه عمل و پيام رساني نوپردازي و انقلاب کند.

زردشت که در سال 3400 آريائي ميترائي برابر با 660 پيش از ميلاد قيام ميکند به دلايلي قيامش انتظار ميرفت.

    يکي به اين دليل که نام تمدن و مالکيت، دردها و نيازهاي تازه اي به جان بشريت ميريزد و بعد مصلحيني را به درمان کردن ميانگيزد. اينکه کنفوسيوس، لائوتسه، بودا، زردشت، حکماي سبعه و فلاسفه يونان همه در يک عصرند بهمين دليل است و زردشت در آن دوره پاسخي بود به دردها و نيازهاي تازه ايراني.( 19 )

آئين زدشت، مذهب واقعگرائي است ، برخلاف مذهب بودا که جهان را رنج ميداند و زندگي را از يک عنصر آنهم رنج مييابد و هر پيوند و نيازي را عامل ذلت و بدبختي و رنج و انحطاط ميشناسد و جهان و طبيعت و انسان را با نگاهي بدبينانه ميبيند آئين زردشت مذهب خوشبيني و واقعگرائي است.

کار و توليد و کشاورزي را بشدت تشويق ميکند و برايش ثوابهاي فراوان ميشمارد . زندگي و ازدواج و پرداختن به همسايگان را ارج ميگذارد و اساساً اخلاقش بر اساس روابط علمي کشاورزي است، بر خلاف اخلاق بودائي که بر اساس نفي زندگي مادي و پرداختن به درون گرائي و نقب زدن از درون به ماوراء الطبيعه استوار است به روح مذهب زردشت رئاليستي شديد حاکم است.( 20 )

بهشت و جهنم

آئين زردشت اولين مذهبي است که قيامت را بصورتي مشخص تصوير ميکند که بعد از مرگ انسان و جهان قيامت بزرگ پديد مي آيد. مردگان برميخيزند و در برابر شمار( روز حساب ) قرار ميگيرند و ترازوي عدالت برافراشته ميشود و شخص اهورامزدا شاهين ترازو را بدست ميگيرد و گناهان را ميسنجد آنکه گناهان سنگين تر دارد دوزخ نصيب ميبرد و آنکه سبک تر يا هيچ، بهشت. بهشت يعني ( بهست ) جائيکه به است، خوب است و دوزخ يعني جائيکه دژ بد است ، دژ جاي ( بد جاي ) جاي بد است، جهنم است.( 21)

جهنمي که در اسلام بکار رفته است واژه اي برگرفته از ايران کهن است، زيرا جهنم در اصل گهنم بوده است که در زبان تازي ( گ ) جاي خود را به ج داده است.

و نيز مسجد در ايران کهن، مزگت بوده است که در اسلام ( گ ) جاي خود را به ( ج ) داده است!

مهدويت پل صراط

و جبرائيل در آئين زردشت

 

مهدويت

در آئين زردشت باور به ناجي و مهدي ( سوشيانت ) و فرشته اي رابط بين خدا و پيامبر جبرائيل و پل صراط وجود دارد ( يعني بر گرفته از افکار کهن ايران است ) که اين باورها در بسياري از مذاهب و فرقه هاي اسلامي ( يهوديت و مسيحيت ) نيز وارد و همچنان مانده است:

مهدي و ناجي در آئين زردشت با نام سوشيانت آمده است. سوشيانت به معني رهاننده و نام سه تن از واپسين : يکم- دوم سوم پس از زردشت از تخمه وي به جهان خواهند بخشيد. ( 22 )

و عجيب که در آئين زردشت چون اديان ابراهيم که تمامي پيامبران ( موسي- عيسي- محمد) از تخمه ابراهيم هستند و مهدي نيز از نسل محمد پيامبر اسلام خواهد بود، سوشيانت ها ( پيام آوران و مهديان بعد از زردشت ) نيز از تخمه او خواهند بود!

جبرائيل ( = فرستاده خدا ، رسول خدا )

جبرائيل که کلمه اي عبري است به معناي فرستاده و رسول خداست که در زبان پارسي سروش گفته ميشود.

اگر مرد نيرنگ باز بد کنش پيش آيد مهر دارنده دشتهاي فراخ با گامهاي تند گردونه تندرو خويش را شتابان سازد و سروش پاک و توانا و نريوسنگ چست و چالاک نيز همگام وي شوند... ( 23 )

در اين متن اوستا نريوسنگ و سروش همان فرشته ايست که پيک و پيام آور اهورامزدا بشمار ميايد، مانند: جبرائيل در اسلام. نام خاص نرسي از نام همين فرشته آمده است. (24 ) و سروش نيز پيام آور خداوندگار است.

پل صراط

در اوستا آمده است : من با همه آن کسانيکه به نيايش تو برگمارم از پل چينوت خواهم گذشت.

چينوت در لغت به معني آزمانيده و باز شناسنده و در اصطلاح آئين زردشت نام پلي است که روان گذشتگان پس از مرگ از روي آن ميگذرد و به بهشت يا دوزخ ميرسد. ( 25 )

زردشت ضد طبقه ديندار

هجوم و حمله اساسي زردشت متوجه روحانيان است که وي از آنها با عنوان ديو ياد ميکند و در اکثر نيايشها و پيامهايش حيله گري آنان را رسوا ميکند.

ديو در اصل بمعني خداوند و پروردگار است اما زردشت گروه خداوندان آريائي پيش از خود را که آئينشان با آئين وي ناسازگار بود را ديو خواند و از پيروان اهريمن بشمار آورد.( 26 )

زردشت احياناً از امامان و مراجع تقليد اديان پيشين خويش بعنوان ديوان يا پيامبران دروغ پرستان ياد ميکند که از جمله گيرهم است:

اي اهورا هر چند گيرهم از بسياري گناه بلند آوازه گرديد تو پاداش و پادافره هر کس را به ياد داري و با بهترين منش از آن آگاهي.

اي ديوان، روحانيون شما با انديشه و گفتار و کردار زشت و تباه کننده اي که اهريمن به شما و پيروان دروغ آموخت مردم را از زندگي خوب و جاوداني گمراه ميکنيد و فريب ميدهيد.

برخي از گاثاهاي اوستا شباهت و همساني عجيبي به آيات قرآن دارد هم در معني و هم در محتوا! مثل آيه اي که در مورد آفرينش انسان و دميدن روح خداوندي در کالبد انسان ( آيه 29 از سوره 15 ) در قرآن آمده است.

در گاثاها آمده است : آنگاه که تو در آغاز جهان روان ما را آفريدي و از منش خويش به ما خرد بخشيدي آنگاه که جان در کالبد ما دميدي آنگاه که پيام ايزدي و کردار نيک به ما نمودي تا هر کس آزادانه آئين پذيرد.

و يا آنگاه که قرآن ميگويد: روحانيان و آخوندها ( احبار و رهبان ) را به پروردگاري و امامي برگزيدند و يا آن روحانيوني که دارائيهاي مردم را به ناحق ميخورند و ... که در بخش گاثاهاي اوستا نيز آمده است:

اي مزدا ! از تو ميپرسم سزاي آنکس که دروغ پرست و ناپاک را به شهرياري و امامت برساند چيست؟

اي اهورا از تو ميپرسم پادافره آن بد کنشي که مايه زندگي خويش را جز به آزار کشاورزان درست کردار و چارپايان بدست نياورد چيست؟

زردشت تمام اقشار جامعه را در ابتداي پيامبري اش خطاب کرده و آنانرا به منش کنش گويش نيک فرا ميخواند:

اي آزادگان ! اي برزيگران! اي پيشوايان ( امامان مراجع تقليد) اي ديوان (روحانيون ) براي خوشنودي مزدا اهورا بايد به گفتار و آموزش من گوش فرا دهيد و فرمانبر باشيد.

چنانچه قرآن هم بارها تاکيد کرده است که همواره پيامبران مورد رشک و حسد فريبکاران و زورمندان و ثروتمندان واقع ميشوند و آنان اولين کساني هستند که پيامبران را تکذيب ميکنند ، زردشت از دست کينه اينان به خدا پناه ميبرد:

اي بهمن! مرا از بهترين پاداشي که از دين راستين به من خواهيد داد آگاه ساز تا دريابم و به ياد سپارم که چرا به من رشک ميبرند!

 

زردشت حامي زحمتکشان

خانواده زردشت در نزديکي سغد به زمينداري و پرورش اسبان و دامداري اشتغال داشتند اما زردشت از کودکي بيشتر به خواندن و نوشتن کتابها و بعدها به تفکر و انديشمندي گرايش داشته لذا پدرش، پورشسب و مادرش دغدو او را به استادي به نام برزين گورش ميسپارند که خواندن و نوشتن بياموزد.

از شانزده سالگي زردشت نسبت به سران قبايل گرپانها و حکمرانان آن صفحات بنام گوي (کي) که به کشاورزان ستم ميکردند و گاوان بسياري به رسم نثار قرباني ميکشتند نغمه مخالف ساز ميکند و گاوان و اسبان را آفريدگان دانا ( اهورامزدا ) ميخواند و کشتار کنندگان آنها و ستمگران به کشاورزان و دامداران را دستياران بد منش و پليد ( انگراميئن يو اهريمن ) مينآمد.

زردشت در بيست سالگي خانواده خود را ترک کرده و براي تفکر در کوهساران منزوي شده و از تمام آنچه که پدرش خواست به او ببخشد فقط کشتي دوال کمر آريائي را پذيرفت.(27 )

کشتي از واژه پهلوي کست به معني پهلو جانب و سواحل دوالي است که زردشتيان به نشانه پندار، گفتار، و کردار نيک از سن بلوغ تا پايان زندگي سه بار دور کمر ميپيچند.

آئين زردشت دريائي از معنويت ، انسانيت، آئين بهزيستي، نيکوکاري و دوست داشتن است.

چنانچه در سخن آغازين گفته شد اين آئين به جز در ايران مورد بهره برداري انديشمندان و فلاسفه بزرگ نيز قرار گرفت و فلسفه مثلهاي افلاطوني از نخستين پديده هاي آن ميباشد.

آئين زردشت که دين بهي نيز بدان گفته اند مورد پذيرش گشتاسب در بلخ واقع شد و اين آئين جديد توانست نظم و تحول نويني در جامعه آن زمان پديد آورد و از سوئي به استقلال ايران نيز خدمت بزرگي کرد،زيرا گشتاسب که متعهد بود تا هر سال به پادشاه توران خراج هنگفتي بپردازد به توصيه زردشت از اينکار خودداري کرد و اين خود موجب جنگ بين دو سرزمين شد و به گفته اي زردشت که مايل به نشر آئين بهي در سرتاسر گيتي بود خود نيز از جنگ با تورانيان استقبال کرد و وي شخصاً در تمامي جنگها شرکت نمود و در پايان زردشت پيامبر بزرگ ايراني در هجوم تورانيان به بلخ در پي مقاومتي دليرانه کشته ميشود.

قرآن نيز آئين بهي را به رسميت شناخته و آن را جزو اديان آسماني و پيروانش را اهل کتاب دانسته است. ( سوره 22 آيه 17 )

از جمله کارهاي ناشايسته اديان پيشين مسئله قرباني نمودن حيوانات به ويژه گاوان بود که زردشت اين کار را نيز نادرست دانسته و ممنوع کرد اما چنانچه گفته شد مسئله قرباني که از آئين ميترا در ايران شروع شده بود و به ابراهيم و اديان پس از او منتقل شده بود همچنان در اديان ابراهيمي و بويژه اسلام باقي ماند.

 

آئين ماني

مانويت يکي از مهمترين مظاهر انديشه هاي ايراني است. ماني بسياري از افکار يهوديت و نصرانيت و نيز آئين گنوسي را پذيرفت. با آنکه مانويت خود را از کيش ميترائي دور ميدارد ولي از آن مطالب زيادي اخذ کرده است. مانويت در نشر افکار ايراني در شرق و غرب اقصي سهم بسزائي داشته است. ( 28 )

ماني در ديهي موسوم به مردينو در نزديکي بابل به دنيا آمد. محمد بن اسحق النديم صاحب کتاب الفهرست نام پدر او را فتق بابک بن ابي برزام نوشته است و نام مادر ماني نوشيت و بقولي يوسيت و در الفهرست راميس و بنا بقولي ديگر مريم ثبت شده است.

روميها اسم ماني را مانيکوس و منابع مسيحي، لاتيني قوربيقوس و ماخذ يوناني کوپريکوس نوشته اند.

ظاهراً ماني در حدود سال 5238 آريائي ميترائي برابر با 216 ميلادي در مردينو در کوئي عليا در نزديکي بابل بدنيا آمد. پدر و مادر او پارتي ( اشکاني) بودند.

بابل در اين هنگام تحت استيلا و جزء مستملکات ساسانيان بود. ماني در سال 5252 ميترائي برابر با 23 ميلادي ( در چهارده سالگي ) به تبليغ کيش خود پرداخت و پس از مراجعت از سفر خراسان و سند هنگام تاجگذاري شاپور اول ( حدود سال 242 ) به دلالت فيروز برادر شاپور به دربار آن شاه بار يافت و با دو نفر از ياران خويش عقايد ديني خود را در تيسفون به او اظهار داشت و گويا که مورد پسند شاپور قرار گرفت. ماني براي تبليغ آئين خود به سفرهاي دور و نزديک رفت در کتاب قبطي مانوي ( کفالايا ) مذکور است که در آخرين سال شاهي اردشير، ماني به عزم و قصد تبليغ حرکت کرد و با کشتي به هند رفت اما در آن سال اردشير مرد و پسرش شاپور به تخت نشست و او با کشتي از بلاد هنديان (سند) به خاک پارسيان و از آنجا به بابل و ميسان و خوزستان شد و نزد شاپور آمد.

در زمان سلطنت هرمز، ماني در بابل به سر ميبرد ولي چون بهرام به جاي او نشست به تحريک موبدان، ( روحانيون ) نظر مساعدي به او نداشت لذا در اواخر سلطنت بهرام ماني به سوي جنوب در امتداد ساحل دجله منازل ميپيمود تا به اهواز رسيد و چون در اهواز عازم سفر خراسان و اوشان شد هنگام عزيمت او را از حرکت باز داشتند و فرمان رسيد که به شوش برود و لذا از باميان به اهواز رفت و از آنجا با کشتي روي دجله به سوي تيسفون روان شد و از آنجا به دربار احضار شد و از تيسفون به پرگليا واقع در کنار رود دياله رفت. چون به کوخي رسيد فرمان آمد که به حضور شاه بار يابد. ظاهراً شرح اين مسافرت را يکي از يارانش به نام نوح زادگ که همراه ماني بود نوشته است.

نوح زادگ يکي از اصحاب ماني است که بوسيله او با پادشاه گفتگو کرده و ماجراي ماني و بهرام را در يک نوشته پارتي چنين شرح داده است:

بهرام از غذا فارغ شد و از سر سفره برخاست در حاليکه يک بازويش به گردن ملکه سکاء و بازوي ديگرش به دور گردن کرتر پسر اردوان ( زن و شيخ ) بود بسوي ماني آمد و اولين سخنش اين بود خوش نيآمدي! ماني به او پاسخ داد من به شما چه کرده ام؟

بهرام گفت : من سوگند خورده ام که تو را نگذارم به اين کشور بيائي و با پرخاش به ماني گفت : تو براي چه کاري خوب هستي؟ زيرا نه به جنگ ميروي و نه به شکار، شايد تو براي طبابت و درمان هستي که آنرا هم نميکني؟

ماني پاسخ داد: من به تو هيچ بدي نکرده ام؛ بسياري از خدام شما را من از شياطين و جادو نجات دادم و بسياري را نيز از بيماري بلند کردم و عده کثيري را از انواع تب و لرز رهانيدم و بسياري را که دم مرگ بودند دوباره (مداوا ) و زنده کردم... در پايان اين گفتگو فرمان حبس ماني داده شد.

محرک اصلي بهرام در گرفتار کردن ماني کرتر موبد بزرگ ( روحاني و مرجع تقليد ) درباري بود که نفوذ زيادي بر شاه داشت.

در کتاب مواعظ ماني قبطي نيز شرح آمدن ماني به حضور بهرام با تفصيل منازل مذکور است و بنابر آن کرتر سبب احضار ماني شده است.

ماني بيست و شش روز در حاليکه دست و پايش با زنجير بسته شده بود در زندان گذرانيد و عاقبت حلقه زنجير را چنان تنگ کردند تا مرد.

ماني در حدود سال 5252 ميترائي برابر با 277 مسيحي در گذشت، برخي برآنند که او را مصلوب کردند.

تا چندي پيش از کتابهاي ماني اطلاعي در دست نبود و هر چه در اين باب گفته ميشد از قول مورخان مسيحي بود و مربوط به مباحثات و مشاجراتي بود که ميان ترسايان و مانويان صورت گرفته بود. البته مورخين ايراني وعرب مانند : مفصل بن عمر، جابر بن حيان، طبري و محمد بن اسحق النديم، مسعودي و يعقوبي اطلاعات بسيار گرانبهائي فراهم کرده اند.

ولي در نيم قرن اخير آثار فراواني از مانويان در ترفن چين و به زبان سغدي بدست آمد که دايره نفوذ اين آئين و دين را حتي تا به مصر نشان ميدهد.

ماني در ابراز تعاليم ديني خود هفت کتاب نگاشته که چيز مهمي از آنها بر جاي نمانده است.

با تجربه و تحقيق عقايد مانويان معلوم ميشود که وي افکاري از مذاهب بومي ايران مانند زرواني ، زردشتي، اساطير بابلي ، عقايد عيسائي، طريقه گنوسي ( بويژه از ميان آنان عقايد رواقيون ) و (صابئه) گرفته شده است که بنا بر آنچه او ادعا ميکرده جنبه علمي دارد. ( 29 )

متفکر بزرگ شرق محمد اقبال لاهوري در اين باب مينويسد : ماني يا به قول اردمان اين گنوستيک شرک آفرين به ما ميآموزد که همه چيزها از آميزش دو اصل جاويدان نور و ظلمت از يکديگر جدا و مستقل هستند.

اصل نور متضمن ده مفهوم است:

حلم- معرفت- فهم- علم خفي- بينش- عشق- ايقان- ايمان- نيکخواهي-خرد.

بر همين شيوه اصل ظلمت پنج مفهوم جاويدان را در بر ميگيرد:

ميغ- دود- حريق- سموم- تيرگي

ماني علاوه بر اين دو اصل آغازين آسمان و زمين را جاوداني ميشناسد و معرفت فهم-علم خفي- بينش-نسيم-آب-هوا- آتش و روشني را به آن دو نسبت ميدهد.

ظلمت که بمنزله اصل مادينه هستي است پناهگاه شر است. اين عناصر به مرور زمان تمرکز مييابند و موجد يک شيطان زشت پيکر ميشوند.

اهريمن زشت پيکرنخستين پرورده زهدان آتشين ظلمت است منشا فعاليت عالم بشمار ميرود و از آن لحظه اي که پديد ميآيد به خطه پادشاه نور يورش ميبرد. پادشاه نور به قصد آنکه بلاگرداني بيابد انسان نخستين را ميآفريند . پس ستيزه اي وخيم ميان شيطان و انسان نخستين در ميگيرد و به شکست انسان ميانجامد. بر اثر آن شيطان ( اهريمن ) پنج عنصر ظلمت را با پنج عنصر نور مي آميزد.

آنگاه پادشاه نور بدين اميد که عناصر نور را از بند و زندان ظلمت برهاند برخي از فرشتگان خود را ميفرمايد که با آن عناصر آميخته اين جهان را بسازند.

چون يورش ظلمت عناصر نور را با عناصر ظلماني در هم آميخته و آلوده کرده است خطه نور نيازمند رهايش يا فلاح است و در اينجا است که جهانشناسي ماني به مفهوم فلاح مسيحي ميگرايد. چنانکه جهانشناسي هگل از مفهوم تثليث مسيحي مايه ميگيرد.

اما فلاح مانوي وابسته به دنياي جسماني و مستلزم قتل و قطع نسل است.توليد مثل دوره اسارت نور را استمرار ميبخشد و اين به زيان نور است.

 در پرتو فلاحي اينگونه ذرات محسوس نور نرم نرمک از ژرفناي پيرامون زمين که خانه ظلمت است ميرهند و به فراسوي خورشيد و ماه ميشتابند و سپس به پايمردي فرشتگان به خطه نور به جاودان خانه يا بهشت به آستانه پيدوزرگي ( پدر عظمت ) فرا ميرسند...

ماني براي تبيين هستي از پنداشت زردشت که متضمن دو روح خلاق است روي برگردانيد و با نظري مادي به اين مسئله نگريست . بر آن شد که جهان زاده آميزش دو اصل مستقل و جاودان است و يکي از اين دو اصل يعني اصل ظلمت نه تنها بخشي از مايه عالم است بلکه منشاء فعاليت نيز هست. فعاليتي خمود که چون لحظه مناسب فرا رسد باز شور و شر انگيزد.

به اين ترتيب ميان جهانشناسي ماني و جهانشناسي کاپيلا آن حکيم بزرگ هندي شباهتي غريب هست.

کاپيلا آفرينش جهان را به سه عامل نسبت ميدهد: 1. ساتوا( نيکي) 2. تاماس  (تاريکي ) 3. راجاس ( شور و جنبش )

از ديدگاه او هنگاميکه تعادل يا پراکريتي زدوده شد اين سه با يکديگر آميختند و طبيعت را زادند.

حکيمان ديگر هم در تبيين مسئله تشتت هستي نظر داده اند . مثلاً وران تاگرايان هندي با مفهوم مرموز مايا تکثر وجود را تبيين کردند و قرنها بعد لايب نيتس آلماني نظريه اتحاد تمييز ناپذير آحاد را کليد اين مسئله قرار داد. تبيين ماني از تکثر با اينکه کودکانه مينمايد در سير تاريخي انکارهاي فلسفي براي خود مقامي دارد.

اما يک نکته مسلم است و آن اين است که ماني نخستين حکيمي است که جهان را معلول فعاليت شيطان و اساساً بد دانست.( 30 )

 

 

مزدک پيامبر برابري

همي گفت هر کو توانگر بود

تهيدست با او برابر بود( 31 )     

چنانچه انديشه ميترا و زردشت باور به مهدويت و رسيدن ناجي داشت و پارسيان که زير سلطه جابرانه ساسانيان توانائي قد برافراشتن نداشتند در انتظار ظهور سوشيانت ( مهدي ) لحظه شماري ميکردند.

نظام طبقاتي ساسانيان حکومت اشراف دربار و روحانيون ( موبدان ) را بر مردم تحميل کرده بود و عليرغم اينکه شکافهاي عميق اقتصادي بروز کرده بود و مستمندان نادار براي امرار معاش خويش برده شاهزاده ها وبازرگانان و روحانيان بودند.

امنيت اجتماعي نيز بر سرزمين حاکم نبود و ثروتهاي ملي و دسترنج توده ها و دهگانان که صرف عياشيهاي دربار و فساد و مفتخوريهاي روحانيت ميشد بماند، که هيچ بانو و دوشيزه پارسي نيز امنيت نداشت زيرا با حرمسراهائي که درباريان براي خويش ساخته بودند جدا از ثروت زن و بازوي تواناي اجتماعي ياور و همسر مرد را نيز در اختيار طبقه خويش در آورده بودند چنانچه دوازده هزار و به قولي سه هزار تنها زنان حرمسرا و خاص خسرو بودند که هر شاهزاده و بزرگزاده اي نيز کمتر از اين را در اختيار نداشت.

خسرو ( کسري ) سه هزار زن در حرم داشته است و هر کجا دوشيزگان و بيوه زنان صاحب اولاد نشان ميدادند به تصرف خود در ميآورد. ( 32 )

ابن بلخي نيز مينويسد:

کسري به درجتي رسيد در بزرگواري جباري و فرماندهي که ملکي را مانند او نبود و از جمله اسباب تجمل او دوازده هزار کنيزک در سراهاي او بودند. از سريه ( کنيز همخوابه شاه ) تا مطربه و خدمتکار.

ملوک ساساني تنها دخترکان طبقه خويش را اسير و کنيزک دربار نميکردند بلکه حتي اگر تهيدست و دهقان ناتوان و يا کارگر خسته دلي را هم دختي بود در تصرف خويش در مياوردند. چنانچه حکيم ابوالقاسم فردوسي ميسرايد جناب بهرام گور تا چشمش به چهار دختر روستائي آسيابان ميافتد هر چهار را از پدر ميطلبد:

زهر چار پرسيد بهرام گور

کز ايشان دلش اندر افتاد شور

که اي گلرخان دختران که آيد

وزين آتش افروختن بر چه آيد؟

يکي گفت : اي سرو بالا سوار

به هر چيز ماننده اي شهريار

پدرمان يکي آسيابان پير

درين دام کهسار نخجير گير

هم اندر زمان آسيابان زکوه

بيآمد زنخجير خود با گروه

بدو گفت بهرام کاين هر چهار

به من ده وزين بيش دختر مدار

بفرمود تا خادمان سپاه

برند آن بتان را به مشکوي شاه ( 33 )

 

در چنين زمان و شرايطي که قدرت سياسي و ثروتهاي ملي و بانوان و دوشيزگان ايراني در خدمت دربار ساساني و موبدان روحاني بودند، سوشيانتي ديگر در پي زردشت و ماني ظهور کرد تا پيامبر و شورش انگيز پارسيان اسير ستم شاه و دربار شد.

( اميد است که گرامي ياران ملي ايران نسبت به اين مسئله تاريخي و اين قلم بويژه در اين مورد دلگير از عشق شاهان کهن به بانوان ميهن نشوند.!!)

 زردشت دوم پسر خرگان از نجباي فارس که در شهر پسا ( فسا ) تولد يافته بود پيام برابري را در فضاي ايران در افکند و بهترين، باوفاترين، فداکارترين شاگردان و ياران او مزدک پسر بامداد که روحيه اي انقلابي و پرتوان داشت توانست با فرموله کردن انديشه زردشت دوم پيشواي رهائي پارسيان از قيود محدوديتهاي طبقاتي شود.

بسياري از مورخان به اشتباه زردشت دوم پسر خرگان را با مزدک يکي دانسته اند اما چنانچه طبري نقل کرده ( و درست ترين نظريه ميباشد ) مزدک در پي زردشت دوم قيام مردم را رهبري کرده است و اين دو نام هرگز يکي نبوده اند و ميتوان گفت که زردشت دوم پيامبر و معلم انقلاب و مزدک بامدادان رهبر انقلاب بوده است.

مسئله ديگر که در قيام مزدک توسط ذهنهاي ناتوان در طول تاريخ خوب درک نشده است مسئله شعارها و اهداف ، نظريات انقلابي وي ميباشد. زيرا تنها بر اثر اينکه او منادي برابري انسانها بوده و بر اين باور بوده است که تمامي انسانها بايد در ثروتهاي خدادادي شريک صاحب و مالک دسترنج خود باشند و زنها نيز در خانه تمامي مردان باشند نه تنها در اختيار درباريان؛ آنان ( تاريخ نويسان نادان ) را بجائي کشانده اند که مزدک را پيامبر فساد اجتماعي و ... بخوانند ولي چنانچه در سطور قبل آمد در آنزمان ساسانيان با زن همچون کالا برخورد ميکرده اند و تمامي زنهاي ميهن را در اختيار خود گرفته بودند چنانچه بهرام گور حتي از دخترکان آن آسيابان پير که عصاي پيري و قوت تنگدستي او هستند نميگذرد.

پس شعار برابري در ثروت و زن شعار و اقدامي انقلابي درست بوده که مزدک در شرايط خاص حاکم بر آنزمان ايجاب ميکرده است که مزدک آن اجتهاد گر بزرگ آنسان عمل کند. چنانچه طبري مينويسد : مزدک در مدريه واقع در ساحل شرقي دجله محل کنوني کوت العماره تولد يافت.

زردشت پسر خرگان بدعتي در دين مجوس آورده بود و مردم پيرو بدعت او شده بودند و مردي از اهل مدريه بنام مزدک پسر بامداد مردم را به بدعت وي ميخواند و از جمله چيزهائيکه به مردم ميگفت و رواج ميداد و بدان ترغيب ميکرد: مساوات در مال و زن بود.(34 )

بي گمان آنچه را که طبري از آن بعنوان بدعت در دين ياد ميکند چيزي که جز اجتهاد و بهسازي دين بر اثر تکامل و پيشرفت زمان نيست. کاري که رسالت تمامي پيامبران و پيشوايان راستين تاريخ بوده است و مسلماً در اوستا زمينه هاي اين نوپردازي هم وجود داشته است.

ثعالبي مينويسد : مزدک ميگفت که خدا روزي در جهان نهاد، تا مردم ميان خود به مساوات بخش کنند چنانکه هيچکس را بر ديگري فزوني نباشد ولي مردم بر يکديگر ستم کردند و برخي برتري جستند.

زورمندان ناتوان را شکستند و روزي و مال را همه خود برگرفتند.

اينک لازم است که از دولتمردان بگيرند و به بينوايان دهند تا همه در مال يکسان شوند.

هر کس را فزوني درخواسته يا زن و متاع است حق او بدانها بيشتر از ديگري نيست.

براي صدور چنين حکم انقلابي مزدک نشانه ويژه اي از آئين کهن دارد يعني در اوستا نشانه هائي براي اينچنين اجتهاد و نوپردازي اي موجود است. در ونديداد آمده است:

اگر همکيشي برادري يا دوستي پول- زن يا پند خواست بايد کسي را که پول ميخواهد، پول داد و آنکس را که خواستار زن است ، زني به کابين سپرد و آنرا که خرد ميجويد کلام مقدس ياد داد.

مسعودي مينويسد: مزدک اوستا ( کتاب زردشت ) را تاويل ميکرد ... وي نخستين کس بود که به تاويل و باطن اعتقاد داشت... زنديک ( زنديق ) اصطلاحي نکوهش آميز و به معني گزارنده است و به مانويان و همانندان ايشان و بويژه پيروان مزدک که براي اوستا زند يا (گزارش ) فراهم کرده بودند اطلاق ميشود.( 35 )

مزدک هرگز مدعي دين جديدي نشد بلکه او خود را ابلاغگر راستين اوستا ميدانست، ابلاغگري که توانا بود نسبت به شرايط زمان، اوستا را تفسير و تشريح کند.

خواجه نظام الملک که از دشمنان تاريخي مزدک گرائي ميباشد به دانا و انديشمند بودن مزدک اعتراف ميکند و مينويسد: مزدک از علم نجوم برخوردار بوده و لذا در شرايطي بنام خويش آغاز به دعوت کرده که همه مردم چشم براه سوشيانتي از تبار زردشت بوده اند.

ابن نديم که زردشت دوم را مزدک اول خوانده در مورد عقايدش مينويسد:

اندرز ميداد که از خوشيهاي زندگي بهره جوئيد و از آنچه خوردني و نوشيدني است به برابري و درستکاري خويش را سيراب سازيد از تسلط بر هم بپرهيزيد و از ميهمان نوازي هيچ فرو مگذاريد.

محمد اقبال لاهوري در مورد قيام مزدک مينويسد:

مزدک پيامبر مردم گراي   ( کمونيست ) که در عصر انوشيروان ساساني ( سده ششم مسيحي ) ميزيست در برابر تک گرائي زروانيان عصر خود واکنشي کرد و نظري، دو گرائي آورد.( 36 )

مزدک مانند ماني بر آن شد که گوناگوني اشياء ناشي از دو اصل مستقل جاويدان است. يکي از اين دو اصل شيد ( روشنائي ) و ديگري تار ( تاريکي ) نام گرفته است.

مزدک بر خلاف پيشينيان باور داشت که آميزش يا جدائي نهاد اين دو به عمد و اختيار مقرون نيست، بلکه محصول تصادف است.

خدا در نظام فکري مزدک از احساس برخوردار است و در حضور سرمدي خود چهار نيروي اصلي دارد : تمييز- حافظه- فهم- سرور. نيروهاي چهارگانه در چهار تن متجلي ميشوند و اين چهار تن بياري چهار تن ديگر به جهانداري ميپردازند. خصايص موجودات که باعث جدائي آنها از يکديگر ميشوند زاده نسبت آميزش نيروهاي چهارگانه اند.

ممتازترين جنبه تعاليم مزدک، مردم گرائي او است و بي گمان گرايش مانويان به جهانبيني ميهني در اين مردمگرائي موثر بوده است. مزدک ميگفت که : همه افراد انسان برابرند، با جعل مفهوم مالکيت انفرادي مردم را به نامردمي ميکشانند با آنکه به اعتقاد پيروان مزدک آتش مقدس بسخن درآمد و صحت رسالت مزدک را گواهي داد اما موبدان ( روحانيون زردشت ) که مخصوصاً جنبه اجتماعي آئين او را خوش نداشتند او و پيروان فراوانش را کشتند.( 37 )اوضاع نابسامان سياسي، اقتصادي، اجتماعي و حاکميت چند صد ساله ساسانيان موجب شد تا خيلي سريع توده هاي زحمتکش و خردمندان دانا که در انديشه بيداري و رهائي مردم بودند به پيام انقلابي مزدک پاسخ مثبت گويند و در گرد او جمع آيند.

 

مردم هميشه چشم براه ناجي

بر اثر آغاز يک حرکت رهائي بخش انقلابي و تشکيلاتي در سرتاسر ايران از سوي مزدکيان پيام برابري طلبانه زردشت دوم که از سوي مزدک رهبري ميشد توانست شور انقلابي در ميان مردم هميشه چشم براه ناجي بيافريند و هر روز که ميگذشت بر پيروان مزدک افزوده ميشد. قباد پادشاه ساساني که از سلطه لرزان و ناپايدار خويش باخبر بود براي حفظ حاکميتش و جلوگيري از سقوط سلسله اش توسط انقلابيون برابر طلب مجبور به پذيرش آئين مزدک شد. در پي اين پذيرش نيروهاي انقلابي بنياد و ساختار نظام شاهنشاهي بکلي از هم پاشيده شد تهيدستان و دهگانان ستمديده بر اشراف، توانگران و روحانيون شوريده و بسياري از پاسدارهاي نظام طبقاتي که در برابر اقدامات انقلابي پيروان مزدک مقاومت ميکردند نابود شدند و تمامي اموال آنها به نفع توده هاي تهيدست تقسيم شد.

در زمان مزدک روحانيون از اقتدار افتاده و اکثرشان يا به نهضت جديد پيوستند يا دم از مخالفت زدند که در برابر قهر انقلابي نابود شدند يا هم از ايران به ساير نقاط جهان گريختند... و بدون شک آن عده کم و معدود روحانيوني که چون قباد با اکراه و اجبار و براي حفظ جانشان به انديشه نوين گرويده بودند اصلي ترين عوامل خيانت و سقوط و نابودي مزدکيان بدست انوشيروان بودند.

پس از اينکه مدتي از پيروزي انقلاب گذشت اشراف و شاهزادگان و روحانيوني که بکلي از سياست و مفتخوارگي کنار گذاشته شده بودند به توطئه عليه آئين جديد مشغول شدند و وقتي در پي تحريکات و تهديدات بسيار نتوانستند راي قباد را ديگر کنند و او را بر عليه مزدکيان بشورانند ، دست به کودتا زدند و جاماسب برادر قباد را بر تخت شاهي نشاندند . در پي اين کودتا، عناصر انقلابي مزدکيان برخي دستگير و بسياري به شهرهاي ديگر گريختند و خود مزدک در آذربايجان مستقر شد.    

پادشاهي جاماسب ديري نپائيد و شايد هم که وي نتوانسته بود بخوبي از عهده وظيفه اي که توانگران، درباريان و روحانيون به وي محول کرده بودند برآيد. بدينسان نوبت به فرزند قباد انوشيروان رسيد و وي بر کرسي شاه بنشست.( 38 )

خسرو انوشيروان عهود اردشير بن بابک را در پيش نهاد و بر آن شد که وصيتهاي او را بکار بندد. اردشير موبدزاده ( فرزند روحاني ) بود و به مذهب مزديسني پايبند و در نتيجه در شريعت او اشخاصي مانند ماني و امثال او زنديق محسوب ميشدند.

خسرو چون به تخت نشست گفت: مدار دولت بر دين مزديسني است و تا از اينکار فارغ نيفتد به هيچ کار ديگري التفات نتوان کرد و لشکر را بايد کي در اين اعتقاد شبهتي نبود و مدبران را حاضر کرد ( توانگران- درباريان و روحانيان ) به حضور بزرگمهر ، کي وزير او بود و ايشان را گفت بدانيد کي اين مزدک ملک ميطلبد و پدرم از کار او غافل بود و مثل او همان ماني زنديق است. کي جد ما بهرام ابن هرمز او را بکشت تا فتنه او از عالم فرونشست.  اکنون تدبير اين مردمي بايد کرد. شما چه صواب ميبينيد؟

همگان گفتند: ما بنده ايم و اين انديشه کي کرده اي، دليل بر ثبات ملک انوشيروان گفت : اين مرد تبع بسيار و شوکت تمام دارد و او را جز به مکر هلاک نتوان کرد و گرنه اينکار بر ما دراز شود. اکنون اين سه هفته داريد تا تدبير کنيم و انوشيروان ، مزدک را پيغام داد کي ما را معلوم است کي تو بر حقي پدر ما متابعت توبه واجب ميکرد. اکنون بايد کي بر عادت نزديک ما آئي و طريق راست معلوم ما گرداني و منزلت خويش نزديک ما هر چه معمورتر داني.

مزدک نزديک او آمد و انوشيروان او را کرامتها فرمود بيش از حد و خويشتن در کفه او نهاد، کي اين مزدک پنداشت کي انوشيروان را صيد کرد و مدتي با هم بر اين جمله ميبودند چنانکه جهانيان انوشيروان را در زبان گرفتند از آنچه باطن حال نميدانستند و هر کجا يکي بود از دعاه و اتباع مزدک سر بر آوردند و آشکارا دعوت ميکردند...

انوشيروان يک روز او را گفت : بدانکه من از اين حشم و خدمتکاران عمال و نواب خود سير آمدم و ميخواهم که به جاي هر کسي از ايشان يکي از شما بگمارم.

اکنون نسختي نويس به ذکر اعيان و سپاهيان و متصرفان و معروفان، کي از تبع تواند تا ايشان هر يک را به منصبي و شغلي گمارم و نسختي طبقات سپاهي و رعيت که در بيعت تواند تا هر کس را نظري و نيکوئي فرمايم.

انوشيروان با اين نيرنگ تمامي اعضاء و هواداران سازمان انقلابي مزدک را که اکثرشان مخفي و کارهايشان محرمانه بود را خواست که بشناسد و تمامي را نابود کند.

مزدک دو نسخت بر اين جمله کرد: چنانکه افزون از يکصد و پنجاه هزار مرد برآمدند . پس انوشيروان گفت:

مهرجان ( مهرگان ) نزديک آمده است و ميخواهيم هر کي از داعيان و سرهنگان و معروفان اتباع تواند جمله را بخواني تا اين مهرجان بديدار ايشان کنم و همه را بر هر کارها و شغلها گمارم.

مزدک نامها بنبشت تا همگان روي به مدائن نهادند و انوشيروان با لشکر خويش قاعده نهاده بود کي روز مهرجان خواني عظيم خواهم نهاد و مزدک اتباع او را اول بر خوان نشانم و من بر سر مزدک بايستم و سلاح برهنه در دست گيرم و شما همگان بايد کي در زير جامه ها سلاح پوشيده داريد پنهان و چون من مزدک را بکشم به اول زخم کي زنم ، شما شمشير در نهيد و همگان را بر آن خوان پاره کنيد و همگان بر اين اتفاق همدست شدند و فرمانها نبشت به همه شهرها و ممالک و در ميان هر فرماني نسختي از اتباع مزدک نهاد و فرستاد تا روز مهرجان ( جشن مهرگان ) آن جماعت را بگيرند و محبوس کنند.

چون مهرجان درآمد فرمود تا بر شط دجله، خواني عظيم برنهادند و مزدک را در بالش نشاند و خود بر سر او ايستاد و دو هزار مرد از اعيان و مقدمان و اتباع مزدکي بر آن خوان نشستند و صد مرد سلاح در زير جامع پوشيده پيرامون انوشيروان مرتب بودند تا او را نگاهدارند و ديگر لشکرها در رويه پيرامون مزدکيان کي بر خوان نشسته در گرفتند و انوشيروان تبرزيني در دست داشت ( و بعضي گويند ناچخي ) و اول کسي که تبرزين و ناچخ از بهر اينکار ساخت تا مزدک را بدان زخمي کند شمشير نميتوانست داشت و انوشيروان به يک زخم سر مزدک در کنارش کند  و لشکرشمشير ها برآهيختند و در آن زنديقان بستند و جمله را هلاک کردند و هم در آن روز هر کي در ممالک کسري بودند... گرفتار آمدند و آن را که کشتني بود فرمود تا کشتند و هر کي بازداشتي بود فرمود تا حبس کردند و آن کس به جاي آن بود کي توبه قبول شايسته کردن، کردند و جهان از ايشان صافي ماند. ( 39)

چنانچه از نگارش ابن بلخي برميايد گويا که جايگزين کردن جاماسپ کمکي به اشراف و دربار و موبدان نکرد تا مزدکيان را نابود کنند، لذا انوشيروان را به قدرت مي رسانند تا با چنين نيرنگ خائنانه اي حدود يکصد و پنجاه هزار مرد را  در يک روز در سرتاسر ايران قتل عام کنند.

از سوئي اعتماد نابجاي مزدک نيز خود اصلي ترين عامل قتل عام مزدکيان گرديد. اشتباهي که در اکثر انقلابها پديد ميايد و منافع مردم تهيدست را شديداً تهديد ميکند.

مزدک در زمان قباد بر آن نشد تا ارتش دولتي را که از نظر تاريخ و نيز محتواي فکري پاسدار منافع درباريان توانگران- روحانيان بود را منحل نموده و ارتشي از مردم تهيدست و دهگانان هوادار خود را جايگزين آن گرداند؛ زيرا هر انقلابي براي بقا و جلوگيري از توطئه هاي ضد انقلابيون نيازمند يک ارتش جديد و مردمي است که توسط همان عناصر هوادار انقلاب شکل گرفته باشد و اساساً هر انقلابي آنگاه پيروز خواهد ماند که قدرت سياسي نظامي اقتصادي را تماماً به مردم منتقل کند.

بدينسان شورش و عصيان انقلابي مزدکيان اولين سوسياليستهاي جهان توسط دربار (شاه) و بازار ( توانگران ) و ملاها ( موبدان ) نابود ميشود.

ولي شعله اين انقلاب هر چند در آن مقطع در ايران خاموش ميشود و به انوشيروان بمناسبت قتل عام صدوپنجاه هزار نفر از تهيدستان دهگانان خردمندان قهرمان ايران لقب دادگر از سوي روحانيون اعطاء ميشود و دوباره درباريان توانگران روحانيان کرسي هاي قدرت خود را مستحکم و نظام طبقاتي را مستقر ميکنند اما انديشه برابري طلبانه مزدکيان ضد دربار و توانگر و ملا چون آتشي زير خاکستر براي هميشه باقي ميماند و هر گاه که فرصتي مييافت چنگي بر صورت حاکمان مي کشيد، گواه اين سخن آنکه زنديق (نامي که دشنام و اتهامي براي مانويان و مزدکيان و ميهن دوستان بود ) همچنان در فضاي ايران ميماند و حتي بعد از اسلام هم بسياري از انقلابيون به اتهام زنديق و زنادقه ( مفسران باطن اهل کتاب و نوپردازان اجتهادگر ) قتل عام ميشوند.

بدنبال قتل عام و تحت شکنجه قرار گرفتن مزدکيان در ايران بسياري به سرزمينهاي ديگر چون روم و شامات و انطاکيه پناه بردند و بي شک در هجرت و در غربت نيز به آرمانهاي آزادي و برابري طلبانه شان وفادار و پايدار ماندند و لحظه ها را ميشمردند تا ناجي نويني برخيزد و بر حول او خيمه زنند و سپاه آفرينند و ايران را از ستم دربار ( شاه و تمامي کارگزاران و دبيران دولت ) و توانگران ( سرمايه داران و تجاري که ضعيفان و ناتوانان را به بردگي ميگرفتند تا از رنج و زحمت و مشقت آنان گنجينه هاي خويش را فزونتر سازند) و روحانيان ( که همواره دست در دست شاه و سرمايه داران بهترين پاسداران منافعشان بودند با فتواها و احکامي که صادر ميکردند و هم اينان بودند که بپاس باز گرداندن سلطه روحانيت و ثروت برگرده مردم انوشيروان را خداي ايران و دادگستر و ...  لقب دادند ) آزاد کنند.

گداي شهر نگاه کن که مير مجلس شد!

ديري نپائيد که مردي از صحراي خشک و سوزان عربستان برخاست و با بهره جوئي از شرايط ويژه حاکم بر منطقه روم و ايران را در آتش قهر انقلابي جديد سوزاند و تاريخ را برگي بگشود و بگفته حافظ شيراز گداي شهر ، مير مجلس شد.

ستاره اي بدرخشيد و ماه مجلس شد

دل رميده ما را رفيق و مونس شد

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت

به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد

به بوي او دل بيمار عاشقان چو صبا

فداي عارض نسرين و چشم نرگس شد

به صدر مصطبه ام مينشاند اکنون دوست

گداي شهر نگه کن که مير مجلس شد

خيال آب خضر بست و جام سکندر

به جرعه نوشي سلطان ابوالفوارس شد ( 40 )

 

آنچه از قريش سوزان برخاست و با شراب خضري در جام اسکندري در جرعه نوشي شاه پارسيان ( سلطان ابوالفوارس ) شد از محمد بن عبدالله گداي شهر و يتيم تنهاي عربستان و دين نويني که او به ارمغان آورده بود نشات و حيات گرفته بود و چه زيبا گفت حافظ شيراز که گداي شهر مير مجلس شد!    

 

 

 

 

 

جمع بندي اديان پارسي

 

قبل از اينکه وارد بحث پيدايش اسلام بشويم بد نيست از اديان پارسي از ميترا تا مزدک يک جمع بندي کلي را عرضه کنيم:

الف : در گيومرثيسم و زروانيسم و مانويسم، حاکميت دنيا از آن اهريمن است، البته با رخصت و رغبت پروردگار و جنگ بين اهريمن و انسان است بر روي زمين! و بدينسان در اديان ديگر نيز اهريمن عنصر پليد و ناپاکي است که مانع خداوندگاري انسان است و تا مدتي معلوم و محدود ميتواند در برابر انسان ايستادگي کند و انسان که داراي توانائي و اختيار نيز هست با راهنمائي پيامبران که از سوي خدا براي ياري رساني او برگزيده ميشوند در نهايت بر اهريمن پيروز خواهد شد و قيامت و رستاخيز لحظه پاياني عصر اهريمن و رسيدن انسان به خداوندي است که جاودانگي و بهشت نيز از آن اوست.

ب : در زردشتيسم انسان آفريده اي است که از ملکوت خداوند و اين انديشه به دوزخ و جنت و پل صراط ( چينوت ) و انسان و شيطان و ... باور دارد و ناجي و مهدي و فرشته رابط ( جبرئيل نريوسنگ ) نيز حضور دارد . چنانچه ناجي و مهدي فريادرس ( ميترا سوشيانت ) نيز در تمامي اديان پارسي موجود است و از سوئي آدم ( گيومرث اولين انسان نيمه وحشي رو به تمدن و نيمه آگاه) و نوح ( جمشيد ) وجود دارند و اساساً اينکه تقريباً اکثر اين انديشه ها بر اين باور هستند که انسان نماينده خدا بر روي زمين است و رسالتش رزميدن با اهريمن و نابودي ابليس است.

ج : نکته تکامل انديشه هاي پارسي، مزدک و يا زردشت دوم است که با شعار برابري و جنگ براي نابودي طبقات قيام ميکند و آرمان و آرزويش برقراري جامعه آگاه و برابر به همت خردمندان تهيدستان و دهگانان زحمتکش ( زن و مرد ) است.

در انديشه مزدک زن نيز از اسارت و ملکيت مرد بيرون آمده و هيچ مردي خود را مالک بر زني نمييابد و کلاً تفکر گرفتن زن يا زن گرفتن از بين رفته و زن آزاد از اسارت و ملکيت يک مرد بوده و آزاد براي گزينش مرد خود در هر هنگامي.

و کلاً در تفکر مزدک ازدواج و پيوند زناشوئي وجود نداشته و هر کس ( زن و مرد ) آنگونه زندگي ميکند که خود ميخواهد و کسي بر ديگري مالکيت و سروري بخاطر برتري جنسي ندارد!!

گفتني است که نيمي از همين آزادي گزينش که توسط مزدک طرح شده است نقطه ايده ال خوشگذراني مردان است؛ که در اسلام محمد زير افسانه حوريان و بهره وري بي مرز و بي اندازه مردان از زنان حتي از پسر بچه ها ( غلمان ). که البته اينها وعده هائي است که پيامبر اسلام براي آخرت ( آخر جنگها و غنيمت گيريهاي تازيان و يا فردائي که دين جديد در سرزمينهاي ديگر گسترش يافته است) به جنگاوران خود ميدهد.

 

 

 

 

 

پيدايش اسلام

 

پيامبر اسلام خطاب به سران قريش ميگويد: ميخواهم کلمه اي بگوئيد که عرب مطيعتان شود و برعجم تسلط يابيد.

سران قريش نزد ابوطالب آمده و گفتند: اي ابوطالب تو بزرگ و سالار مائي در حق ما انصاف کن و برادرزاده ات را از ناسزاگوئي به خدايان ما بازدار و ما نيز او را با خدايش وامي گذاريم.

ابوطالب بدو گفت : برادرزاده من، اينان سران و پيروان قومند و از تو انصاف ميخواهند که به خدايشان ناسزا نگوئي و آنها نيز تو را با خدايانت واگذارند.

پيامبر خدا گفت: آنها را به چيزي ميخوانم که از دين خودشان بهتر است.

ابوطالب گفت: به چه ميخواني ؟

پيامبر خدا گفت: ميخواهم کلمه اي بگويند که عرب مطيع آنها شود و برعجم تسلط يابند.

ابوجهل گفت : آن چيست که ده برابر آن بگوئيم!

پيامبر خدا گفت : لا اله الاالله

سران قريش نپذيرفتند و گفتند : چيزي جز اين بخواه! ( 41 )

 

امي بودن پيامبر اسلام

پيامبر اسلام يتيم صحراي عربستان که با شعار لااله الاالله مبارزه سياسي عقيدتي خويش را آغاز کرده بود پس از چند سال توانست اعراب را متحد ساخته و بزرگترين قدرتهاي زمان خويش را نيز به زانو درآورد.

آنانکه امي بودن پيامبر اسلام را به بيسوادي تفسير کرده اند سخت در اشتباه و گمراهي بوده اند!

امي در جاهليت عرب به آن دسته از مردم و قبائلي گفته ميشده است که اهل کتاب نبوده اند يعني در برابر يهوديان مسيحيان زردشتيان مانويان و ... که کتاب داشته اند.

قبائل و مردم بدون پيامبر جاهل و بدوي را امي ميگفته اند. چنانچه از قديم تا به امروز دوران قبل از محمد را دوران جاهليت گفته و ميگويند.

بهمين دليل است که در قرآن نيز آمده است : ما از ميان امييون پيامبري برگزيديم.

يعني جز خود پيامبر که امي بوده است مردم قبيله او هم امي بوده اند زيرا در بسياري از آيات قرآني از واژه امييون که جمع امي است استفاده شده است.

پيامبر اسلام از قبيله و دسته اي از مردم بود که هرگز پيامبر و کتاب نداشتند، هر چند وي از سلاله اسماعيل است، اما تمامي پيامبران بني اسرائيل و حتي عيسي از سلاله اسحاق فرزند ابراهيم که زاده سارا بودند بپا خاستند و پيامبر اسلام تنها کسي است که از نسل برده زاده ( يعني از هاجر خدمتکار سارا و همخوابه ابراهيم و پدر اسماعيل ) ميباشد.

بدين رو امي بودن نه بمعني بيسوادي بلکه بمعني بي کتابي است که نه تنها به پيامبر اسلام بلکه به تمامي قوم او و ديگر قبائل صحرانشين بي دين و بي کتاب اطلاق ميشده است.

از سوئي محمد تنها کسي است از ميان فرزندان اسماعيل که ادعاي پيامبري کرده است و ديگر رقباي تاريخي خاندان خودش را که موسي و عيسي و غيره ( فرزندان اسحاق ) بوده اند را نيز برسميت شناخته تا بار تشکيلاتي سازمان خود را بالا ببرد.

شخصيت زيرک پيامبر اسلام از همان اوان کودکي بخوبي در تاريخ ثبت است؛ و بدون شک وي که روحيه اي علم جو و دانش طلب داشته است از همان خردسالي که با کاروانهاي تجارتي از مکه خارج شد، همواره در آموختن و يافتن انديشه هائي تحول آفرين کوشا بوده است، و بي دليل نيست که امروزه تمامي دانشمندان و محققين تاريخي ( چه ياران و چه بيگانگان ) پيامبر اسلام را عنصري زيرک ، دانا، سياستمدار و با کياست يافته اند.

وي از کودکي به بازار عکاظ ميرفت و به اشعار و سخنان سخنوران و شعرا گوش فرا ميداد و با رهبران يهودي مسيحي ساعتها گفتگو ميکرد.

بخشي از آيات مکي بيانگر تقليد پيامر اسلام از قس بن ساعده که يکي از شعرا و سخنوران الله شناس بازار عکاظ بود ميباشد.

سفرهاي پي در پي محمد به سراسر جهان در هنگامه شاگردي نمودن براي ابوطالب و خديجه به وي امکان داده بود تا با تمامي آئينها و فرهنگها و گفتار بزرگان تاريخ آشنا شود...

 

باري دگر جهان در انتظار يک ناجي

 

در جاهليت عرب زمينه بروز و تشکيل يک انديشه توحيدي از مدتها پيش ملموس بود بويژه اينکه روشنفکران و علماي بسياري بودند که به توحيد در هستي باور داشتند و علماي اديان يهوديت و مسيحيت نيز که از ساليان دراز اميد بخش مردم به ظهور ناجي بودند نقش موثر تبليغاتي در جهت شکل گيري انديشه نوين داشتند. زيرا يهوديان و مسيحيان هر يک در انتظار ظهور نجاتبخش انقلابي خود که نشانه هايش در کتابهايشان آمده بود روزشماري ميکردند!

عامر بن ربيعه گويد : از زيد بن عمر و بن نفيل شنيدم که ميگفت: من انتظار پيغمبري از فرزندان اسماعيل و از اعقاب عبدالمطلب هستم و بيم دارم که به زمان او نرسم اما به او ايمان دارم و تصديق ميکنم و به پيغمبريش شهادت ميدهم...

من به طلب دين ابراهيم همه ولايتها را بگشتم و از يهود نصاري و مجوس پرسيدم و همه گفتند : جز او پيغمبري نمانده است. ( 42 )

 

جنها به پيامبر اسلام مي پيوندند

يک روز که عمر بن خطاب در مسجد پيامبر خدا نشسته بود يک اعرابي وارد مسجد شد و سراغ عمر را گرفت و چون عمر او را بديد گفت: اين مرد ( اعرابي ) همچنان مشرک است و در جاهليت کاهن بوده است.

اعرابي به عمر سلام کرد و بنشست و عمر بدو گفت: آيا مسلمان شده اي ؟

اعرابي گفت: آري.

عمر گفت : به ما بگو عجيب ترين خبري که شيطانت پيش از اسلام برايت آورده چه بوده است؟

اعرابي گفت: شيطانم يکماه يا يکسال پيش از اسلام آمد و گفت: مگر نميبيني که کار جنيان دگرگون شده ؟!

-         جبير بن مطعم گويد: در بوانه به نزد بتي نشسته بوديم و اين يکماه پيش از بعثت خدا بود و شتري کشته بوديم که يکي بانگ زد: عجب را بشنويد که اشراق وحي برفت و شهاب سوي ما اندازد و اين به سبب پيغمبري است که در مکه آيد و نامش احمد است و هجرتگاه او يثرب است.

شايان ذکر است که کلمه مجنون از جن ميايد و در اصل به معني جن زده است نه ديوانه ! زيرا ديوانه در زبان عرب مهبول ميشود نه مجنون!

در جاهليت عرب قدرتمندان و زبدگان اعراب که طبقه برتر را تشکيل ميدادند ، چهار نوع بودند:

1.  سران و رهبران هر قبيله: اينان بخاطر برخوردار بودن از امکانات اقتصادي- سياسي- اجتماعي نسبت به ديگر مردم در جامعه برتر بودند. ( شوراي قريش )

2.      رهبران ديني: ( يهوديت مسيحيت- کليدداران کعبه و ... )

3.      شاعران و سخنوران

4.      مجنونها: مجنون کسي بود که باصطلاح جن در قالب او ميرفت و او در ابتدا بحالت غش رفته و عرق کرده و بخود ميپيچيد و پس از چندي که بحال ميآمد هم سخنان زيبائي بين نظم و نثر ( سجع ) ميگفت و هم از قدرتي خاص براي از آينده خبر دادن و بيرون کردن جن از جسم ديگران و ... برخوردار ميشد.

بر اساس آيات قرآن پيامبر اسلام از نوجواني تا هنگامه اعلام پيامبري هر چهار نوع بالا را تقريباً امتحان و طي نمود و پس از گذر از اين چهار مرحله بود که نبوت و رسالت خود را اعلام نمود.

-         در رابطه با نوع اول و رهبري قريش بر کسي پوشيده نيست که پيامبر اسلام هر چند در يتيمي و به دور از آشيانه پدر و مادر خود بزرگ شده بود اما تمامي فاميل او از سران قريش بودند و چه بسا در دراز مدت يعني در بالاي پنجاه سالگي ميتوانست در کنار شيوخ کعبه مثلاً بحاي ابوطالب بنشيند... بويژه اينکه پس از ازدواج با خديجه يکي از بزرگترين ثروتمندان با نفوذ قريش گرديده بود و در شوراي شيوخ قريش شرکت ميکرد. اما اعلام نبوت زود رسش اين شانس را از او گرفت زيرا سران فرتوت قريش چون ابوجهل و ابولهب و ... با وي شديداً مخالف شده و او را به جنون ( جن زدگي )  متهم نمودند.

-         نوع دوم که رهبري يکي از اديان موجود آن زمان باشد هم نمونه هاي فراواني در نوجواني او بچشم ميخورد که در پي گفتگوها و بحثهايش با رهبران ديني آنزمان هم يهوديان و هم مسيحيان او را تائيد نموده و آينده ي نيکوئي را برايش پيش بيني نموده اند. بي شک اين تائيدات هنگامي جدي ميشد و ادامه مييافت که پيامبر اسلام بعنوان يک شخصيت قوي، مبلغ يکي از دو دين قدرتمند موجود ميشد نه اينکه دين جديدي را معرفي کند.

-         نوع سوم و چهارم که شاعري و مجنوني ميباشد نيز در بخشي از زندگي و گفتار وي بميان آمده است و چنانچه طبري نوشته است: پيامبر اسلام در پي اولين گويش خود که سوره يا ايهاالمدثر بوده است به همسرش خديجه گفته است که نميداند شاعر و يا مجنون شده است؟

پيامبر اسلام به خديجه  گفت : به شاعري يا جنون افتاده ام.

 خديجه گفت : ترا به خدا ميسپارم که خدا با تو چنين نميکند شايد که تو پيامبر خدا باشي. (تاريخ طبري صفحه 849 )

پيامبر اسلام در هنگامه اولين گويش يا ايها المدثر چون عادت مجنونها ( بمعني مجنون که در سطور قبل آمده توجه شود ) بخود پيچيده بوده است و اساساً مدثر که بخود پيچيده شده معنا ميدهد براي حالت خلسه جن زده ها در زبان جاهليت عرب استفاده ميشده است.

نمونه اي از اين مجنونها هم اکنون در ايران و در شهرستان بجستان وجود دارد. چوپاني که خواندن و نوشتن نميداند به دکتر گورسي مشهور است. تا قبل از انقلاب بهمن قبله حاجات بسياري بود و مردم از سراسر ايران براي دريافت رازها و ناشناخته ها و گم شده هاي خويش به او مراجعه مي نمودند.

دکتر گورسي بناگهان در اتاق بزرگ خانه اش که دور تا دور آن حاجتمندان نشسته بودند ظاهر ميشد و بر تشک خود نشسته و بحالت غش ميرفت پس از چند لحظه که بحال ميآمد ميگفت که تماس او با جنش برقرار شده و شروع ميکرد به مداواي مردم و پرده گشائي از رازها و گم شده هاي آنان...

 

همکاري پيامبر اسلام با جن ها و نبرد با شعرا

 

چنانچه در تاريخ آمده است يک حالت توقف طويلي از اولين آيه قرآن تا آيات ديگر وجود داشته است يعني از آيه مدثر که اولين بوده ( و حالت شاعري و جن زدگي محمد در آن مشهود و مطرح بوده است ) تا آيات بعدي چند سال طول کشيده است و اين دوران هنگامه تفکر و انديشه کامل پيامبر اسلام بوده است تا راه و هدف نهائي خود را انتخاب نمايد و بدون شک چون شاعري و مجنوني در همان لحظه اول مورد پذيرش همسرش خديجه که فردي خداپرست و مسيحي بوده است قرار نميگيرد موجب ميشود تا در نهايت راهي فراتر از چهار نوع ياد شده را با عنوان رسالت و پس از آن نبوت دنبال نمايد.

بي شک اولين کسي که وي را براي پيامبري تشويق و تقويت ميکند خديجه است که حمايتهاي بيشماري از سران مسيحيت را نيز که از خويشاوندان وي بودند براي شوهرش جمع ميکند.

از اولين هنگامه اعلام پيامبري محمد مجنونها ( جن زده ها ) را فراموش نکرده و مدعي ميشود که جنها به او پيوسته و رسالت او را تائيد ميکنند و پشت سرش نماز ميگذرانند. (به قرآن و سوره جن مراجعه شود )

بر خلاف جنها پيامبر اسلام با شعرا ( که با شعور و احساس سروکار داشتند ) شديداً درگير ميشود و جدا از آنکه پس از قدرتگيري دستور ترور بسياري از شعراي تازي را ميدهد در قرآن هم نيز از آنها به بدي ياد ميکند.

زيباست بدانيم که رسول و نبي باز خود مراحلي است متفاوت که پيامبر اسلام نسبت به شرايط قدرت يابي خود آنرا طي نموده است. يعني اول رسول بوده و بعد اعلام نبوت نموده است.

همچنانکه در مرحله اول رسالت خود هدف از رسالتش را مختص ام القري ( مکه و حومه آن)، بعد اعراب و پس از آن کل دنيا و بشريت اعلام نموده است.

 

خداپرستان عرب پيش از پيامبر اسلام

 

چنانچه گفته شد زمينه يکتا پرستي و توحيد گرائي قبل از پيامبر اسلام در ميان برخي از اعراب روشنفکر، نمايان بود و بسياري از شعرا و دانشمندان از بت پرستي گريخته و به توحيد و يکتاپرستي نشسته بودند و بعضي از اعراب ( قبل از پيامبر اسلام ) به حضرت کبرياي الهي ايمان داشتند و روز آخرين را تصديق مينمودند و منتظر نبوت ميبودند. از آنان که به توحيد و روز حساب اعتقاد داشتند قس بن ساعده ايادي بود وي در پندهاي خود ميگفت : به خداي کعبه سوگند که آنچه تباه شد باز ميگردد و اگر رفت روزي بازگشت مينمايد.

گفته هاي بعضي دلالت بر اين دارد که وي به توحيد و روز جزا اعتقاد داشته است:

کلا بل هو الله واحد حاشا که اوست خداي يگانه.

ليس بمولود و لا ولد نه زائيده شده است و نه زائيده.

اعاد و ابدي او بازگشت داد و او نخست آفريد.

و اليه الماب غدا و بازگشت همه بسوي اوست فردا.

( چنانچه در صفحات قبل گفته شد پيامبر اسلام روابط فکري نزديکي در بازار عکاظ با قس بن ساعده داشته است و سوره قل هوالله احد که بيست سال پس از قس بن ساعده آمده است اقتباسي از همين سخن بالا بوده است. )

و عامر در جاهليت شرب خمر بر خود حرام کرد و موافق آن اشعار گفته:

اگر شراب بنوشم براي لذت آن مينوشم - و اگر فرو گذارم آنرا پس، از عداوت و بغضي است که با او دارم -  اگر لذت و زينت نبود نه او را ميديدم و نه او مرا ميديد مگر از جاي دور سلب کننده است جوان را آنچه در دست اوست- و نيز برنده عقول مردم و مال آنها است.

 و از آنان که در جاهليت ( بجز يهوديان و مسيحيان ) ايمان به خالق خود ( الله) داشتند و به خلق آدم قائل بودند ، عبدالطابخه بن ثلعب بن وبره بود از قبيله قضاعه و مقال او در اين نظم بر اين معني دال است:

ترا ميخوانم اي پروردگار به آنچه لايق هستي خواندن شخص غريقي که چنگ به دستگيره زده است- چون تو اهل نکوکاري و حمد ميباشي و صاحب خير هستي و در ملامت عجله نکردي و تو آن کس هستي که زنده نکرده است روزگار آنرا دوباره و بنده نديده است از تو در کار نيکو کراهتي و تو قديم و بزرگوار و اول هستي که ابتدا کردي به آدمي در زمان قديم و تو آن کس هستي که مرا جاي دادي در تاريکي پس از تاريکي از پشت آدم در ظلمتها.

و از کسان ديگر نابغه ذيباني است که به روز شمار ايمان داشت و گفت ذات پروردگار آنان را اطعام کرد و دينشان را پايدار و استوار ساخت. پس اميدي ندارند جز به پايان کار.

زياد بن معاويه بن صنباب ذيباني شاعر جاهلي از طبقه اولي و از مردم حجاز و يکي از اشراف عهد جاهلي است و از توحيد گران قبل از پيامبر اسلام زهير بن سلمي مزني است. وي در رديف امروالقيس و نابغه ذيباني است. او در خانواده شعر و ادب پرورش يافته پدر و خواهرش سلمي و خنساء نيز شاعر بودند. وي روزي به درختي برگذشت که بعد از خزان سبز شده بود، گفت:

اگر از دشنام عرب انديشه نميکردم ايمان مياوردم به آن قادري که اين درخت را بعد از خشک شدن و خزان زنده گردانيده و استخوانهاي پوسيده آدمي را زود باشد که زنده گرداند.

و بعضي از اعراب ( که به رستاخيز باور داشتند ) را چون وفات در رسيدي با فرزند وصيت کردي که شتر مرا با من دفن کنيد و الا من در روز حشر پياده باشم. ( 43)

پس اين نظريه کاملاً درست است که شرايط سياسي، اجتماعي جاهليت ايجاب ميکرد پيدايش يک ايدئولوژي و انديشه نويني که هم بتواند به نداهاي قلبي عالمان و کسانيکه منتظر ناجي خود بودند پاسخ بگويد و هم تکيه گاهي باشد براي تهيدستان و بردگان براي رهائي از بندگي و اسارت و هم پايگاهي متصل به عقل کل حاکم بر هستي براي روشنفکران؛ و خردمنداني که به توحيد باور داشتند. اما نميدانستند چگونه جمع شوند و تشکيل حزب بدهند و فلک را سقف بشکافند و طرحي نو دراندازند ، باشد.

 

پيامبر اسلام سنتهاي جاهليت را مي پذيرد

 

چنانچه گفته شد با اينکه قبل از پيامبر اسلام بسياري بودند که منفرد يا جمعي يکتاپرست و يا خرد گرا بودند ولي پيامبر اسلام بسياري از عادات جاهلي تازيان را تائيد نموده و وارد دين اسلام نمود.

در جاهليت عرب نکاح امهات و بنات و خالات و عمات را حرام ميداشتند. ( 44 )

رسم سه طلاق دادن نيز از زمان جاهلي عرب مرسوم بود.

اول کسي که سه طلاق به سه کرت منفرق گردانيد اسمعيل بن ابراهيم بود و بعد از آن عادت عرب آن بود که سه طلاق گردانيدي مادام که يک طلاق داده بودي اول کسيکه به آن زن نکاح کردي آن شخصي بودي و چون سه طلاق دادي مطلقاً منقطع شدي از آن شخص...

محمد بن سائب کلبي گفت: و در جاهليت به حج ( بيت ) و عمره و احرام ميپرداختند.

زهير گويد : و به خانه کعبه هفت نوبت و مسح: حجرالاسود و سعي ميانه صفا و مروه اشغال مينمودند ( 45 )

عرب بتان را پرستيدند و بازگشتند به آنچه امتهاي پيش از ايشان بر آن بودند و بتهائي را که قوم نوح آنها را ميپرستيدند و بنابر يادگارهائي که دهان به دهان از قوم نوح به آنان رسيده بود ( از آن آگاهي داشتند ) از زير خاک برآوردند و با وجود اين در ميان ايشان بقايائي از ( رسوم ) دوره ابراهيم و اسماعيل باقي مانده بود که از آن پيروي ميکردند از قبيل تعظيم و طواف کعبه و حج و عمره و وقوف بر عرفه و ( مزلفه ) و قرباني شتران و احرام به حج و عمره با افزودن چيزهائي در آنکه از آن نبود ... و خدا را در ضمن تلبيه يگانه ميشمردند ولي شريک ميکردند با او خدايان خود را؛ و خدايان خويش را ملک خداي ( يگانه ) قرار ميدادند. ( 46 )

گويند در جاهليت بعضي ( عرب ) غسل جنابت ميکردند و مردگان خود را غسل ميدادند...

گويند در جاهليت به طهارتي که ابراهيم به آن مداومت نموده مواظبت کردندي و آن ده است: پنج در سر و پنج در جسد.

 

بريدن دست دزد

 

و در جاهليت دزد را دست راست ميبريدند و ملوک يمن و حيره راهزنان را بردار ميکشيدند. ( 47 )

پيامبر اسلام : بگوئيد خدائي نيست جز خداي من و رستگار شويد

 

چنانچه در شرح اديان پارسي آمد يکي از تلاشهاي پيامبران وحدت ملتها با وحدت بخشيدن به خدايان بوده است و از ابتداي مبحث پيدايش اسلام با عنوان وحدت عرب و تسلط بر عجم از طبري نقل شد که : پيامبر اسلام نيز هدفي جز وحدت اعراب باديه نشين زير پوشش يک ايدئولوژي يکتاپرست براي تسلط بر عجم نداشت و به قريشيان بارها تاکيد ميکرد که با وحدت انديشه وحدت عمل پديد خواهد آمد و با وحدت عمل ، جهان را در تسلط خويش قرار خواهيم داد که چنان نيز شد!

البته قبل از پيامبر اسلام ديگر پيامبران ابراهيمي نيز همواره هدفي جز وحدت بخشيدن به قوم پراکنده خود براي کسب قدرت بيشتر و حاکميت بر مردم با توسل جستن به نيروي برتر خداوند نداشتند.

 

مدعيان پيامبري در هنگامه محمد

 

قبل از انقلاب پيامبر اسلام پيامبران ناکام ديگري هم پيدا شدند که چون از امکانات قبيله اي مالي فکري سياسي و ذکاوت پيامبر اسلام به دور بودند که کارشان به جائي نرسيد:

ابوعمر اميه بن اباصلت ثقفي از شعراي معروف جاهلي در طائف بدنيا آمد، وي به خصوصيات دين ترسائي و يهودي واقف بود ولي پيرو هيچيک از اين دو مذهب نشد و اسلام را هم قبول نکرد و همچنين به آئين حنيفه باقي ماند. وي براي مدتي کوتاه دعوي پيامبري کرد اما پيرواني براي خود نيافت.

ابوالفرج اصفهاني ميگويد که اميه داعيه نبوت داشت . چون از او در اين مورد پرسيدند در پاسخ گفت: آدمي خالي از وسواس نيست و هر صاحب دعوي مايل است که امتي پيدا کند تا او را به پيامبري بپذيرند.

او نخستين کسي است که کلمه اللهم را بکار برده است. اين کلمه بعدها توسط پيامبر اسلام وارد دين اسلام شد.( 48 )

شهرستاني در مورد چگونگي تبديل کعبه به بتخانه اعراب مينويسد ابراهيم و اسماعيل به اقتضاي وحي الهي اساس آن خانه را بر پا نمودند و در آن همه مناسبتهائي را که با بيت المعمور داشت رعايت کردند و مناسک و مشاعر را به طوري بنياد نهادند که همه مناسبات ميان آنها با شرع محفوظ بود و خداوند اين خدمت را از هر دو قبول کرد و آن شرافت و بزرگواري تا روزگار ما و تا روز رستاخيز برقرارماند تا بر حسن قبول اين خدمت دلالت کند.

پس عقايد عرب در اين باب اختلاف پيدا کرد. نخستين کسي که در آن خانه بتها را نهاد عمر بن لحي بود . پس از آن در مکه سرور قوم خود شد و کارهاي خانه به دست او افتاد به شهر يلقا واقع در شام رفت و مردمي را ديد که بتها را ميپرستيدند ... آنرا پسنديد و بتي از بتهاي ايشان را خواست. به وي هبل را دادند و به مکه آورد و در کعبه جاي داد و با او اساف و نائله به شکل زوجين ( زن و شوهر ) بودند و مردم را به ستايش و نيايش آنها دعوت کرد که آنها را نزد خداي تعالي شفيع قرار دهند.

شعار لااله الا الله که ما به عنوان شعار توحيد از آن ياد ميکنيم ، خودش به تنهائي يکي از شاهکارهاي پيامبر اسلام است.

شعار توحيد شکل يافته از سه حرف ( الف لام ه ) است و اين چهار کلمه که با سه حرف شگل گرفته است دنيائي از معنا را در خويش جاي داده است.

خود اين سه حرف با هم کلمه اله (خدا) را تشکيل ميدهند و بخش اول اين شعار لا اله يعني خدائي نيست و در بخش دوم با الاالله پاسخ نفي بخش اول را ميدهد و ميدانيم که الله همان اله است بعلاوه ال که در زبان عرب الف و لام حرف تعريف است و در ابتداي هر اسمي که درآيد آنرا خاص و شناخته شده ميکند.

و در اينجا محمد با اين شعار تمامي خدايان را نفي ميکند و خداي خودش که خداي وحدت خداي توحيد توحيد در هستي هستي در توحيد است را به اعراب معرفي ميکند و به آنها ميگويد که : ايماناً و عملاً اعتراف کنيد که خدائي نيست مگر خداي من.

ما چون در اين نوشته بررسي تاريخي ميکنيم براي شرح خداي پيامبر اسلام وارد مباحث عميق عرفاني و فلسفي نميشويم. اما در کتاب دينداري و خرد گرائي به شرح کامل اين مسئله پرداخته ايم.

خرد در انديشه پيامبر اسلام

خرد و خرد گرائي در شعار پيامبر اسلام جايگاه خاصي پيدا ميکند و بگفته اي دين پيامبر اسلام بيش از هر دين ديگري خاکي عقلي و واقعي است و در اين دين تاکيد بسياري بر خردمندان انديشمندان و دانايان شده است و در قرآن هر چند از مسلم مومن و ... ياد ميکند و به آنها در سخن گفتن خطاب ميکند ! اما هر گاه از مسائل عميق علمي و فلسفي سخن بميان ميايد، از اولي الالباب اولي النهي راسخون في العالم ياد ميکند و براي آنها ارج و ارزش خاصي و احياناً فراتر از مسلمين ظاهري قائل است. 

يکي از زيباترين مسائل واقع بيني پيامبر اسلام سلامهاي نماز است.

السلام علينا و علي عباد الله الصالحين درود بر ما  تمام مسلمانان و بر پيوستگان به آرمانهاي بندگان خدا که کارهاي شايسته در جهان انجام ميدهند.

در اينجا خداوند و پيامبر اسلام با بلند نظري انقلابي، تمامي انقلابيون خردمندان و انديشمندان ديگري را چه در سرزمينهاي اسلامي و چه در سرزمينهاي ديگر با انجام کارهاي شايسته و خدمت به مردم و آرمانهاي انقلابيشان عاشقانه تلاش و جهاد ميکنند را تائيد کرده و همرديف مسلمانان ميداند و به آنان درود ميفرستد و همه ميدانيم که اولين شعار پيامبر اسلام ( بگفته اي ) با علم و خواندن و چگونگي خلقت آغاز شد:

اقراباسم ربک الذي خلق...

بخوان به نام خداوندت که آفريد انسان را از خون بسته آفريد بخوان که خداي تو بخشنده است کسيکه آموخت علم را با نوشتن بقلم آموخت به انسان آنچه را نميدانست. ( 49 )

برخي نيز اولين آيات را سوره مدثر دانسته اند. آن آيات هم شديداً بر علم، آگاهي، ذهن شوئي از چند گانگيها و ناپاکيها تاکيد دارد.

اي پيامبري که خويش را درلباس پيچيده اي ( و در فکر و حيرتي ) برخيز و مردمت را اندرز ده و بر بزرگي ، خدايت را ياد کن و جامه شرک و جهل پوشيده بر تن جامعه ات را با پيام آگاهي پاک کن و از ناپاکي ( و بت پرستان) بگريز. ( 50 )

 

تشکل تسليح تحرير

پيروزي انقلاب پيامبر اسلام در سه مرحله

 

پيامبر اسلام  از آغاز تا پايان رسالتش سه مرحله دقيق و بسيار حساب شده را دنبال ميکند:

1.  مرحله اول: پيام رساني و آگاهيبخشي براي تشکيل يک جمع و سازمان فدائي و جان بر کف و انقلابي و پايه ريزي يک حزب سياسي، فکري . ( مرحله آگاهي بخش ، تشکل )

2.      مرحله دوم : مسلح کردن اعضاي سازمان - حزبش جنگهاي تدافعي و تهاجمي. (مرحله تسليح)

3.      مرحله سوم:آزاديبخش و رسيدن به اهداف سياسي نظاميش و ساختن جامعه ايده الش مدينه فاضله در يثرب بدست خود و يارانش ( مرحله تحرير )

 

 

1. تشکل : مرحله سازماندهي و آگاهي بخشي

 

پيامبر اسلام براي تشکل دادن به سازمان انقلابيش دعوت خود را از فاميل و بستگان نزديکش آغاز ميکند و اولين عضو سازمانش خديجه همسر مهربان و فداکار و ثروتمندش است که بدون  شک پيوستن خديجه به پيامبر اسلام کمک اقتصادي، اجتماعي، سياسي بزرگي به وي بوده است. و چه بسا شخص خديجه بهترين مشوق پيامبر اسلام براي رسالت و نبوت بوده است.

ساختن تشکيلات و مرحله آگاهي بخش انقلاب پيامبر اسلام، دهسال بطور انجاميد و در اين مدت دهسال سازمان سازي و جمع آوري ياران صديق و فداکار، هميشه از برخورد و درگيري مسلحانه پرهيز ميکرد و حتي خودش و بسياري از يارانش در اين مدت شکنجه ها - عذابها و فحاشي هاي بسياري را تحمل کردند و هيچگونه دفاعي از خود نشان ندادند.

پس از خديجه، علي که مقيم خانه پيامبر اسلام بود به او پيوست. امام علي را از 7 سالگي پيامبر اسلام از ابوطالب گرفته بود و در خانه خود جاي داده بود و پس از يکسال که علي پسر خوانده پيامبر اسلام شده بود مسلمان شد.

بدون شک پيامبر اسلام با برنامه ريزي حساب شده علي را به پسر خواندگي خود پذيرفت تا در آينده از ذکاوت - قدرت و جايگاه خانوادگي وي استفاده کند.

همچنان کار تبليغاتي پيامبر اسلام ادامه داشت تا اينکه قريشيان از رشد حرکت انقلابي وي آگاه شده و در پي برخوردهاي شديد به ابوطالب پدر امام علي و عموي پيامبر اسلام مراجعه کردند و از وي شکايت نمودند:

قريشيان يکي را که مطلب نام داشت پيش ابوطالب فرستادند که گفت : اينک پيران و اشراف قوم ميخواهند تو را ببينند .

ابوطالب گفت : آنها را بيار. و چون بيآمدند گفتند : اي ابوطالب تو بزرگ و سالار مائي در حق ما انصاف کن و برادر زاده ات را از ناسزا گوئي خدايان ما باز دار، ما نيز او را با خدايش واگذاريم.

ابوطالب کس فرستاد و پيامبر اسلام بيآمد و بدو گفت: برادرزاده من اينان سران و پيران قومند و از تو انصاف ميخواهند که به خدايان ناسزا نگوئي و آنها ترا با خدايت واگذارند.

پيامبر اسلام گفت : آنها را به چيزي ميخوانم که از دين خودشان بهتر است.

ابوطالب گفت : به چه ميخواني؟

پيامبر اسلام گفت : ميخواهم کلمه اي بگويند که عرب مطيع آنها شود و بر عجم تسلط يابند.

ابوجهل گفت: آن چيست ؟ که ده برابر آن را بگوئيم؟

پيامبر اسلام گفت: بگوئيد لااله الا الله هيچ خدائي نيست جز خداي من!

نپذيرفتند و گفتند : چيزي جز اين بخواه.

 پيامبر اسلام گفت: اگر خورشيد را بياوريد و در دست من بگذاريد چيزي جز اين نخواهم... و خطاب به سران قوم گفت هر اول کسي که به من بپيوندد خليفه من خواهد بود.

هيچکس پاسخي نداد جز علي دهساله که از جاي برخاست و گفت: من ! و قوم بخنديدند و .... ( پس از چندي ) خشمگين برخاستند و گفتند : ميخواهد همه خدايان را يکي کند!

ابوطالب به پيامبر اسلام گفت: برادرزاده برو و هر چه ميخواهي بگو. به خدا هرگز ترا تسليم قريشيان نميکنم.( 51 )

حمايت ابوطالب از پيامبر اسلام بدون شک تاثير بسزائي بر تقويت حرکت وي نهاد.

جاهلان عرب که اين حمايت انقلابي را ديدند بر آن شدند تا با شيوه جاهلي خويش فردي را به ابوطالب ببخشند و  پيامبر اسلام را بستانند و نابود کنند تا حرکت فکريش نيز نابود شود!

( درجه جهل و وحشيگري جاهليت در اينجا به حد اعلي ميرسد!)

وقتي قريشيان ديدند که ابوطالب از ياري پيامبر اسلام دست برنميدارد و سر دشمني و جدائي با آنها را دارد عماربن وليد را پيش وي بردند و گفتند : اي ابوطالب اينک عمار بن وليد نيک منظرترين و شاعرترين جوان قريش، او را بگير که عقل و کمک وي در خدمت تو باشد و فرزند خوانده تو شود و برادر زاده ات را که از دين تو و پدرانت بريده جماعت قوم را به پراکنده گي داده و عقلهايشان را سبک شمرده به ما تسليم کن که او را بکشيم که مردي در مقابل مردي باشد.

ابوطالب گفت : حقا چه بد ميکنيد، پسر خودتان را به من ميدهيد که او را غذا دهم و پسر خويش را به شما دهم که او را بکشيد، بخدا هرگز چنين نخواهد شد...

در اين موقع بود که کار بالا گرفت و کسان به مخالفت با همديگر برخاستند و سخنان درشت گفتند و چنان شد که هر يک از قبايل قريش بر ضد مسلمانان خويش برخاستند و به شکنجه آنها پرداختند...

ابوطالب چون رفتار قريش را بديد با بني هاشم و بني عبدالمطلب سخن کرد و آنها را به حمايت از  پيامبر اسلام خواند و آنها نيز با وي در حمايت پيامبر اسلام هم سخن شدند مگر ابولهب که سر خلاف داشت و ابوطالب از رفتار قوم خويش خوشدل شد و آنها را ستايش کرد و مدح پيامبر اسلام گفت تا در کارشان استوار شدند.( 52 )

در پي حمايت ابوطالب و دو خاندان بزرگ بني هاشم و بني عبدالمطلب تشکيلات پيامبر اسلام قدرتي بزرگ يافت. خصوصاً حضور چهره هاي دلاوري چون عمر ، حمزه در ميان ياران پيامبر اسلام ترس و وحشت عظيمي در دل قريشيان افکند زيرا حمزه و عمر دو قهرمان مشهور و محبوب عرب بودند و عمر بعنوان سفير ديرينه قريش و حمزه بعنوان دلاوري برخاسته از جايگاهي بزرگ و تاريخي دو بازوي مستحکم و بي رقيبي براي پيامبر اسلام شدند.

با اينهمه فشارهاي اقتصادي و سياسي، ارتباطي قريش و شکنجه و آزار تهيدستان و بردگان پيوسته به پيامبر اسلام موجب شد تا محمد فرمان هجرت را براي برخي از مسلمين صادر کند تا هم انديشه نوين بتواند پايگاهي در خارج کسب کند و هم با حمايت و همکاري نيروهاي غير عرب دامنه دين جديد گسترده تر شود.

 

هجرت

 

قبل از هجرت به يثرب پيامبراسلام به شهر طائف رفت تا شايد بتواند حمايت آنان را جلب نموده و در آنجا مستقر شود.

اما سران شهر طائف او را به مسخره گرفتند و از شهر بيرون کردند پيامبر اسلام   از سران طائف خواست تا اين واقعه را با کسي نگويند ، زيرا در جاهليت پناه بردن يک قريشي به طائف ( يا قبيله اي ديگر ) خيانت و بريدن از طائفه محسوب ميشد و مجازات آن مرگ بود، اما طائف اين خبر را به مکه رساندند و جان محمد به خطر افتاد و بازگشتش به مکه مشکل شد.

بدين رو  پيامبراسلام در راه طائف و مکه بماند و نماينده اي براي چند شخصيت بانفوذ مکه فرستاد که : آيا به او پناه ميدهند تا رسالت خود را ابلاغ کند؟

اخنس بن شريق و سهيل بن عمرو تقاضاي پناهندگي او را رد کردند اما مطعم بن عدي که درگيريهاي ديرينه اي با قريش داشت و در مکه قوي بود پناهندگي پيامبراسلام را پذيرفت و به او پناه داد.

صبح روز بعد مطعم بن عدي بهمراه پسران و برادرزادگان خود سلاح برگرفتند و به مسجد الحرام آمدند و به قريش اعلام کردند که پيامبر اسلام به آنها پناهنده شده است.

ابوجهل که رهبري قريش عليه پيامبراسلام را بعهده داشت از شجاعت و کثرت خويشاوند مطعم بن عدي بترس آمده و لب فرو بست پيامبراسلام سعي کرد با تمامي سران قبائل مکه براي کسب حمايت آنها مذاکره کند اما هيچکس همکاري با وي را نپذيرفت از جمله:

-         مليح رئيس قبيله کنده

-         بني عبدالله رئيس قبيله کلب

-         قبيله بني حنيفه

-         قبيله بني عامر

و چندين قبيله ديگر که همگي همکاري با پيامبراسلام را رد کردند و همه اين قبايل در هنگامه قدرت گرفتن اسلام يا قتل عام شدند و يا هم بخشي از آنها براي حفظ جان خود به اسلام گرويدند.

پيامبر اسلام همچنان در هنگام حج مشغول تبليغ و تماس با قبائل رقيب قريش بود تا آنان را متوجه خود کند، اما نتوانست نيروي مقتدري را جلب خود کند، الا اينکه جواناني از يثرب تحت تاثير او قرار گرفتند چون: اياس و سويد بن ثابت . اما در هنگامه مراجعت به يثرب اين جوانان توسط قبيله خود به قتل رسيدند. ( به نقل از تاريخ الکبير )

پيامبر اسلام تشخيص داده بود که بهترين جايگاه ترويج دينش يثرب است، بخاطر رقابت رقابت قبائل اوس و خزرج و در گيريهاي يهوديان خداپرست ( که چشم براه پيامبري بودند ) با مشرکان مقيم آن شهر. در اين هنگامه آيات قرآن توجه خاصي به يهوديت داشته و حتي يهود را افضل ( برتر ) بر ديگر مردمان ميخواند:

يا بني اسرائيل ... اني فضلتکم علي العالمين ( آيه 47 بقره )

اي يهوديان من به شما برتري دادم نسبت به تمامي جهانيان.

پيامبر اسلام براي جلب توجه يهوديان ثروتمند و مقتدر مدينه طائف و خيبر، بيت المقدس را بعنوان قبله بجاي کعبه بر ميگزيند!

سران قريش همسخن شدند که فرزندان و برادران و افراد قبيله خويش را از مسلماني بگردانند و کار پيامبر اسلام سخت شد و بعضي ديگر ايمان به خدا را حفظ کردند و چون کار بر مسلمانان سخت شد پيامبر اسلام بفرمود تا به سرزمين حبشه روند که در آنجا پادشاهي پارسا بود که او را نجاشي ميگفتند و کسي به قلمرو او ستم نميديد و سرزمين حبشه محل تجارت قريشيان بود و چون مسلمانان در مکه آزار ديدند بيشترشان به آنجا رفتند و پيامبر اسلام بماند و قريشيان همچنان با مسلمانان بدرفتاري ميکردند تا اسلام در مکه رواج يافت و کساني از اشراف قريش به مسلماني گرويدند.

در شمار کساني که بار اول به حبشه مهاجرت کردند اختلاف است، بعضي ها گفته اند يازده مرد و چهار زن بودند. ( 53 )

در ميان مهاجرين اوليه به حبشه ميتوان از عثمان بن عفان و همسرش رقيه دختر پيامبر اسلام ، عبدالرحمن بن عوف، عبدالله مسعود و عمار بن ياسر...  نام برد.

بعضي ديگر گفته اند مسلماناني که بسوي حبشه مهاجرت کردند بجز فرزندان کوچکي که همراه داشتند يا آنجا متولد شدند... هشتاد و دو کس بودند.

پيامبر اسلام که توانسته بود يک مجتمع متشکل و سازمان يافته و فداکاري را بسازد، بر اثر فشارهاي بيش از حد قريشيان در تلاش بود تا پايگاهي ديگر خارج از مکه براي خود و يارانش بيابد تا بتواند خيلي آزادانه تر انديشه خود را گسترش دهد دراين راه از رقابتهاي موجود در ميان قبائل عرب بهره برد و در مراسم حج ( حج در زمان جاهليت ) به نزد سران قبائل ميآمد و دين جديدش را به آنها عرضه ميکرد.

طبري مينويسد:

پيامبر اسلام بدينگونه در هر موسم حج به نزد قبائل ميرفت و آنها را به خدا و اسلام دعوت ميکرد و خويشتن را با هدايت و رحمتي که آورده بود بر آنها عرضه ميکرد و هر وقت ميشنيد يکي از عربهاي شريف و معروف به مکه آمده پيش او ميرفت و او را به خدا ميخواند و خويشتن را بر او عرضه ميکرد.

گروهي از جوانان بني الاشهل روزي به مکه آمدند و ميخواستند با قريشيان بر ضد خزرجيان هم پيمان شوند، پيامبر اسلام خبر يافت ، بيآمد ، با آنها بنشست و گفت:  

ميخواهيد که چيزي بهتر از آنچه به جستجوي آن آمده ايد بيابيد؟

جوانان بني الاشهل گفتند : آن چيست؟

گفت: من پيامبر خدا هستم که مرا سوي بندگان فرستاده که آنها را به پرستش خدا و ترک بت پرستي بخوانم و کتابي به من نازل کرده است.

از اين قوم تنها يک تن بنام اياس مسلمان شد.

باري دگر در موسم حج پيامبر اسلام که شديداً در پي تبليغ آئين خويش بود در عقبه گروهي از خزرج را بديد و از آنان پرسيد: شما چه کساني هستيد؟

گفتند از قوم خزرج هستيم.

گفت : از يهود هستيد؟

گفتند : آري

گفت : بيائيد بنشينيد تا با شما سخن کنم.

آنها پذيرفتند...

 و خداي چنان خواسته بود که يهوديان ديارشان اهل علم و کتاب بودند و خزرجيان مشرک و بت پرست بودند و با يهوديان جنگها داشته بودند و هر وقت در ميانه حادثه اي بود، ميگفتند: پيامبري داريم که بعثت او نزديک است ( باور به مهدويت و رسيدن ناجي )  و روزگارش فرا رسيده و ما پيرو او ميشويم و به کمک او شما را چون عاد و رام ميکشيم و نابود ميکنيم و چون پيامبر اسلام با آن گروه سخن گفت به سوي خدا دعوتشان کرد با همديگر گفتند به خدا اين همان پيامبري است که يهوريان ميگويند مبادا پيش از شما به او بگروند.

هر سال که ميگذشت تعداد هواداران و پيوستگان به حزب پيامبر اسلام بيشتر ميشد و او در مدينه نيرومندتر ميشد و هر از چندي يکبار، برخي از يارانش را که جانشان در مکه در خطر بود روانه مدينه ميکرد تا اينکه خود وي نيز بهمراه ابوبکر مکه را بسوي يثرب ترک کرد.

چون براي اولين بار از دين پيامبر اسلام با عنوان حزب ياد ميکنيم لازم بياد آوريست که اين نامي است که در خود قرآن به تشکيلات وي داده شده است ( حزب الله ) و حتي سوره اي از قرآن بنام احزاب نامگذاري شده است...

تمامي آياتي که در مرحله ( تشکيلات سازي ، آگاهيبخش ) قبل از هجرت نازل شده است، آيات آگاهيبخش و راهنما براي مسلمين است که آنها را به پايداري و مدارا کردن با غير مومنين تشويق ميکند و بعضاً نيز نيايشهائي است بسيار زيبا و عرفاني.

براي بررسي درست و آموزش صحيح از قرآن بايستي حتماً سه مرحله مبارزه و زندگي پيامبر اسلام را در نظر بگيريم زيرا اگر آيات قرآن را منقطع از اين مراحل بررسي و تفسير کنيم مسلماً بطن ايده و انديشه و شرايط ويژه هر آيه را نخواهيم توانست شکافت!

مهمترين کاري که انجامش ضرورت دارد مرتب کردن آيات قرآني بر اساس اين سه مرحله ي انقلاب پيامبر اسلام که کشف جديدي است ميباشد و مسئله مهمتر ، آيات ناسخ و منسوخ را نيز نبايد فراموش کرد زيرا بسياري از آيات قرآن مربوط به مسائل مقطعي دوران حکومت پيامبر اسلام ميشده و پس از آن نسخ شده است و به نوشته سيوطي علت اصلي اينکه خود پيامبر اسلام مجموعه آياتش را در کتابي جمع آوري نکرد و مجموعه آثار خود را منتشر ننمود همين بودکه ميخواست ناسخ و منسوخ را جدا کند اما اجل به او مهلت نداد و حتي قبل از مرگ وقتي بر بستر بود و از يارانش خواست تا کاغذ و قلمي بياورند تا سفارشاتي بنويسد که پس از وي به گمراهي نيفتند يارانش گفتند که محمد (پيامبر اسلام ) به هذيان گوئي افتاده و نميداند چه ميگويد ، لذا به حرفش گوش ندادند... و در زمان خلافت عثمان کتاب وي جمع آوري شده و مجموعه آثار وي قرآن نام گرفت.

قبلا ًدر کتاب اجتهاد، نوپردازي در انديشه نوشته ايم که عثمان بخاطردشمني اي که با امام علي داشت، قرآن وي را نپذيرفته و امام علي را تهديد به مرگ کرد.

امام علي نيز براي حفظ وحدت اسلامي کتابش را بخانه برد، قرآن او فقط در دست فرزندانش ميگشت و توده مردم ازآن بي خبر بودند.

چنانچه در تاريخ آمده است عثمان نام امام علي را که چندين بار در قرآن آمده بود حذف نموده و در چند مورد هم علي ( نام ) را با علي ( حرف اضافه ) تعويض نمود.

 

نيايشهاي قرآن

بخشي ديگر از آيات قرآني نيايشهاي زيبا و باشکوهي است که بي شک به همين مرحله اوليه تشکيلات و سازماندهي اسلام مربوط ميشود. اين آيات از شيوائي و زيبائي و زبان سحر آميز خاصي برخوردار است.

نيايشهاي قرآن در طول تاريخ ايران بعد از اسلام پناهگاه محکم و استواري براي تصوف و عرفان بوده است.

آيات نيايشي قرآن که از انسان و خدا  سخن ميگويد و احياناً ترسيم هستي و وسيله ارتباط آفريينده و آفريده است از شاهکارهاي ادبي زبان عرب بوده که تلاوت آن تا بود بشر جاودان خواهد بود.

 

2 - تسليح

مرحله دفاع و مبارزه مسلحانه

پس از استقرار پيامبر اسلام در مدينه و بستن قراردادهاي همکاري با قبائل و خاندانهاي مقيم آن شهر نيروي اسلام برتري فزاينده اي گرفت و از آن سو قريشيان در مکه تمامي اموال بجاي مانده از مسلمانان را مصادره کردند و مسلمين بسياري را که فرصت گريز نداشتند را زنداني کرده بودند و قريشيان هر گاه يکي از مسلمين را در خارج ازمدينه مييافتند که تنها بود وي را مورد آزار و اذيت قرار ميدادند و در چند مورد مسلمين را در خارج از مدينه کشتند.

در اين برهه مهاجرين و انصار شديداً خشمگين شده و بر مدارا کردن و صبوري پيامبر اسلام اعتراض کردند و خطاب به پيامبر اسلام گفتند:

ما قبل از اينکه مسلمان شويم سرفرازتر از امروز بوديم، به هيچکس اجازه نميداديم که به ناموس و به فرزند و مال ما تجاوز کند... ما هر روز شاهد چپاول اموال و دارائيهايمان توسط قريش و قتل عام فرزندان و همسرانمان و بردگي دختران و خردسالانمان هستيم و تو هيچ مقابله اي با آنها نميکني و به ما فرمان جنگ و دفاع نميدهي! خصوصاً دلاوراني چون حمزه و عمر که ساليان سال به شجاعت و رشادت شهره اعراب بودند هر دم به او انتقاد ميکردند تا اينکه آيات جهاد خوانده شد و به مسلمانان اجازه داده شد تا در برابر هجوم و چپاول قريش اقدام مسلح کنند و با آنها بجنگند و به کاروانهايشان حمله کنند و حتي در بسياري از موارد ( پس از حمله ها ) پيامبر اسلام دستور ترور ( اعدام انقلابي ) شعرا و جنگاوراني که تبليعات و تلاشهاي جدي و سازمان يافته اي را عليه محمد انجام ميدادند را صادر کرد.

 

ريشه ترور در اسلام

 

ريشه ترور در اسلام به خود پيامبر اين آئين باز ميگردد زيرا در اسلام ترور مخالفين با دستور شخص محمد صادر ميشد و اکثراً توسط نزديکترين افراد، شخص مخالف به قتل ميرسد.

اکثر ترورهائي که توسط مسلمانان اوليه انجام شده است مربوط به شعرا و جنگاوران مخالف اسلام بوده است که اکثراً هم کليمي بوده اند و حتي در ميان آنان ، بانواني هم بچشم ميخورد.

کعب بن زهير شاعر معروف عرب ؛ با اشعار نافذ و محکم خود پيامبر اسلام را هجو کرده بود. چنانکه ميدانيم شعر کارگرترين حربه در روح و حتي انديشه و عقيده عرب بشمار ميرفت و از اين رو پيامبر اسلام دستور داده بود : هر جا او را ببينيد بکشيد. ( 54 )

وي توسط يکي از اعضاء خانواده اش که به پيامبر اسلام پيوسته بود بطور مخفيانه کشته شد.

ابوعفک شاعر و عصاء دختر عمير که زن خوش قامت و خوش صدا و چکامه سرائي قوي بود و کعب بن الاشراف ( از طرف مادر از يهوديان نضير ) نيز که يکي از شعراي مشهور و بزرگ تازي بود ، هجويه هائي پياپي عليه پيامبر اسلام ميسرودند و در شهر پخش ميکردند . کعب بيش از همه نيش ميزد هنگاميکه مژده فتح بدر را به مدينه آوردند گفت دروغ است... پس از آنکه دانست خبر راست است به مکه رفت و آنجا، مرثيه هائي در مرگ کشتگان بدر ميسرود و ميگريست و سپس به مدينه بازگشت ، با اين همه پيامبر اسلام تحمل ميکرد اما کعب دست به کاري زد که مسلمانان و مردان غيرتمند عرب را در آن ايام بي تاب ساخت و جانشان را آتش زد و آن اين بود که وي در آغاز قصايد هجويه اش با زنان مسلمان تشبيب و تغزل کرد و پيامبر اسلام  که از اين خبر مشتعل شده بود گفت :

چه کسي خبر مرگ او را به من ميآورد؟ ( دستور ترور ) گروهي از جمله برادر رضاعي خودش، کعب را به حيل کشتند . عصماء ( که شاعره بود ) و ابوعفک را نيز خويشاوندان مسلمان شده شان به قتل رساندند. ( 55 )

قرآن نيز که بايستي آياتش مرحله به مرحله از حيات سياسي انقلابي  پيامبر اسلام تحليل و بررسي شود در اين هنگامه از مرحله پيام آگاهيبخش و دستور مدارا و ميانه روي با غير مسلمين به مرحله جنگ و نبرد تبديل ميشود.

در مرحله اول که پيامبر اسلام به فکر گردآوري پيروان خود ميباشد قرآن ميگويد : لا اکراه في الدين ( مردم در گزينش دين خود آزادند ) و يا لکم دينکم ولي دين ( شما دين خود را داشته باشيد و من دين خودم را ) و در مرحله دوم که مبارزه مسلحانه و دفاع و حمله ميباشد چهره اي خشمانه و جنگاور به خود ميگيرد و به مسلمين دستور نبرد ، دفاع و حمله ميدهد.

و حتي براي تصاحب غنائم جنگي در ماه حرام هم دستور حمله و جنگ ميدهد.

جنگ و خونريزي و تصاحب اموال ديگران و همخوابگي با زنان اصليترين سرگرمي و تفريح و افتخارشان بود بهمين دليل چون جنگ مهمترين مشغوليات آنها بود ، تعطيلاتي هم براي نجنگيدن داشتند مثلاً دانشجويان و دانش آموزان که بمدرسه و دانشگاه ميروند در سال سه ماه تعطيلي دارند و تازيان هم دو ماه ، محرم و صفر ، ماههاي تعطيلي شان براي آسودگي از جنگ بود.!!

تاکنون هيچکس براي تحليل قرآن به مراحل سه گانه خاص زمان پيامبر اسلام توجه نکرده است و ما براي اولين بار در تاريخ اين نظريه را تشريح ميکنيم.

اسلام به مسلمانان اجازه ميدهد هر گاه که مورد هجوم و حمله واقع شدند از خويش دفاع کنند و حتي قرآن بمسلمين اجازه ميدهد تا در ماههاي تعطيلي از جنگ ( شهر الحرام ) هم با غير مسلمين بجنگند و دارائي هاي آنانرا تصاحب نمايند... البته يک آيه هم در قرآن هست که قتل ناحق يک نفر ( هر که ميخواهد باشد ) را مساوي با قتل همه انسانها ميداند.

کسي را نکشيد که قتل ناحق را خدا حرام کرده است مگر اينکه به حق باشد.

و در پي همين آيه توضيح مي دهد که اگر مظلومي کشته شود صاحب خون حق دارد که قاتل را مجازات کند:

و من قتل مظلوماً فقد جعلنا لوليه سلطانا ( 56 )

 و در جاي ديگر تاکيد ميکند که اگر کسي مومني ( به هر انديشه و عقيده ) را عمداً و بي گناه بکشد در آتش انقلابي خواهد سوخت:

و من يقتل مومناً متعمداً فجزاوه جهنم

ميدانيم که مومن، يعني عنصري که به انديشه و دين و حزب و عقيده اي پيوسته باشد اطلاق ميشود و اينجا بحث روي ايمان نيست خصوصاً که انسان و پايه انديشه اسلامي توحيدي است يعني باور به توحيد در هستي و هستي در توحيد.

باري آنگاه که جان و منافع مردم بر اثر ستم يک گروه به خطر ميافتد بر همه کسانيکه به آرمانها مردم ايمان دارند، فرض است که سلاح بدست گرفته و مبارزه کنند:

يا ايها الذين آمنوا خذو حذرکم فانفروا ثباتاً و انفروا جميعا ( 57 )

در انديشه پيامبر اسلام مبارزه مسلحانه تا موقعيکه دشمن آرام نشسته است و همچنان بقتل و غارت  مشغول است مشروع است:

و قاتلوا في سبيل الله الذين يقاتلونکم و لا تعتدوا

در راه خدا که راه مردم است بجنگيد با کسانيکه با شما ميجنگند و تعدي مکنيد.

و بدنبال همين آيه، قرآن وظيفه همه مسلمانان تاريخ را براي مبارزه مسلحانه مشخص ميکند و تصريح ميکند که گروه ستمکار و جنايتکاري را که قاتل فرزندان و پدران و مادران شما هستند در هر کجا که يافتيد بکشيد.

بکشيد آنان را هر کجا که بدانها دست يافتيد و بيرونشان کنيد از جائيکه بيرون کردند شما را.

قرآن دستور ميدهد که اگر در اماکن مقدس نيز آنها به شما حمله کردند و در بيمارستانها و مساجد هم شما را راحت نگذاشتند شما اجازه داريد که مقابله به مثل کنيد:

در مکان مقدس ( مسجد الحرام ) با آنها بجنگيد اما اگر آنها با شما نبرد کردند ، پس بکشيدشان که پادافره حق پوشان چنين است.

چه ميشود شما را ( مفتخوران  تن پرور آسوده طلب ) که در راه خدا که راه ضعيف نگاهداشته شدگان از مرد، زن و کودک است ، نميجنگيد؟ کسانيکه فرياد ميزنند :

خداوندا ما را از اين ستمکده ايکه همه ظالم هستند بيرون کن و از ميان مردم ياوري از ميان خلق قرار ده     

 

پيمانهاي پيامبر اسلام با راهزنان عرب

در پي همين آيات خشن و تند جهاد و دفاع، پيامبر اسلام بر آن شد تا براي تامين اموال مصادره شده مسلمانان در مکه و تقويت بنيه مالي مدينه به کاروانهاي قريش حمله کند.

در حمله به کاروانهاي قريش، ابوذر که از قبيله راهزنان غفار بود نقش موثري در برنامه ريزي هجومها داشت.

پيامبر اسلام در ابتداء حمزه عموي خويش را بفرماندهي يک گروهان نظامي مامور اينکار کرد. اما قبائل بين راه مکه و مدينه که همپيمانان قريش بودند و از عبور کاروانهاي قريش منافع مادي و نظامي نصيبشان ميشد از حمله مسلمين به کاروانها جلوگيري کردند. پيامبر اسلام يکبار ديگر سعد ابن ابي وقاص پسر دائي خويش را بفرماندهي يک گروهان ديگر به صحرا فرستاد اما اين بار هم مسلمين نتوانستند به کاروانهاي قريش حمله کنند هر چند در جنگ با قبائل بين راه غنائمي بدست آوردند...

پيامبر اسلام بر آن شد تا با برخورد فکر و مذاکره سياسي و انعقاد قرار دادهائي رهبران قبائل صحرانشين را که احياناً يا خود راهزن و يا پليس کاروانها بودند را جلب خويش کند که در اينکار موفق شد و توانست با گفتگو و عقد پيمانهائي حمايت بخشي از رهبران قبائل از جمله : غفار، بنود مدليج و بنودمره را بدست آورد و با سپاهي بيشتر از گروهانهاي حمزه و سعد ابن ابي وقاص از مدينه به قصد حمله به کاروان قريش خارج شد.

لازم به يادآوري است که ابوذر که از قبيله غفار بود تلاش و راهنمائيهايش براي همپيماني قبيله اش با پيامبر اسلام بسيار موثر بوده است و قبيله بنومدليج نيز بت پرست بودند، که تنها پيمان نامه نظامي با پيامبر اسلام بستند تا از غنائم بدست آمده از راهزنيها سهمي داشته باشند يعني در پي حمله و غارت کاروانها آنچه بدست مي آيد را با آنها تقسيم ميکردند.

پيامبر اسلام از اولين هجومش به کاروانهاي قريش واژه هاي جديدي را که نشانه مذهبي داشت بجاي واژه هاي متداول سابق بکار برد و راهزني کاروانها و هجوم به قبائل را غزوه  و دستاوردهاي حملات راهزني ها را غنائم ناميد.

بجز اولين حمله به کاروان قريش که به تلافي اموال مصادره شده مسلمانان در مکه صورت گرفته بود؛ پيامبر اسلام در چند سال قدرتش شصت و سه غزوه انجام داد که فقط جنگ خندق تدافعي بود و در بقيه غزوات همواره مسلمين به شهرها و قبائل حمله ميکردند که غنائم بسياري را بدست ميآورند...

 

اولين غزوه ( هجوم نظامي )

باري کارواني که بسوي مکه ميآمد و پيامبر اسلام بر آن شده بود تا به آن حمله کند تحت هدايت ابوسفيان بود و سازمان جاسوسي قريش که از حمله پيامبر اسلام مطلع شده بود به ابوسفيان اطلاع داد تا راه کاروان را عوض کند تا با پيامبر اسلام برخورد نکند، کاروان سالم به مکه رسيد اما قريش با يک سپاه بزرگ بسوي لشکر سيصد و سيزده نفره پيامبر اسلام روانه شد و سپاه پيامبر اسلام که براي زدن کاروان آمده بود ناچار به مقابله با قريش شد. زيرا اگر به مدينه بازميگشت ، قريش عليرغم اينکه در سرزمين خود مسلمين به آنها حمله ميکرد، تمام اموال و خانه هاي مسلمانان در مدينه را هم مصادره و ويران ميکرد.

اين جنگ که بدر بزرگ ( دو حمله ناکام پيش از بدر يک و دو بود ) نام گرفته است با پيروزي مسلمانان به پايان رسيد و ابوجهل فرمانده قريش که از دشمنان سرسخت پيامبر اسلام بود و بسياري از سران مکه از جمله پسر ابوسفيان و پدر هند ( همسر ابوسفيان ) کشته شدند.

اين جنگ که سومين درگيري مسلحانه اسلام بود بخاطر اهميتش عنوان اولين جنگ منظم پيامبر اسلام را بخود اختصاص داد که خود بتنهائي نيازمند نگارش کتابي است. زيرا تحول عميقي در بنيادهاي قديم و سنتهاي کهن اعراب بر جاي گذاشت زيرا که سابق، جنگهاي قبائل براي دفاع از خويش و انتقام خونهاي عزيزانش بود. اما اين بار براي اولين بار در تاريخ تازيان، عزيزان در برابر هم ايستادند و پدر به روي پسر شمشير کشيد و پسر به روي پدر و برده به روي ارباب و ...

 

امت واحد = حزب واحد

 

امت واحد، اين خود برخاسته از انديشه وحدت طلب و تک حزبي پيامبر اسلام بود براي ساختن حزب واحد در برابر سنتهاي طبقاتي جاهليت عرب؛ که خويش را برتر از ديگري ميدانست و ... اما پيامبر اسلام با جايگزين کردن واژه و ساختمان امت و حزب به جاي قبيله، قوم، طايفه و خانواده يک رهبري مرکزي و يک حزب متحد و فراگير از قبائل پراکنده و در حال جنگ تازيان ساخت.

در امت همه انسانها با هم برابرند و از حقوق يکسان برخوردار و هيچکس نسبت به ديگري برتري ندارد الا به پرهيزکاري و ايمان. در امت همه مردم بايستي اسوه و امام باشند ! اسوه هائي از انسانهاي کامل خويش شناخته بخدا رسيده.

در پي استقرار حکومت بني اميه بويژه از هنگامه عثمان برابري اسلامي که توسط محمد برنامه ريزي شده بود از بين رفت.

 

پيامبر اسلام و آئيننامه اسرا

 

پيامبر اسلام شخصيتي باهوش و زيرک بود و سعي ميکرد همه را از خود راضي نگهداشته و سپاه اسلام را پرتر کند.

براي اولين بار پيامبر اسلام در جاهليت عرب و دنياي چهارده قرن پيش، انقلابي ديگر  نسبت به حقوق زندانيان جنگي آفريد. تا آن زمان زندانيان جنگي جزو اموال و غنائم محسوب ميشدند و سربازان فاتح حق داشتند که اسراي خود را بکشند يا بفروشند و يا به بردگي بگيرند، اما پيامبر اسلام آئيننامه جديدي وضع کرد:

1.  هر اسيري که ده کودک مسلمان را با سواد کند آزاد ميشود.

2.      خانواده هر اسيري نسبت به مقتضيات و شرايط مالي اش ميتواند با پرداخت مبلغي ، اسير را آزاد کند.

3.      اگر خانواده اسير امکان مالي ندارد با تقديم اسلحه و ابزار جنگي ميتواند اسير خويش را ازاد کند.

پيامبر اسلام تاکيد کرد که مسلمانان بايد بخوبي از اسرا پذيرائي کنند و آنها خوب بخورند و خوب بپوشند.

اسرا معمولاً برده و نوکر مسلمين بودند و زنان اسير حتي اگر شوهر داشتند بر اساس آيه قرآن در مالکيت سپاه اسلام در آمده و بين مسلمين تقسيم ميشدند و شوهر سابق حتي اگر کشته نميشد نميتوانست با زنش ارتباط داشته باشد.

پيامبر اسلام با تحويل هفتاد تن از اسراي جنگ بدر به قريش حدود سيصد هزار دينار گرفت که با اين پول و غنائم بسيار ديگري که توانسته بود بدست آورد، صندوق مدينه را غني کرد و توانست امکانات نظامي بيشتري براي آينده آماده کند، اما بدون شک پس از آنکه جنگها شدت پيدا کرد بي نظمي خاصي پديد آمد و بويژه اينکه پس از وفات پيامبر اسلام در جنگهاي بعدي تازيان تمامي ملتهاي شکست خورده را  به بردگي و بندگي کشاندند.

 

مشاوران ايراني ، رمي و حبشي پيامبر اسلام

 

در صفوف مسلمانان مدينه سه چهره سرشناس از سه نقطه جهان وجود داشتند که مسلماً ياران بسياري نيز ( از هموطنانشان ) در کنارشان بوده اند و نقشهاي موثري در فراگير نمودن حزب پيامبر داشته اند:

از ايران روزبهان مهيار ( سلمان پارسي ) از حبشه بلال و از يونان صهيب

اين افراد و تازيان بسياري در بسياري از موارد مورد مشاوره پيامبر اسلام قرار ميگرفتند و خدمات بسياري به پيامبر اسلام کردند چه از حيث فکري و چه نظامي. بدون شک سلمان، بلال و صهيب در کنار حمزه، ابوذر و عمر از بهترين مشاوران پيامبر اسلام بوده اند و چنانچه در کتاب قرآن سروده اي بسبک پارسي نوشتيم آيات بسياري از قرآن نيز از زبان اين مشاوران جاري شده است و واژه هاي فراواني از پارسي يوناني حبشي و عبري در قرآن آمده است.

پيامبر اسلام در جنگ بدر به پيشنهاد صهيب از يک شيوه رومي هجوم فالانژ استفاده کرد که برايش شديداً موفقيت آميز بود

در جنگهاي خندق و طائف نيز سلمان پيشنهاد دهنده حفر خندق و حمله ارابه اي به طائف بود که هر دو با موفقيت کامل به انجام رسيد.

ابوذر غفاري که از عناصر قبيله راهزن غفار بود، بهترين راهنماي جنگي پيامبر اسلام در صحرا بود. ( قبيله غفار قويترين سپاه صحرا را براي حمله چريکي و راهزني در اختيار داشت و کار اصلي اش هجوم و راهزني کاروانها بود.)

و نيز در کنار پيامبر اسلام دلاوراني چون امام علي حمزه و عمر برايش بسيار اميد بخش و نيروآفرين بودند و سلمان پارسي بدون شک يکي از دهها علماي مزدکي ايراني بوده است که به اسلام گرويده بودند ولي چون سلمان پارسي شاخص تر و فعال تر بوده است نام او بيش از ديگران در تاريخ اسلام شکفته است.

چنانچه در کتاب قرآن سروده اي به سبک پارسي نوشتيم، وجود واژه هاي پارسي، رمي و حبشي و ... در قرآن بيانگر اينست که ياران و مشاوران نزديک پيامبر اسلام در کتابت قرآن نيز نقش داشته اند.

 

3- تحرير

پيامبر اسلام مدينه فاضله را ميسازد

هجرت پيامبر اسلام و استقرار او در يثرب نقش حياتي و بنيادي در بقا و ترويج انديشه وي داشت.

يثرب که پس از ورود پيامبر اسلام و ساختن جامعه ايده آل اسلامي، مدينه ( شهر با تمدن ) نام گرفت. مدتها با مکه و مکيان در گيري و رقابت قبائلي داشت،خصوصا اينکه مکه در عربستان قلب تجارت و بازرگاني بشمار ميرفت و وجود کعبه در آن موجب ميشد که در سال، درآمدهاي هنگفتي را به جيب سرمايه داران، تجار و کسبه ان شهر سرازير کند . ( مثل امروز ) عليرغم رقابتهاي خارجي شهروندان مدينه، آنها با خود نيز درگيريها و مشکلاتي داشتند . در مدينه سه قبيله يهود و سه قبيله عرب زندگي ميکرد که تجارت و بازار بدست يهوديان بود و کشاورزي و دآمداري در دست اعراب و بخشي نيز بدست يهود ؛ قبائل عرب درگيريهايشان بيشتر بود بويژه اوس و خزرج.

اوس از قبائل قديمي مدينه بود که تعدادي يهودي نيز در ميانشان ديده ميشد .

خزرج قبيله اي بود که سالها قبل از يمن مهاجرت کرده بود و در مدينه مستقر شده بود.

اين دو قبيله چندين بار با هم درگير شدند و قبل از ورود پيامبر اسلام نيز خونريزي شديدي بين آنها رخ داد. بدينگونه درگيريهاي داخلي و رقابتهاي خارجي اصلي ترين عواملي بود که از پيامبر اسلام دعوت شد تا به مدينه هجرت کند.

شاه عبدالله بن ابي و رسالت پيامبر اسلام

 

قبل از ورود پيامبر اسلام به مدينه بسياري از اهالي شهر بر آن شده بودند تا براي وحدت بخشيدن به شهر عبدالله بن ابي را به شاهي انتخاب کنند تا او محور وحدت و اتحادشان باشد و از خونريزيهاي بي مورد جلوگيري کند.

اما هجرت پيامبر اسلام به مدينه موجب شد که عبدالله بن ابي از شاه شدن محروم شود و لذا بر اثر همين مسئله ميبينيم که عبدالله بن ابي يکي از مسلمانان قلابي است که فقط براي حفظ منافع و موقعيت خود مدعي مسلماني است و پيامبر اسلام او را بعنوان رهبر منافقين مدينه ميشناسد. وي از دشمنان سرسخت محمد بود و بر عليه اسلام توطئه هاي خطرناک بسياري را هدايت ميکرد اما پيامبر اسلام با او درگيري فيزيکي نداشت و هر چند دستور ترور افرادي در مکه را ميدهد اما بخاطر موقعيت قوي عبدالله ابن ابي در مدينه ، ( شهري که خود و يارانش به آنجا پناهنده شده است ) محمد با او برخورد از طريق قرآن و با واژه منافق ميکند!

پيامبر اسلام در ابتداي ورودش به مدينه در حومه جنوبي شهر ( قبا ) اقدام به ساختن مسجد نمود و قبله آنرا بسوي بيت المقدس نهاد. يهوديان از اين اقدام پيامبر اسلام خرسند شدند و گمان کردند که وي دين آنها را خواهد پذيرفت ، لذا در ايام اول با مسلمانان بخوبي و خوشي رفتار ميکردند اما پس از انکه پي بردند پيامبر اسلام بر آن است که دين جديد خود را مستقل و متکاملتر از اديان قبل ( با حفظ احترام و به رسميت شناختن اديان ديگر ) تبليغ کند، بخصومت با وي برخاستند و اسلام را بعنوان دين جديدي نپذيرفتند و پيامبر اسلام نيز بر اساس آيه قرآني قبله را به کعبه منتقل کرد و اين امر چنانچه مورخين نوشته اند بيشتر با مشورت عمر صورت گرفت با اين تفکر که قريش و مکييون از اين کار خرسند خواهند شد اگر کعبه بعنوان قبله مطرح شود و در دراز مدت راحتتر اسلام را خواهند پذيرفت.

 

قانون اساسي پيامبر اسلام

پيامبر اسلام بر اساس آيات قرآني يک قانون اساسي با پنجاه و دو اصل تدوين کرد که بيست و پنج اصل ان مربوط به مسلمين و بيست و هفت اصل آن مربوط به غير مسلمين اديان ديگر بت پرستان و همپيمانانشان بود. در قانون اساسي آمده بود که :

      هر طايفه از مدينه آزاد است که بر دين خويش عمل کند .

        غير مسلمين از نظر اقتصادي  - نظامي از مسلمانان حمايت کنند

        مسلمانا همه با هم برابر و برادرند، پس هر گاه مسلماني مشکل داشته باشد بر ديگران است که رفع مشکل وي نمايند و ثروتهايشان را در ميان خود تقسيم نمايند.

        اگر مسلماني خيانت کرد و با دشمنان همراه شد بر تمامي مسلمانان است که او را از پاي درآورند.

        هر حقي که گداترين مسلمين برخوردار ميشود مساوي است با حقي که توانگرترين آنها برخوردار است .

        کسي که به عمد کسي را بکشد بايستي مجازات شود.

        اختلافات داخلي را با شورا و مشورت با دانشمندان حل کنند.

        ساکنين مدينه اجازه ندارند که از اهل قريش حمايت کنند.

        مدينه ( شهري که بر اساس تفکر اسلام بنام پيامبر اسلام ثبت شده است ) سرزمين حرم است و در آنجا کسي اجازه جنگ و جدال ندارد.

        هيچکس اجازه ندارد که خدمتکار و غلام داشته باشد و هر کسي خود ميبايست کارهاي  خودش را انجام دهد.

        هر گاه مسلماني بيمار شود و يا براي هميشه از کار کردن محروم شود بر شوراي رهبري مدينه است که مخارج او را تامين کند.

        در مدينه همه با هم برابرند و در ميان امت اسلام هيچگونه برتري فرقه اي ، طايفه اي ، قومي و خانواده اي و ... .جود ندارد؛ چنانکه رهبانيت و آخوند نيز در ميان امت مسلمان وجود ندارد و رهبانيت مسلمانان جهاد و علم آموزي است.

        در مدينه فسق- زنا- شرب خمر و ... مجاز نيست.

        در مدينه زنان و مردان از حقوق يکساني برخوردار هستند.

        بي شک خيلي زود تازيان اين توصيه ها را فراموش نموده و به اصل خونريز و جاهل خود برگشتند و بويژه وقتي جنگها بين قبائل تازي و مسلمين شدت گرفت بسياري از يهوديان نه تنها آزادي آئين نداشتند که در چند مورد چون بني قريظه بجرم همکاري با قريش قتل عام شده و دارائي هايشان بنفع مسلمين مصادره شد.

 

معراج پيامبر اسلام

 

در مورد  معراج پيامبر اسلام سخنها بسيار گفته اند اما ما بر آن هستيم که معراج ، پرواز روح پيامبر اسلام است چنانچه بسياري از مردم نيز در هنگامه خواب به اقصاي عالم سفر ميکنند و بي شک خواب را خود عالمي است که سخن از آن گفتن در اينجا نميگنجد. و محمد در هنگامه اي که زمانه مردم حجاز به عصر جاهليت مشهور بود ناچار بود تا براي استحکام پايه هاي قدرت ديني سياسي اش سرعت قطار انقلابش را در راستاي جهل تازيان تنظيم کند. بدين رو در بسياري از موارد عليرغم پذيرش سنتهاي جاهليت تازيان، زباني در خور فهم آنان را نيز به خدمت گرفته است.

پيامبر اسلام نيز چون موسي که از کوه تور ده فرمان را آورد از خواب و روياي خود که آن را معراج ناميد ، دوازده فرمان آورد که از توحيد همبستگي برابري اجتماعي و ... سخن ميگويد:

1.  شعار و تلاش مسلمانان همواره بايستي بر توحيد باشد.

2.      به پدر و مادر دوستي و محبت کنند.

3.      به نزديکان و آشنايان رسيدگي کنند.

4.      به محرومان و تهيدستان و پناهنگان سياسي کمک کنيد.

5.      اسراف در زندگي نکنيد .

6.      فرومايه و خسيس و ناکث نباشيد.

7.      زنا نکنيد.

8.      خون نريزيد.

9.      دارائي ديگران بويژه يتيمان را غصب نکنيد.

10.  فريبکار و حيله گر نباشيد.

11.  خرد در زندگي چراغ راهتان باشد.

12.  فروتن و بي غرور باشيد.

پيامبر اسلام با اين انديشه و خصائص توانست در آن جاهليت عرب امتي بسازد نمونه و مدينه اي گونه که خود ميخواست.

 

پيمان حديبيه

 

شش سال پس از هجرت، پيامبر اسلام بر آن شد که به قصد زيارت وارد مکه شود. چنانچه در ابتداي بحث آمد، پيامبر اسلام تمامي آداب و مناسک حج را که توسط اعراب نيز انجام ميشد ، پذيرفته بود و بر همين اساس، بسيار مايل بود که با ورود مسالمت آميز به مکه ، بتواند خصومت ديرينه را از يادها ببرد و پيمان آتش بس و شايد دوستي را نيز با قريش به امضاء برساند.

پيامبر اسلام با دو هزار تن از مسلمين بدون ابزار سنگين جنگي از مدينه خارج شد.

قريش در صدد برآمد تا پيامبر اسلام را باز گرداند، لذا پيکهاي بسيار برايش فرستاد و پيامبر اسلام هميشه تاکيد ميکرد که قصد جنگيدن ندارد و فقط مانند ديگر زائران ( غير مسلمان، بت پرست، يهودي، و مسيحي ) مايل است براي زيارت کعبه وارد مکه شود.  بهمين جهت چند شتر ويژه قرباني ( که از رسومات عرب جاهلي بود) را آرايش کرده در پيشاپيش سپاه بنمايش گذاشت و در تمامي مذاکرات با فرستادگان قريش به آنها اطمينان ميداد که وي درصدد نيست که مکه را از مرکزيت تجارت بيندازد و به کعبه که اصلي ترين منبع درآمد قريش است لطمه اي وارد کند و ... شوراي قريش که ورود دو هزار سرباز منظم پيامبر اسلام را به مکه خطري بزرگ براي منافع ديرين خود ميدانست اجازه نداد تا مسلمانان به مکه درآيند. لذا پيامبر اسلام در حديبيه پيماني با قريش بست تا سال ديگر به زيارت بيايد.

 

نرمش پيامبر اسلام  در برابر قريش

 

آنچه در اين پيمان قابل تامل است سعه صدر و تواضع پيامبر اسلام است در برابر خواسته هاي قريش، زيرا نماينده قريش قبول نکرد که پيمان نامه با بسم الله الرحمن الرحيم شروع شود بلکه وي پيشنهاد کرد که چون سنت جاهلي عرب پيمان نامه را با باسمک اللهم شروع کنند و آنگاه که پيامبر اسلام خواست با عنوان رسول الله امضاء کند باز نماينده قريش قبول نکرد و گفت ما ترا به پيامبري قبول نداريم و بايد با نام محمد بن عبدالله امضاء کني.

همين نرمش پيامبر اسلام در برابر سران قريش موجب شد تا چند تن از ياران نزديک او به رسالت وي شک کنند، زيرا که او پذيرفت با عنوان رسول الله امضاء نکند و از سوئي بجاي بسم الله با باسمک اللهم که شعار مشرکين بود پيمان را شروع کرد.

پيمان نامه که پنج ماده داشت از اين قرار بود:

1.  بر اساس اين پيمان نامه محمد و قريش متعهد ميشوند که مدت دهسال ميان مسلمانان و ساکنين مکه آتش بس برقرار باشد و در اين مدت هيچکس به جان ديگري تجاوز ننمايد.

2.      در اين مدت دهسال اگر کساني از قبيله هاي قريش بدون اجازه سران خود به مدينه پناهنده شوند، محمد ملزم است که آنها را مسترد دارد ، ولي اگر مسلماني به مکه پناهنده شود ، مکه ملزم به استرداد وي نيست.

3.      در اين مدت دهسال هيچ توطئه و مکري که جنگ افروز باشد نبايد از طرف هيچيک اعمال شود.

4.      در اين مدت دهسال قريش و مسلمانان اجازه دارند که با هر گروه و قبيله و قومي متحد شوند و پيمان دوستي ببندند.

5.      مسلمانان در اين سال اج